Wrzesniowe wydanie TNpolonia.com
Ponizej naglowki z ostatniego wydania TNpolonia.com
Odwiedz strone http://www.TNpolonia.com zeby zobaczyc cale artykuly oraz liczne zdjecia.
TNpolonia w chmurach!
[ Jolanta Szaniawska ]
Oczekiwany, ze wzgledu na zla pogode, ciagle odkladany termin lotu, przypadl
wreszcie na sobote 7 sierpnia 2004. Zbiorka w Hampton Park Plaza, gdzie
miesci sie biuro firmy "Skyview Ballooning", 4.45 rano. A tak, nasz lot
nazywal sie "Ogladanie wschodu slonca". Podczas rejestracji i zlozenia
podpisu, ze na wypadek wypadku to sami chcielismy, wraz z innymi wsiadamy do
"vana". Jedziemy na miejsce startu - Park Jacques Cartier. Jazde umila nam
Krzysztof, na co dzien student uniwersytetu ottawskiego, a latem zlota raczka
od wszystkiego firmy, Skyview. Dowiadujemy sie, ze dzis wiatry wieja od
polnocy, aby latac balonem trzeba zdac egzamin i uzyskac licencje w
kanadyjskim Ministerstwie Transportu, informacje o pogodzie firma uzyskuje
bezposrednio z lotniska i biura meteorologicznego, 50% lotow z powodu
warunkow pogodowych jest odwolanych, lotu balonem nie mozna planowac, start
moze byc odwolany...
[Duzo ciekawych fotek miasta Ottawy z lotu balonem]
Poludniowa Korea - kartki z podrozy
[ Krystyna Sadej ]
...Do Seulu lecialam na swoj wlasny kontrakt majac w rece bilet w dwie
strony, ktory zostal zakupiony przez szkole, w ktorej mialam pracowac uczac
dzieci jezyka angielskiego przy pomocy zajec plastycznych. Kontraktu co
prawda nie podpisalam, mialam to zrobic zaraz po przylocie. Wszystko zdarzylo
sie tak niespodziewanie, ze nawet nie zdazylam sie dobrze zastanowic. Rozmowy
telefoniczne w srodku nocy z para koreanskich agentow, ktorzy zalatwiali mi
te prace, a ktorych poznalam w trakcie kursu "Teach and Travel" w Ottawie,
byly bardzo obiecujace. Nie jestem tzw. "native speaker", mialam wiec szanse
poleciec tylko na tzw. "practicum", a moj bilet mial byc zaplata za dwa
miesiace pracy...
Dusia - adres "niebo"
[ Jolanta Szaniawska ]
Gdy weszlam do domu, oprocz zaplakanego kota i trzytygodniowego kurzu,
czekala na mnie obiecana przez Jaska Szustera ksiazka - "Duska - opowiesc o
Darii Trafankowskiej". Ucieszylam sie! "Kochany Jasiek, pamietal i o tych, co
na morzu!" Choc zmeczona po podrozy, nie w glowie bylo mi rozpakowywanie czy
spanie. "Torby moga poczekac do jutra - ja nie" i glodna slowa od Dusi,
rzucilam sie na ksiazke. Z kazda dotknieta wzrokiem strona wracaly kadry
wspomnien; niczym film wolno przesuwaly sie obrazy z przeszlosci. Inne niz te
w ksiazce, bo moje wlasne, nie przerobione piorem dziennikarza. Przymknelam
oczy... Warszawa, lato roku 1980. Daria na Mariensztacie u pani Janiny
Godlewskiej Boguckiej (aktorki i piesniarki, taj samej, ktora uratowala
Szpilmana) z wlasciwym sobie urokiem opowiada o slubie z Waldkiem Dzikim...
Tajemnicze slowa "Charge d'Affaires"
[ Stanislaw Kielar ]
Okazaly budynek otoczony piekna zielenia drzew przy ulicy 443 Daly to
siedziba Ambasady Rzeczpospolitej Polskiej w Ottawie. Zazwyczaj wiekszosc
interesantów zglasza sie ze swoimi sprawami do Konsulatu, który miesci sie
w tym samym budynku, w jego prawym skrzydle. Do Ambasady przychodzi sie
tylko w wyjatkowych przypadkach i to zwykle na specjalne zaproszenia, na
przyklad na obchody swiat narodowych czy inne uroczystosci. Aby przyblizyc
czytelnikom TNpolonia malo znany swiat dyplomacji poprosilismy o krotki
wywiad Charge d'Affaires - Mieczyslawa Olendra.
Czy zechcialby Pan wyjasnic naszym Czytelnikom co znaczy tytul Charge
d'Affaires?
Przeklad zwrotu "Charge d'Affaires" oznacza "pelniacy obowiazki" - w tym
przypadku pelniacy obowiazki ambasadora, szefa misji dyplomatycznej.
Spotkania w kawiarence Nadziei
Isc za marzeniem!
[ Jolanta Szaniawska ]
A bylo to tak. Ktoregos dnia, ci mlodzi ludzie, nagle staja sie wolni od
obowiazkow. Ona wlasnie konczy studia, historie sztuki na Uniwersytecie
Carleton, On stracil prace w hi-tech i zegnal niewole biurka w firmie
Zucotto. Szybko decyduja sie na wyjazd z Ottawy. Nie musza prosic "mlodosci,
dodaj mi skrzydel", Oni te skrzydla juz maja. Poniewaz oboje kochaja gory to
"za szczesciem" w te gory jada. Zostawiaja wielkomiejskie (oops, tylko bez
przesady) ottawskie zycie, rodzine, przyjaciol i wiosna roku 2002 pakuja sie
do starego "vana". Kierunek - Canmore w krainie Kananaskis - a to juz Gory
Skaliste.
Polska gola taka jest kibicow wola...
[ Andrzej Wilk ]
Na wiadomosc, ze reprezentacja Polski w pilce noznej rozegra mecz towarzyski
w Chicago z reprezentacja Stanow Zjednoczonych, zakielkowala mi mysl - A moze
by tak pojechac pokibicowac? Z taka propozycja zwrocilem sie do pana Mariana
Baraniaka, wlasciciela firmy turystycznej Nelson Travel, zalozyciela i
zawodnika polonijnej druzyny "Ottawa Lato", to tak na czesc Grzegorza Lato w
1974 roku. Marian oczywiscie bardzo entuzjastycznie podchwycil pomysl i
zaczal go realizowac. Po wstepnych kalkulacjach kosztow wycieczki i podaniu
ich do publicznej wiadomosci to chetnych zglosilo sie okolo 50 osob, czyli
autokar kibicow. Niestety, im blizej wyjazdu tym liczba chetnych topniala!? W
koncu, 9 lipca w czternastogodzinna podroz, juz tylko "vanem" ruszyli:
wspomniany Marian, Rysiu Bojarski, Leszek Pekalski oraz ja, dzielacy sie z
Panstwem wrazeniami.
Czosnku daj mi luby!
[ Jolanta Szaniawska ]
Od czternastu lat, w miesiacach od maja do pazdziernika, w pod ottawskim
miasteczku Carp odbywa sie targ plodow rolnych - "Carp Farmers Market"
www.carpfarmersmarket.com Wtedy mozna kupic tu organiczne produkty,
poczynajac od miesa ze strusia, koziego sera, kielbas z bizona, spadziowego
miodu po czosnek, i to nawet polski. "Organiczne", czyli w tym wypadku "od
chlopa", stalo sie w Ottawie bardzo modne. Nas Polakow, wychowanych na mleku
prosto od krowy (ci z terenu) i serze od baby (te miastowe) cos takiego nie
dziwi, no... chyba, ze trafimy na Festiwal Czosnku (zawsze w drugi weekend
sierpnia). Wtedy to na placu targowym pojawiaja sie kolorowe stoiska z
czosnkiem i jego przetworami na slodko i slono!
[ Jezyk polski paszportem na przyszlosc - czesc 2 ]
Zachowanie jezyka polskiego
[ Ania Lech ]
Urodzilam sie w Kanadzie, ale od malego rodzice mowili do mnie po polsku. W
szkole uczylam sie jezyka angielskiego. Od malego uczeszczalam do Polskiej
Szkoly. W kazda sobote od 9 rano do 12:30, kiedy inne dzieci spaly lub
jechaly na narty, lub ogladaly telewizje. Ja chcialam byc jak te dzieci, i w
sobote zostac w domu. Mialam lekcje do odrobienia i zostawialam je do
ostatniej chwili. Mialam dodatkowa szkole a dla mnie 5 dni w tygodniu nauki
wystarczalo. Ale rodzice zapisali mnie do szkoly, do ktorej chodzilam przez
12 lat. W mlodych latach na przerwie gralam w skakanke z kolezankami i
kolegami. Uczylam sie podstawowych slow, gramatyki itd....
Agnieszka Fatyga w Ottawie!
[ oprac. Jolanta Szaniawska ]
Ottawskie ogniwo Federacji Polek w Kanadzie z okazji jubileuszu swego
40-lecia zaprasza na koncert Agnieszki Fatygi pt. "Od opery od afery" (15
wrzesnia, godz. 2000, Audytorium National Library, 395 Wellington 95 Str.)
Koncert odbedzie sie po patronatem honorowym konsula RP w Ottawie Grazyny
Sosnowskiej - Sikorskiej, z ktorego dochod przeznaczony zostanie na cele
charytatywne. Zapewne pamietaja Panstwo Agnieszke Fatyge (aktorka teatru
Ateneum, piosenkarka, pianistka, kompozytorka i poetka), ktora wraz z
Kabaretem "Pod Egida" Jana Pietrzaka, goscila przed laty w Ottawie. Juz wtedy
pokazala ona, ze jest prawdziwa "estradowa bomba atomowa". Dzis Agnieszka
Fatyga zajmuje czolowe miejsce w swiecie polskiej kultury, jest laureatka
m.in. "Zlotego Ekranu", Nagrody im. St. Wyspianskiego i Nagrody TVP w
Przegladzie Piosenki Aktorskiej we Wroclawiu...
Listy do redakcji TN
[ Redakcja ]
Pomocy!!! Szukamy rodziny (dzieci lub wnuki) Pani Haliny Konopackiej -
Matuszewskiej, pierwszej polskiej zlotej medalistki olimpijskiej w lekkiej
atletyce w rzucie dyskiem z Amsterdamu z 1928 roku. Jestesmy nauczycielami
wychowania fizycznego, pracujemy w gimnazjum w Domaszowicach w wojewodztwie
opolskim w Polsce. Nasze Gimnazjum odnosi bardzo duze sukcesy sportowe w
lekkiej atletyce i biegach przelajowych w zawodach regionalnych, krajowych i
zagranicznych. Dyrekcja Publicznego Gimnazjum w Domaszowicach, w ktorym
pracujemy i my nauczyciele chcemy swojej szkole nadac imie HALINY
KONOPACKIEJ.
Pani Halina Konopacka w 1939 roku wyjechala do USA i mieszkala do 1989 roku
na Florydzie w Miami. Brat Pani Haliny Konopackiej mieszkal podobno w Ottawie
w Kanadzie, mial na imie Tadeusz, szukamy tez jego rodziny (dzieci, wnukow).
Interesuje nas postac Tadeusza Konopackiego, ktory mieszka lub mieszkal w
Kanadzie w Ottawie lub jego rodzina, jak sie z nimi skontaktowac? Tutaj
pewnie uzyskamy takie wiadomosci.
Bardzo prosimy o pomoc i kontakt z nami. Czekamy cierpliwie, prosimy do nas
napisac.
Pozdrawiamy, z powazaniem
Halina i Jan Kwasniccy
Nauczyciele wychowania fizycznego
46 - 250 Wolczyn
Osiedle Mlodych 5 C/4
woj. Opolskie
Interaktywna mapa Ottawy.
Komentarz redakcji KO:
Pewnie wymaga ona ulepszen, jesli chodzi o jakis uklad odniesienia,
wspolrzedne, jesli chcialby ktos odeslac osoby zainteresowane do
wyszukania danego sektora.
Regaty w Gizycku - Puchar dla TNpolonia
Reportaz rodziny Lechow z regat zeglarskich dzienikarzy w Gizycku.
Barwy Oceanu - fot. Anna Biernacka - Sierpien 2004 - New Jersey, USA
 [ Wroc na poczatek ]
Agnieszka Fatyga w Ottawie
Subject: Fatyga - koncert - Komunikat Federacji Polek w Kandzie -
Zapraszamy na koncert!
Date: Tue, 24 Aug 2004 16:55:08 -0500
From: jolanta szaniawska
To: Czeslaw Piasta
Agnieszka Fatyga w Ottawie!
Ottawskie ogniwo Federacji Polek w Kanadzie z okazji jubileuszu swego
40-lecia zaprasza na koncert Agnieszki Fatygi pt. "Od opery od afery" (15
wrzesnia, godz.20.00, Audytorium National Library, 395 Wellington Str.)
Koncert odbedzie sie po patronatem honorowym konsula RP w Ottawie Grazyny
Sosnowskiej-Sikorskiej, z ktorego dochod przeznaczony zostanie na cele
charytatywne.
(fot. Jola Szaniawska)
Zapewne pamietaja Panstwo Agnieszke Fatyge (aktorka teatru Ateneum,
piosenkarka, pianistka, kompozytorka i poetka), ktora wraz z Kabaretem "Pod
Egida" Jana Pietrzaka, goscila przed laty w Ottawie. Juz wtedy pokazala ona,
ze jest prawdziwa "estradowa bomba atomowa". Dzis Agnieszka Fatyga zajmuje
czolowe miejsce w swiecie polskiej kultury, jest laureatka m.in. "Zlotego
Ekranu", Nagrody im. St. Wyspianskiego i Nagrody TVP w Przegladzie Piosenki
Aktorskiej we Wroclawiu.
Agnieszka Fatyga - "Maria Callas i Luis de Funes w jednym wcieleniu", - bo
taka zyskala opinie po kreacji w legendarnym juz spektaklu "Opera Granda" rez.
Macieja Wojtyszki w warszawskim Teatrze Ateneum. Pamietamy tez wspaniala gre w
"Spiewniku domowym Moniuszki" w rez. Adama Hanuszkiewicza z Teatrze Narodowym,
"Niebo Zawiedzionych" songi Brechta w rez. L.Szurmieja czy "Bel" w rez.
Wojciech Mlynarski w Teatr Ateneum
Nic dziwnego, ze w spektaklach muzycznych jest niezastapiona! Fatyga to
fenomen wokalny - spiewa repertuar od bluesa, songow Brechta, przebojow
musicalowych, romansow rosyjskich po najtrudniejsze arie operowe (Carmen,
Triaviata, Tosca, Gilda, Krolowa nocy) i ich pastisze. Jest tez gwiazda
kabaretu polskiego, odbyla wielokrotnie tournee po Stanach Zjednoczonych
i Kanadzie (w tym rowniez koncerty z orkiestrami symfonicznymi Chicago
i Toronto), ma na swym koncie recitale w calej Europie i Australii. Zawsze
witaly ja pelne sale! Nic dziwnego, Fatyga laczy gruntowne przygotowanie
akademickie z bogata praktyka estradowa i sceniczna. W tym, co robi jest
profesjonalistka! Chcialoby sie powiedziec, "Kobieta akademii" - ukonczyla:
Akademie Teatralna w Warszawie Wydzial Aktorski, Akademie Muzyczna w
Warszawie - Wydzial Operowy, i do tego dyplom pianistyczny - klasa
fortepianu u. Prof. A. Jasinskiego.
Wystepuje w teatrach i filharmoniach, ale jak sama mowi:
"Moja pierwsza ojczyzna sa Akademie, ale druga, w ktorej teraz mieszkam
najczesciej - szeroko pojety Kabaret. Formula, ktora kocham, bo jest
najbardziej otwarta. Moge sobie w niej pozwolic na wszystko, na kazda
konwencje: od sztuki wysokiej po clownade. Na przyklad: spiewac jedna
z najbardziej karkolomnych arii koloraturowych, prowadzac jednoczesnie
monolog satyryczny i rozmowe z jednym z widzow. Albo - wykonac kilka
roznych wersji piosenki "wlazl kotek na plotek" - jakby w wykonaniu
a"la Ewa Demarczyk, Hanna Banaszak czy Maria Callas.
W kabarecie mam prawo "gwalcic" granice gatunkow i przekraczac to, co
nieprzekraczalne w teatrze, filmie czy filharmonii. To lubie, od heroiny
do malpy. Dlatego jeden z moich recitali nosi tytul: "Od opery od afery",
ktory to publicznosc Ottawy bedzie miala okazje wkrotce zobaczyc."
Opr. Jolanta Szaniawska
[ Wroc na poczatek ]
Moj warszawski szal. Druga strona Powstania
Wlodzimierz Nowak, Angelika Kuzniak
"Gazeta Wyborcza", 23-08-2004
W Warszawie stoczylem 19 walk na noze i bagnety. W piwnicach. Piwnice to byla
druga Warszawa. Kiedy walczysz w piwnicy, jest cicho, nic nie widzisz. Bylem
szybszy. Zabilem tego Polaka. Warszawa to moje najstraszniejsze przezycia.
Lato 1944. W gospodzie jedza zupe fasolowa, Mathi Schenk z Peterem, kolega z
wojska. Obaj w mundurach Wehrmachtu. Urwali sie z koszar na miasto. Gadaja o
tym durniu Felsie i ze wczoraj jakims chlopakom znowu udalo sie zwiac z
wojska. Mathi nie moze uciekac, bo gestapo zagrozilo, ze wezma jego ojca na
front wschodni. Jest najmlodszy w 46. Brygadzie Szturmowej, wolaja na niego
Bubi. Niedawno skonczyl 18 lat. Stacjonuja pod Bonn. Do brygady wzieli ich
podstepem. Najpierw szukali chetnych do SS, potem ochotnikow do nowej brygady
szturmowej. Nikt sie nie zglosil. To oglosili, ze potrzebuja szoferow
ciezarowek. Chlopacy sie pchali. Kazdy chcial pojezdzic. Mathi byl szczesliwy,
ze sie dostal. Dali im nowe mundury, okulary ochronne i przywiezli pod Bonn.
Tu przywital ich porucznik Fels: - Bezczelne swinie, co sie tak wystroiliscie
jak cyrkowcy, zdjac te okulary!
O ciezarowkach nie bylo juz mowy.
Oberzysta podkreca radio. Mowia o Fuehrerze, ze byl zamach, ze chyba nie zyje.
W gospodzie robi sie cicho. Po ulicy jezdza zolnierze na motocyklach. Slychac
rozkazy. Nagle sala pustoszeje. Jedzenie zostaje. Nikt nie placi. Oberzysta
chowa sie za lade. Mathi z kumplem uciekaja tylnymi drzwiami.
W koszarach zamieszanie, wyja syreny. - Czy Hitler nie zyje? - pyta jakis
zolnierz.
- Zamknac mordy! Nawet jesli zostalismy calkiem sami, pozostaniemy wierni
naszemu Fuehrerowi. Kto sie zawaha, bedzie rozstrzelany! - wrzeszczy Fels.
Ustawia warty wokol koszar, a zolnierze sie podsmiewaja, ze przeciez jeszcze
broni nie maja.
Karabiny i granaty dostali po kilku dniach. Gotowosc. Grala orkiestra.
Pomaszerowali na dworzec. Byli pewni, ze jada do Francji. Cieszyli sie, bo tam
latwiej zwiac. Prowiant na dwa dni i pelno czerwonego wina w 20-litrowych
kanach. Wagony otwarte, na podlodze siano. Wygodnie. Pija, spiewaja. Graja w
karty. Ludzie na polach machaja. Na postoju poslali Bubiego na tyl pociagu,
zeby zalatwil nastepne 20 l wina. Pociag byl dlugi, kiedy ruszyl, Bubi nie
zdazyl do swojego wagonu. Noc przesiedzial na schodku miedzy wagonami.
Dlatego, jak o swicie wjechali miedzy male wioski, tylko on byl trzezwy. Od
razu pomyslal, ze to Polska, bo plasko, chaty pod strzecha. Znow zaczelo sie
picie. Bylo goraco, 1 sierpnia. Lezeli na sianie i wsluchiwali sie w stukot
kol. Nagle zobaczyl, jak drewno z desek wagonu dziwnie odpryskuje. Krzyki,
krew. - Ktos do nas strzela! Pociag zaczal sie cofac. Ranni umierali, pijani
sie budzili. - Cholera, na ruski front nas wywiezli. Nawet dowodca kompanii
sie zataczal; byl niezdolny do walki. Jakies dzieci prosily o chleb. Przez
pola biegl zolnierz; mial podarty mundur, twarz umazana krwia. - W Warszawie
wybuchlo powstanie! - krzyczal.
W "Bakowie"
Lato 2004. 1200 km z Warszawy do Buellingen, malej belgijskiej wioski przy
granicy z Niemcami (po jednej stronie ulicy knajpa belgijska, po drugiej
niemiecka). Okolica malownicza, wiatraki-elektrownie. Mathias Schenk mieszka w
chatce po przodkach z zona i najmlodszym synem. Chata kryta strzecha.
Dziadkowie nazwali to miejsce "Bakowem" od roju bakow, ktore gniezdzily sie w
starym debie.
Nad kominkiem Matka Boska Czestochowska. Dar od polskich chlopow z Ochodzy,
ktorzy w 1945 roku uratowali Mathiasowi zycie.
Pojechalismy do "Bakowa", zeby wysluchac relacji z Powstania Warszawskiego.
Relacji drugiej strony.
Opowiada 78-letni Belg Mathias Schenk, wtedy 18-letni Sturmpionier, (saper
szturmowy - torowal droge esesmanom). Jego pociag byl ostatnim, ktory 1
sierpnia wjechal do powstanczej Warszawy.
- Tego sie nie da tak opowiedziec... - krzywi sie staruszek. - Jak sie pali
ciala, to one sie poruszaja. Slychac odglosy, jakby jeki. Wtedy myslalem, ze
oni naprawde jeszcze zyja. I te muchy, robaki. Ilu ludzi zostalo zabitych w
Warszawie? Chyba ze 350 tys. Tak?
Ordynans kapitana
- Od dziecka chcialem zostac weterynarzem. Mielismy gospodarstwo. Kiedy w 1940
roku niemieckie wojsko pojawilo sie w naszej wiosce, mialem
14 lat. (Region Eupen-Malmedy to dzisiaj Belgia niemieckojezyczna. Jako teren
przygraniczny przechodzil z rak do rak, w 1919 roku zostal przyznany Belgii
traktatem wersalskim. Hitler po zajeciu Belgii traktowal te tereny jak czesc
Rzeszy). Niektorzy sasiedzi zaczeli sie witac "Heil Hitler!". U nas mowilo sie
po staremu "Guten Tag". Patrzyli na nas jak na zdrajcow, bo nie wywiesilismy w
oknach swastyk. Nazisci pytali ojca, dlaczego nie jestem w Hitlerjugend.
Przesluchiwali rodzicow, bo dwaj moi bracia uciekli w glab Belgii. Bylo
gestapo, mnie tez pytali o braci. Trzeci brat ukrywal sie w okolicy. Zlapali
go. Wrocil z frontu rosyjskiego ciezko ranny.
Najlepszym moim przyjacielem byl kuzyn Daniel, uzdolniony majsterkowicz.
Zrobil nawet potajemnie radio. Skrzynka odbierala tylko BBC. Na sluchaniu
audycji przylapali nas ojcowie. Dali lanie i rozbili skrzynke.
Daniela powolali do Wehrmachtu. Zostal radiotelegrafista; polegl na Krymie.
Od dziecka znalem droge przez zielona granice. Pomagalismy uciekac do Belgii
Zydom z Niemiec, szmuglowalismy jedzenie. Ostatni raz szedlem przez nia na
Wielkanoc 1944, juz w niemieckim mundurze. Zlapali mnie, ale mialem szczescie,
bo sluzbe pelnil pan Furt, szewc z Losheim. Przed wojna szyl nam buty.
Pozwolil uciec.
Wezwanie do obowiazkowej pracy dla Rzeszy dostalem w pazdzierniku 1943 roku.
Pierwsze Boze Narodzenie poza domem. Przepustek nie bylo. W dwudziestu
przeskoczylismy plot i poszlismy na pasterke. Za kare musielismy oprozniac
latryny, biegac po kupie gnoju i spiewac koledy.
Pol roku pozniej wzieli mnie do wojska; specjalnosc saper. Czesc chlopakow
zwiala. Ja nie moglem, bo moja rodzina byla juz na cenzurowanym i grozili, ze
wysla ojca na front wschodni. Na szkoleniu saperskim nie cierpialem cwiczen
wodniackich. Plywac sie nie nauczylem, bo kapitan wzial mnie na ordynansa.
Kombinowalem jak moglem, zeby wyrwac sie na pare dni do domu. Kiedy szef
kompanii zapytal, kto ma w domu dosc kur, zeby przywiezc sto jaj na sniadanie
wielkanocne, sklamalem i dostalem cztery dni urlopu. Zbieralem jaja po
sasiadach. W wiosce zlapali akurat rosyjskiego jenca, ktory uciekl z obozu.
Pedzili go bosego ulica, ludzie go okladali. Wtedy obowiazywala juz
instrukcja, jak traktowac podludzi. Moja mama dala nieszczesnikowi pare butow
i maslo. Sasiedzi doniesli i nie dostalismy kartek na buty i maslo.
Kiedy wracalem do wojska, matka dala mi rozaniec z czarnych paciorkow.
Gdzie byliscie, swinie?!
- Wkraczalismy do Warszawy po kocich lbach. Polacy strzelali, ale nie bylo ich
widac. Na domach biale flagi. Skoczylem przez wybite okno. Na schodach lezeli
mezczyzna i kobieta zabici strzalem w czolo.
Szturmowalismy kolejne domy, wszedzie cywile, kobiety, dzieci. Wszyscy z
dziura w glowie. Dotarlismy do koszar SS. Druga kompania, ktora przyjechala
ciezarowkami, zle skrecila i trafila wprost pod polskie pozycje. Kilka
ciezarowek plonelo, zolnierze uciekali. Wielu bieglo pod lufy Polakow.
Sierzant upadl kilka metrow ode mnie.
Nastepnego dnia mielismy zdobyc jakas droge. Szlismy przez ogrodki dzialkowe.
Nasz dowodca porucznik Fels gnal nas na przod. Trzeba bylo wysadzic drzwi
domu, z ktorego strzelali najbardziej. Wrzucilismy granaty i wskoczylismy do
srodka. Otoczyli nas Polacy, krotka walka na noze i ucieczka w krzaki.
Czterech z naszego wagonu zginelo. Fels znowu gnal nas do ataku, ale Polacy
siedzieli dobrze ukryci. Nie moglismy sie wycofac, bo z tylu tez strzelali.
Cala noc siedzielismy w ogrodkach jak sploszone zwierzeta. Chcialo mi sie pic.
Znalazlem pomidory. Polacy ciagle nas ostrzeliwali. Nastepnego dnia pod
wieczor przyszla na pomoc piechota, ale nie posunelismy sie naprzod. Potem
nadciagnal oddzial SS. Dziwnie wygladali, nie nosili dystynkcji, cuchneli
wodka. Zaatakowali z marszu, "Hurraa!" i gineli tuzinami. Ich dowodca w
czarnym skorzanym plaszczu szalal z tylu, pedzac nastepnych do ataku.
Przyjechal czolg. Pobieglismy za nim z esesmanami. Kilka metrow przed
budynkami czolg zostal trafiony. Wybuchl, czapka zolnierza poleciala wysoko w
powietrze. Znowu ucieklismy. Drugi czolg wahal sie. My oslanialismy przod, a
esesmani wypedzali z okolicznych domow cywilow i obstawiali nimi czolg, kazali
siadac na pancerzu. Pierwszy raz widzialem cos takiego. Pedzili Polke w dlugim
plaszczu; tulila mala dziewczynke. Ludzie scisnieci na czolgu pomagali jej
wejsc. Ktos wzial dziewczynke. Kiedy oddawal ja matce, czolg ruszyl. Mala
wysunela sie matce z rak. Spadla pod gasienice. Kobieta krzyczala. Jeden z
esesmanow skrzywil sie i strzelil jej w glowe. Pojechali dalej. Tych, co
probowali uciekac, esesmani zabijali.
Atak sie udal. Polacy cofali sie. Bieglismy za nimi. Za nami z piwnic
wychodzili ludzie z podniesionymi rekami. "Nis partizani!" (nie jestesmy
partyzantami), krzyczeli. Nie widzialem, co sie tam dzieje, bo ostrzeliwalismy
sie z Polakami, ale slyszalem, jak ten esesman w skorzanym plaszczu krzyczal
do swoich ludzi, zeby zabijali wszystkich. Kobiety i dzieci tez.
Wpadlismy za Polakami do jakiegos domu. Bylo nas trzech. My na parterze,
Polacy atakowali z pieter i piwnicy. Cala noc palilismy w pokoju rozne
sprzety, zeby troche widziec. Co chwila walczylismy na bagnety. O swicie
zobaczylem, ze zostalismy we dwoch, trzeci kolega lezal z poderznietym
gardlem. W kazdym pokoju byly ciala. Z dachu domu naprzeciwko strzelal
snajper. Trafilismy go, zwalil sie i zahaczyl noga o belki. Wisial z glowa w
dol. Zyl jeszcze dlugo.
Kiedy wracalismy, na ulicach lezaly ciala Polakow. Nie bylo miejsca, trzeba
bylo isc po zwlokach; w tej goraczce szybko sie rozkladaly. Slonce zaslanial
kurz i gesty dym. Mnostwo robakow i much. Bylismy usmarowani krwia, mundury
sie lepily. Przywital nas porucznik Fels, glupi fanatyk: "Gdzie byliscie,
bezczelne swinie?!". Chwalil SS za dobra robote. Nic nie moglem zjesc,
wymiotowalismy.
Mowilismy o nim "rzeznik"
W koszarach Bubi uslyszal, ze ten wielki esesman w czarnym plaszczu to Oskar
Dirlewanger, a jego ludzie to kryminalisci wyciagnieci z wiezien. Wiecej o
"towarzyszach broni" dowiedzial sie dopiero po wojnie.
W 1940 roku za zgoda Himmlera Dirlewanger powyciagal z wiezien klusownikow, bo
"posiadali zadziwiajaca sprawnosc strzelecka" i umieli robic pulapki. Sam
Dirlewanger, doktor nauk politycznych, od 1923 roku czlonek NSDAP, tez juz
siedzial w wiezieniu. Za napastowanie nieletnich.
Szkolili sie w obozie Oranienburgu. Wslawili sie okrutnymi pacyfikacjami na
Lubelszczyznie i Bialorusi. Straty jednostki uzupelniano nowymi
kryminalistami, czesto z wyrokami smierci, i esesmanami z karnych jednostek.
Latem 1944 awansowali do brygady.
5 sierpnia Himmler rzucil ich do tlumienia Powstania w Warszawie.
SS-Sturmbrigade "Dirlewanger" atakowala od strony Wolskiej i Towarowej,
pacyfikowala Starowke, Powisle, Gorny Czerniakow i Srodmiescie. Za tlumienie
Powstania juz w polowie sierpnia Dirlewanger dostal awans na SS-Oberfuehrera,
a pod koniec wrzesnia odznaczono go Krzyzem Rycerskim Orderu Zelaznego Krzyza.
- Wtedy w piwnicach Warszawy mowilismy o nim "rzeznik". Ale po cichu, bo u
Dirlewangera droga na sznur byla krotka. Mial zwyczaj wieszania co czwartek,
Polakow albo swoich, za byle co. Czesto sam odkopywal wieszanym stolki.
W restauracji stary Schenk siada w kacie, zawsze plecami do sciany.
- Glupi zwyczaj - usmiecha sie - tez pamiatka z Powstania.
- Po paru dniach walk zostalismy przydzieleni do Dirlewangera, po trzech
saperow szturmowych na kazdy pluton SS. Mielismy torowac esesmanom droge,
wysadzac przeszkody i drzwi. Wskakiwalismy do domow i wypedzalismy z nich
ludzi. Podlegalismy Felsowi, ale w walce wykonywalismy rozkazy
dirlewangerowcow.
Zawsze na przodzie. Podbiec, zalozyc ladunek i po detonacji wskoczyc do
budynku. Za nami szla horda Dirlewangera. Wygladali jak lumpy; mundury brudne,
podarte, nie wszyscy mieli bron, brali zabitym. Rano dostawali wodke. My,
saperzy, tez. Pilo sie na pusty zoladek, przed atakiem sie nie je. Jak trafia
w pusty brzuch, to sie moze wylizesz, jak w pelny, to zdychasz w bolach.
Dirlewanger szedl z tylu, czasem jechal w czolgu, zawsze dobrze oslaniany.
Pedzil swoich. Tym, ktorzy sie ociagali, strzelal w plecy.
Pielegniarka z mala biala flaga
- Do zwyklych drzwi od kamienic i domow wystarczyl duzy lom. Pod te mocniejsze
podkladalismy ladunek wybuchowy albo wiazanke z trzech granatow. Ciezkie
podwojne drzwi Palacu Biskupiego wylecialy w dwie strony. W srodku wszystko
bylo purpurowe. W jadalni stalo jedzenie na stole. Jeszcze cieple. Nie
sprobowalismy, balismy sie, ze zatrute.
Trzeba wiedziec, gdzie podlozyc ladunek. Z boku, na srodku. To zalezy od tego,
w ktora strone maja wyleciec drzwi. I wszystko jak najciszej, bo Polacy za
drzwiami sluchali i strzelali. Wiec jak sie zakladalo ladunek z lewej albo na
srodku, to sie najpierw skrobalo drzwi z prawej strony, zeby zmylic Polakow.
Podkladalem ladunek pod duze drzwi, gdzies na Starym Miescie. Uslyszelismy ze
srodka: "Nicht schiesen! Nicht schiesen!" (Nie strzelac). W drzwiach stanela
pielegniarka z mala biala flaga. Weszlismy do srodka z nastawionymi bagnetami.
Ogromna hala z lozkami i materacami na podlodze. Wszedzie ranni. Oprocz
Polakow lezeli tam ciezko ranni Niemcy. Prosili, zeby nie zabijac Polakow.
Polski oficer, lekarz i 15 polskich siostr Czerwonego Krzyza oddalo nam
lazaret. Ale za nami biegli juz dirlewangerowcy. Zdazylem wepchnac jedna z
siostr za drzwi i zakluczyc. Slyszalem po wojnie, ze przezyla. Esesmani
rozstrzelali wszystkich rannych. Rozwalali im glowy kolbami. Niemieccy ranni
krzyczeli i plakali. Potem dirlewangerowcy rzucili sie na siostry, zdzierali z
nich ubrania. Nas wypedzili na warte. Slychac bylo krzyki kobiet. Wieczorem na
Adolf Hitler Platz byl wrzask jak na walkach bokserskich. Wdrapalismy sie z
kolega po gruzach, zeby zobaczyc, co sie dzieje. Zolnierze wszystkich
formacji: Wehrmacht, SS, kozacy od Kaminskiego, chlopcy z Hitlerjugend;
gwizdy, nawolywania. Dirlewanger stal ze swoimi ludzmi i sie smial. Przez plac
pedzili pielegniarki z tego lazaretu, nagie, z rekami na glowie. Po nogach
ciekla im krew. Za nimi ciagneli lekarza z petla na szyi. Mial na sobie
kawalek szmaty, czerwonej, moze od krwi, i kolczasta korone na glowie. Szli
pod szubienice, na ktorej kolysalo sie juz kilka cial. Kiedy wieszali jedna z
siostr, Dirlewanger odkopnal jej cegly spod nog. Nie moglem na to patrzec.
Pobieglismy z kolega do kwatery, ale na ulicach kozacy Kaminskiego pedzili
cywilow. Mowilismy na nich Hiwis - od Hilfswillige (ochotnicy, chetni do
pomocy). Obok upadla Polka w ciazy. Jeden z Hiwis zawrocil i zdzielil ja
pejczem. Probowala uciekac na czworaka. Stratowali ja konmi.
Polacy spiewali cos skocznego
- Spalismy w piwnicach. Na kwaterze miedzy kolejnymi szturmami pilo sie duzo
wodki, gadalo. "Moze jutro mnie postrzela - mowilismy - i wroce do domu".
Mielismy koszmary, krzyczalem przez sen. Wtedy towarzysze cucili mnie zimna
woda. "Bubi, du hast den Warschaukoller" (Bubi, masz warszawski szal) -
mowili.
Spalismy w ubraniach, ciagle alarmy; "Raus! Raus!" - wrzeszczal Fels. Nieraz
gdzies przez sciane slychac bylo Polakow. Raz nawet spiewali cos skocznego.
Czasem sobie poplakalem. Bo jak szturmujesz, to strachu nie ma, ale na
kwaterze sie trzesiesz. Pilismy.
Komando wniebowstapienia
- Wysadzilismy mur, ktory zaslanial duze podworze. SS chcialo szturmowac
budynki naprzeciwko. Kiedy kolega walil lomem w drzwi, zobaczylem po lewej
Polaka. Pociagnalem kolegow w dziure w scianie, ale obaj juz dostali. Jeden
caly magazynek, drugi w pluco, kula odbila sie od niesmiertelnika. Kiedy
oddychal, z ust wyplywala krew. Dziure w plucach zatkalem mu ziemia. Lezalem z
martwym i rannym, przycisnalem sie do muru, modlilem sie. Kolega zajeczal,
Polacy rzucili granaty. Jeden odrzucilem, drugi poturlal sie za daleko. Bylem
czerwony od krwi i kawalkow miesa. Po poludniu czterech z Wehrmachtu
przybieglo z noszami. Udalo nam sie przejsc, ale ranny kolega dostal trzy
strzaly i zmarl. Nie moglem wydobyc z siebie slowa, mialem dreszcze i ciagle
wymiotowalem. Major dal mi dzien odpoczynku, wiec widzialem, jak grzebali
kolegow. Sciagneli im buty, wrzucili do wykopu z innymi zabitymi. Posypali
wapnem. Polscy cywile musieli robic to wszystko.
Koledzy gineli, przydzielali mi nowych. Mialem glupie szczescie, moze przez
to, ze kiedy Fels gnal mnie do akcji, zyczyl, zebym "zdechl jak pies" (Schenk
sie smieje). Chyba mnie nie lubil. Nasza grupe saperow szturmowych nazywalismy
wtedy Himmelfahrtskommando (komando wniebowstapienia), bo zawsze szlismy na
przodzie, a Polacy nie wiadomo gdzie, nie wiadomo, skad strzela. Kulka swisnie
i lecisz do nieba. Szybko sie jednak uczylismy od sprytnych Polakow, jak sie
kryc. Potrafili strzelac spod lekko uniesionej dachowki. Wielu walczylo w
niemieckich mundurach i bardzo dobrze mowilo po niemiecku. Nie moglismy nosic
naszych stalowych helmow, bo Polacy je nosili. Balismy sie, ze zaczniemy
strzelac do swoich.
Na poczatku kiepsko strzelalem. Karali mnie za brak celnosci. Nie umialem
przymknac lewego oka. Podejrzewali, ze symuluje. Wyslali do lekarza. Kazal
strzelac z drugiej strony. Zostalem strzelcem lewoocznym. Odwrotna pozycja
przydawala sie w walkach ulicznych.
Kiedys w walce wrecz Polak wyszarpnal nowemu koledze karabin. Przybiegl Fels z
esesmanami, kazal chlopakowi go odzyskac. Ten drzal jak osika. Ale Fels
chwycil pistolet i pognal chlopaka za Polakami. Chlopak zaraz wrocil bardzo
poraniony nozem; krwawil i krzyczal.
Znow zostalem sam. Moi towarzysze z grupy uderzeniowej byli ciezko ranni od
noza i bagnetu. Byl 6 sierpnia. Od tego momentu daty mi sie zacieraja. Tylko
najciezsze walki moge podac w jakiejs kolejnosci, ale bez dat. Pamietam, ze 14
sierpnia dostalem kartke od pastora z Manderfeld, ostatnia wiadomosc z domu.
15 wrzesnia patrzylem na drugi brzeg Wisly. Zobaczylem rosyjski czolg. Potem
drugi, trzeci. Podjechaly do brzegu. U nas wybuchla panika. Rosjanie musieli
doskonale widziec nasze pozycje, nie strzelali. Czolgi znikly miedzy domami.
Cos goracego
- Lezalem w pokoju na trzecim pietrze. Oficer SS rozkazal nam utrzymac dom.
Cale mieszkanie bylo wysypane gruba warstwa piasku. Dobry pomysl, podziwialem
mieszkancow. Tez bym tak zrobil. Musieli sie napracowac. Piach chronil je
przed ogniem. "Po wojnie tylko go usuna", myslalem. Przez okno rzucalem w
kierunku sasiedniego kina zapalajace butelki z benzyna. Dom obrzucony takimi
butelkami stawal zwykle w plomieniach. Myslalem, ze wykurzylismy Polakow, ale
oni ciagle strzelali i rzucali granaty. W kurzu kolejnego wybuchu zaczalem
zbiegac po schodach. Kiedy mijalem okno na klatce, poczulem bol jak od
uderzenia pejczem i cos goracego. Twarz i rece we krwi. Czulem, ze jestem
ciezko ranny. Koledzy tez. Zdarli mi spodnie i zaczeli kulac ze smiechu. Na
posladku mialem mala szrame. Kula trafila w manierke z kawa.
Gefreiter Bubi w gazecie
Chyba jakos wtedy awansowali Bubiego na Gefreitera (kaprala). Awans byl
automatyczny po 15 walkach wrecz. Kazda walke wpisywali do ksiazeczki
wojskowej. Nawet Fels baknal cos o dzielnosci Schenka. Tym bardziej ze we
frontowym "Das Weichselblatt" ("Wislanej Gazecie") napisali, ze Gefreiter
Schenk uwolnil niemieckich jencow.
- To byl czysty przypadek. Po prostu wysadzalem kolejne drzwi. Zakladam
ladunek i slysze: "Nicht schiesen!". Biala flaga w oknie. Drzwi sie otworzyly
i wyszlo 30 niemieckich zolnierzy. Plakali z radosci, wycalowali mnie. Mowili,
ze Polacy, ktorzy wzieli ich do niewoli, traktowali ich dobrze.
Za Warszawe Bubi dostal Krzyz Zelazny drugiej klasy.
Zona spi dlugo, ja probuje ich policzyc
- Czasem pokazuja na filmach jakies sceny z Powstania, ale tam nie ma nic, co
ja widzialem. Nikomu jeszcze tak dokladnie nie opowiadalem. Tak o wszystko
pytacie. Macie prawo. Ale wszystko sie znowu budzi. Wtedy nie mielismy
pojecia, ze ci zabici nigdy nie umra, ze beda zawsze obok. Wszystko dzialo sie
tak szybko. Krzyki, strzaly. Pojedyncze twarze. Jakos bardzo mocno sie
uczepily mojej pamieci.
(Schenk chowa twarz w dloniach).
- Wysadzilismy drzwi, chyba do szkoly. Dzieci staly w holu i na schodach. Duzo
dzieci. Raczki w gorze. Patrzylismy na nie kilka chwil, zanim wpadl
Dirlewanger. Kazal zabic. Rozstrzelali je, a potem po nich chodzili i
rozbijali glowki kolbami. Krew ciekla po tych schodach. Tam w poblizu jest
teraz tablica, ze zginelo 350 dzieci. Mysle, ze bylo ich wiecej, z 500.
Albo ta Polka (Schenk nie pamieta, jaka to byla akcja). Za kazdym razem, kiedy
szturmowalismy piwnice, a byly w niej kobiety, dirlewangerowcy je gwalcili.
Czesto kilku ta sama, szybko, nie wypuszczajac broni z rak. Wtedy, po jakiejs
walce wrecz, trzaslem sie pod sciana, nie moglem sie uspokoic; wpadli ludzie
Dirlewangera. Jeden wzial kobiete. Byla ladna, mloda. Nie krzyczala. Gwalcil
ja, przyciskajac mocno jej glowe do stolu. W drugiej rece mial bagnet.
Najpierw rozcial jej bluzke. Potem jedno ciecie, od brzucha po szyje. Krew
chlusnela. Czy wiecie, jak szybko zastyga krew w sierpniu...?
Jest tez to male dziecko w rekach Dirlewangera. Wyrwal je kobiecie, ktora
stala w tlumie na ulicy. Podniosl wysoko i wrzucil do ognia. Potem zastrzelil
matke.
A tamta dziewuszka, ktora wyszla nagle z piwnicy, byla chuda i niewysoka,
jakies 12 lat. Ubranko podarte, wlosy rozczochrane. Z jednej strony my, z
drugiej Polacy. Stala pod sciana, nie wiedziala, gdzie uciec. Podniosla
raczki, powiedziala: "Nis partizani". Machnalem do niej, zeby sie nie bala,
zeby podeszla. Szla z raczkami do gory. W jednej cos sciskala. Byla juz
blisko, padl strzal, glowka jej odskoczyla. Z reki wypadl kawalek chleba.
Wieczorem podszedl do mnie plutonowy, byl z Berlina. "Czyz to nie byl
mistrzowski strzal?" - usmiechnal sie z duma.
Czesto przychodzily do nas dzieci. Nie mogly znalezc rodzicow. Chcialy chleba.
Maly Polak przynosil nam jedzenie na warte. Chyba nie byl jencem. Nie wiem.
Mialem wtedy warte w fabryce tekstyliow w piwnicy. Nie mowil po niemiecku, ale
potrafilismy porozumiewac sie gestami. Jak mialem, dawalem mu papierosy.
Przechodzil esesman. Kiwnal na niego, maly poszedl za nim. Uslyszalem strzal.
Pobieglem, chlopiec lezal martwy na schodach. Esesman skierowal pistolet na
mnie. Patrzyl dlugo, ale odszedl. Tak bylo w Warszawie.
Nasza maskotka byl kaleki chlopiec, tez ze 12 lat. Stracil noge, ale potrafil
bardzo szybko skakac na drugiej. Byl z tego bardzo dumny. Zawsze skakal wokol
zolnierzy, w ta i z powrotem. Mowilismy, ze to na szczescie. Troche pomagal.
Ktoregos dnia zawolali go esesmani. Skoczyl do nich chetnie. Smiali sie,
kazali mu skakac w strone drzew. Widzialem z daleka, jak wsuwaja mu dwa
granaty do torby. Nie zauwazyl. Skakal, a oni sie smiali: "Schneller,
schneller!" (szybciej, szybciej). Wylecial w powietrze.
Zwykle budze sie bardzo wczesnie, moja zona spi dlugo. Czasem w polsnie widze
przed soba zabitych. Czasem probuje liczyc tych, ktorych sam zabilem. Nie moge
policzyc.
Kara za niebieskie gatki
- Wody w Warszawie bylo bardzo malo. W punkcie opatrunkowym stala wanna, do
ktorej dolewano swiezej wody. Kiedys do niej wskoczylem. Wielu tam wskakiwalo.
Znajomy sanitariusz powiedzial, ze w opuszczonej piwnicy jest duzo bielizny.
Byla niebieska, nieregulaminowa. Swoje wojskowe lumpy wyrzucilem. Potem za te
niebieskie cywilne gatki dostalem od sierzanta tydzien kompanii karnej.
Musialem nosic miny nad Wisla.
Druga karna warte dostalem za ksiedza. Wysadzalismy tylne drzwi do klasztoru -
bardzo ciezkie, prowadzily do piwnicy. Klasztor, ogromny budynek niedaleko
Starego Miasta, byl juz bardzo uszkodzony przez bomby i granaty. Wskoczylismy
we dwoch do srodka. Przed nami stal ksiadz. Trzymal oplatek i kielich. Moze to
byl odruch, nie wiem, ukleklismy, dal oplatek. Wpadl trzeci z naszej grupy,
tez dostal oplatek. Wlecieli esesmani, jak zwykle strzaly, krzyki, jeki.
Siostry byly w habitach. Kilka godzin pozniej zobaczylem tego ksiedza w rekach
dirlewangerowcow. Pili wino z kielicha, hostia lezala polamana. Obsikiwali
krzyz oparty o mur. Dreczyli ksiedza; mial zakrwawiona twarz, rozerwana
sutanne. Zabralismy im tego ksiedza, to byl jakis odruch. Esesmani byli
zdumieni, ale tak pijani, ze nie wiedzieli, co sie dzieje. Nastepnego dnia tez
niczego nie pamietali. Ksiedza oddalismy do naszego batalionu, wiecej nic o
nim nie slyszalem, ale po drodze natknelismy sie na Felsa. Dostalem za ksiedza
samotna warte na moscie, chyba Kierbedzia. Mosty na Wisle byly juz wysadzone,
ale czesc przesel stala. Rosjanie mieli stanowisko karabinu maszynowego po
swojej stronie, my po naszej. Mialem w polowie mostu dzien i noc trzymac straz
wywiadowcza. Ukrywalem sie za stalowymi dzwigarami. Noc byla spokojna. Od
czasu do czasu oba karabiny sie ostrzeliwaly, raczej tak na wiwat, bo byly za
daleko. W dzien Rosjanie poruszali sie dosc beztrosko. Na zapleczu jezdzily
male samochody, przywiozly kuchnie polowa. Oficerowie z szerokimi pagonami
obserwowali przez lornetki nasza czesc Warszawy. Zolnierze sie opalali.
Na innej karnej warcie ukryty w belach z materialami w jakiejs fabryce
tekstyliow obserwowalem Polakow. W razie ataku mialem wystrzelic czerwona race
i uciekac. Bylo ich ze 40. Dowodzil oficer w mundurze. Wygladali nedznie.
Wielu rannych. Widzialem kobiety z bronia, cywilow, dzieci. Bron mieli
kiepska. Wieczorem wrocilem z meldunkiem, rano szturmowalismy kryjowke
powstancow.
Juz nie pamietam, ktorego dnia postanowilismy zabic te swinie Felsa. Zeby
przezyc, bo gnal nas ciagle naprzod. W siedmiu czy osmiu losowalismy karabiny.
Dwa byly nabite. Jak tylko Fels znalazl sie z przodu, wypalilismy mu w plecy.
Padl, a my ucieklismy. Nowy dowodca byl bardziej ludzki.
Portki ciezkie od zlota
- Dzis juz nie wiem, czy wtedy wysadzalismy Panstwowa Wytwornie Papierow
Wartosciowych, czy raczej Bank Polski. W kazdym razie gdzies w centrum. Nie
moglismy dlugo tego zdobyc. Kazali nam zrobic podkop. Kopalismy we dwoch,
tylko w slipach. Zmienialismy sie na przodku. Kiedy bylem na przodzie,
poczulem dziwny zapach, potem kolega przestal odbierac ziemie. Podczolgalem
sie, lezal martwy. Podkop wychodzil na piwnice. Uslyszalem Polakow. Pewnie
odbili piwnice. W nocy sie wyczolgalem i piwnicami doszedlem do swoich. Nie
moglem rozpo-
znac wartownika. Kazal mi polozyc sie na ziemi. Wykrzyczalem swoje nazwisko i
haslo: "Heidekrug" (Dzban wrzosu). Pytal, dlaczego jestem w majtkach. W koncu
uwierzyl.
Nastepnego dnia przywiezli goliata. Cywile musieli torowac mu droge, bo Polacy
nauczyli sie wysadzac goliaty jeszcze przy naszej linii i duzo zolnierzy
ginelo. Goliat wywalil dziure w murze. Cala noc gonilismy sie z Polakami po
piwnicach i pietrach. Rano przyjechal czolg i budynek zostal zdobyty. W
piwnicach lezalo pelno zlotych monet. Upychalismy je sobie po kieszeniach, az
portki spadaly. Potem zloto zniklo. Nasi szeptali, ze Dirlewanger je gdzies
wywiozl.
Wiedzialem, kto ile bedzie zyl
- To byla chyba moja ostatnia akcja w Warszawie. Zdobywalismy jakis budynek,
bieglem przez pole. Lezal ranny zolnierz. Dalem mu wody z mojej manierki i
pobieglem wysadzic drzwi. SS szlo za nami. Jak wracalem, zatrzymal mnie
Dirlewanger. Wskazal rannego: "Ty dales tej swini pic?". Dopiero teraz
zauwazylem, ze na niemieckim mundurze ranny ma brudna bialo-czerwona opaske.
"Zastrzel go!" - Dirlewanger dal mi swoj pistolet.
Stalem bez ruchu, mialem dosc wszystkiego. Dirlewanger byl tak wsciekly, ze
nie rozumialem, co wrzeszczy. Ten Polak patrzyl na mnie. Nie zapomne tego
wzroku. W Warszawie nauczylem sie poznawac, czy ranny pozyje dziesiec minut,
czy kilka godzin. Jak sie widzi tylu umierajacych, to sie juz wie, ile kto
bedzie zyl. Jeden z esesmanow Dirlewangera wyrwal mi pistolet i zastrzelil
Polaka.
Dirlewanger wrzeszczal, ze mnie rozstrzela. Ale przybiegli zolnierze z
Wehrmachtu, wiec zaczal grozic sadem wojennym. Jakis oficer piechoty zaczal z
nim ostro dyskutowac. Dalem noge.
- Pod koniec wrzesnia podeszli do mnie trzej Polacy z podniesionymi rekami.
Oddali karabin maszynowy i dwa pistolety. Jeden mowil perfekcyjnie po
niemiecku. Stalem sam na posterunku. Nie wiedzialem, co mam z nimi zrobic.
Powiedzialem, ze musza zaczekac i lepiej, zeby ich nikt nie zauwazyl. Mialem
szczescie, szybko znalazlem naszego nowego porucznika. Odebral jencow
osobiscie i zaprowadzil do SS.
Ostatni przyczolek Powstania skapitulowal. Jakis wysoki oficer przyszedl jako
przedstawiciel narodu z biala flaga. Zaprowadzilismy go do dowodcy batalionu.
Widzialem tam naszego majora Wullenberga, Dirlewangera i innych dowodcow. Po
paru godzinach Polacy przyszli, ciagnac za soba mase ludzi i bron. Wszystkich
rannych polozono w wielkim magazynie fabryki octu. Nam rozkazano wyjsc. Z
zewnatrz slyszelismy krzyki i strzaly. Wiem, co tam sie stalo.
W dniach kapitulacji natknalem sie na Felsa. Byl ciezko ranny, ale przezyl
nasz zamach. Obszedlem go z daleka. Dirlewangera widzialem ostatni raz, jak
szedl wsrod ruin z dwiema pieknymi kobietami. Miasto plonelo, na ulicach
trupy. Jego skorzany plaszcz byl podarty. One - blondynka i brunetka - bardzo
eleganckie, zadbane. Szczebiotaly wesolo. Nie wiem, czy to Polki, bylem za
daleko.
To, co pozostalo z Warszawy, wysadzali minerzy. Zostalismy przeniesieni, ale w
listopadzie znowu tam bylismy. Gralismy w pilke. Pilka wpadla do piwnicy.
Wskoczylem, zeby ja wyciagnac. W piwnicy lezaly niezliczone ciala, juz prawie
szkielety.
Rusek, Niemiec czy Mateusz
W Ochodzy, malej wsi pod Gnieznem, jeszcze pamietaja Mateusza, ale nie z
czasow, kiedy ukrywal sie w stajni Brzewinskich, tylko jako eleganckiego pana,
ktory w latach 80. przyjezdzal busem pelnym jedzenia i zachodnich ciuchow.
Dary ksiadz rozdzielal wsrod parafian.
Zajrzelismy do zagrody Libnerow. Jozef Libner zmarl w ubieglym roku. Byl
rowiesnikiem Mateusza; lubili sie mocowac, tarzali sie po podworku, ale
Mateusz, zaprawiony w walkach wrecz, kladl go na lopatki.
Syn Libnera pokazal nam date wycieta na scianie drewnianej ubikacji: "1946
M.S." - Juz dwa razy przerabialismy ubikacje, ale tata kazal te deski
zostawic, bo to pamiatka po Mateuszu.
- Wycialem scyzorykiem, jak wyjezdzalem - Schenk sie wzrusza, kiedy opowiadamy
o Ochodzy. - Z Jozefem bylismy bracmi krwi. Nacielismy sobie nadgarstki i
przylozylismy je jak Indianie.
Odwrot spod Warszawy sapera szturmowego Schenka to osobna opowiesc. Spisal ja
pare lat temu. Z zolnierzy, z ktorymi 1 sierpnia przyjechal do Warszawy,
zostalo trzech. Zima 1944 roku uciekali przed rosyjskimi czolgami i komandami
SS, ktore wieszaly uciekinierow na drzewach. Glodni i wycienczeni kierowali
sie do Goscieszyna (Godesberg) pod Gnieznem, gdzie rozproszonym zolnierzom
wyznaczono miejsce zgrupowania.
- Wyrzucilismy prawie wszystka bron. Pasy, helmy. Kilku mialo rany, ktore
probowali ukryc, zeby ich koledzy nie zostawili. Iwany tropily w sniegu nasze
slady. Odcieli nam droge do lasu. Ucieklismy na srodek zamarznietego jeziora.
Nie weszli za nami na lod, ale czolg strzelal w jezioro. Kolega zaczal
odmawiac "Ojcze nasz", mowil coraz ciszej, az zamilkl. Umarl. Kiedy chmury
zaslonil ksiezyc, podpelzlismy do brzegu. Rosjanie palili papierosy,
czolgalismy sie miedzy posterunkami. Ukrylismy sie w lesie, ale w poludnie
czolg znowu jechal naszym sladem. Nie mialem juz sil, polozylem sie w rowie na
skraju lasu. Na mundurze mialem bialy kombinezon ochronny, podobne nosili
Rosjanie.
Znalezli mnie polscy chlopi. "Rusek? - zapytali. - Niemiec?" - kiwnalem glowa.
Wtedy ten najwyzszy powiedzial po niemiecku: "Biedny chlopcze, jestes
glodny?". Zaciagneli mnie do domu. Balem sie. "Polacy sa przebiegli, podstepni
i falszywi" - uczyli mnie w wojsku. Kiedy do kuchni weszla dziewczyna z duzym
nozem, myslalem, ze mnie zarzna. Rozciela mi buty, bo nie mogli ich zdjac.
Mialem zlamana noge, reke i liczne odmrozenia. Dali cieplego mleka. Tak
trafilem do braci Brzewinskich z Ochodzy (juz nie zyja). Na starszego,
Ignacego, mowilem "ojciec", a na Wincentego - "wuj". Na mnie wolali Mateusz.
Ukrywali mnie w stajni z trzema konmi, Mucka, Gniadym i Murzynem. W mrozne
noce spalem nad parownikiem do ziemniakow.
Rosjanom, ktorzy zagladali do wsi, Brzewinscy powiedzieli, ze jestem ciezko
chorym synem, a chorych Rosjanie omijali z daleka. Polskim wladzom wmowili, ze
juz pol roku sie u nich ukrywam, bo zdezerterowalem z Wehrmachtu.
Dlaczego mnie uratowali? Nigdy sie nie dowiedzialem. Chyba z litosci;
wygladalem jak pobity dzieciak. Kiedys mi powiedzieli, ze przez czarny
rozaniec, ktory znalezli na piersi, jak zdzierali ze mnie mundur.
Bylbym Polakiem
Kiedys "ojciec" powiedzial: "Hitler kaputt", "wojna kaputt" i Mateusz juz sie
nie musial ukrywac. Wies lubila Mateusza, on byl w Ochodzy szczesliwy. Pomagal
w gospodarstwie.
- Przesluchiwali mnie w Trzemesznie, Polak i Rosjanin. Kazali mi sie rozebrac.
Ogladali, czy nie mam tatuazy SS. Na podworzu lezal rozstrzelany chlopak w
mundurze Hitlerjugend. Krecili nosem na te 19 walk wrecz w Warszawie, ktore
mialem w ksiazeczce. Ale "ojciec" poreczyl za mnie, a ksiazeczke zamurowal w
scianie.
Pamietam, jak miejscowy proboszcz wrocil z obozu koncentracyjnego. Parafianie
wyjechali mu naprzeciw. "Ojciec" tez mnie zabral. Ksiadz szedl, wspierajac sie
laska, chudy i blady, w pasiaku. Pojechalismy do kosciola. Pierwszy raz po
dlugim czasie uslyszalem Tantum Ergo, brzmialo tak jak w domu. Ksiadz szedl,
spiewajac, przez kosciol i blogoslawil. Mnie tez. Bylem szczesliwy, pelen
wstydu i winy.
Mateusz wyjechal z Ochodzy w czerwcu 1946 roku. Brzewinscy dali mu na droge
200 zl, chleb i maslo.
- Prowizoryczna ambasada belgijska byla w Warszawie. Siedzialem na schodkach
budynku, ktory kiedys zdobywalem. Ludzie mieszkali w ruinach piwnic. Tylko
tramwaj jezdzil przez Wisle na Prage. Wracalem do domu trzy miesiace. Przez
polskie areszty, amerykanski oboz jeniecki w Berlinie. Belgijska zandarmeria
zabrala mnie do Brukseli na przesluchania. Belgowie mnie nie chcieli. Nie
mialem dokumentow. Kazdy mogl powiedziec, ze jest Belgiem.
Zone poznalem po wojnie. Na granicy belgijsko-niemieckiej wszyscy wtedy
szmuglowali. Niosla do Belgii prosiaka, ja do Niemiec kawe. Spotkalismy sie w
lesie, wrocilem do domu z prosiakiem.
Mathias Schenk ma trzech synow i corke. Przez 30 lat produkowal w Brukseli
szpachlowke do samochodu i szlifowal karoserie. Szpachlowke Schenk Braun
sprzedawal w calej Europie. Teraz firme prowadza syn z zieciem.
Dziesiec lat chodzil w pielgrzymkach pokutnych do Banneux, gdzie Matka Boska
ukazala sie malej dziewczynce. W latach 80. organizowal w Brukseli akcje
pomocowe dla Polakow. 32 razy wiozl do Polski jedzenie, ubrania i pampersy.
- Znowu bylem w Warszawie. Spotkalem sie z weteranami Powstania. Byli mili.
Jeden opowiadal, jak 1 sierpnia ostrzelal ostatni niemiecki pociag. W Ochodzy
nie wiedzialem juz, kim jestem - Belgiem, Niemcem, Mateuszem? Nawet nie
wiedzialem, czy Belgia jeszcze istnieje. Myslalem, ze moja rodzina nie zyje.
Gdybym w marcu 1946 roku nie dostal od nich wiadomosci, zostalbym w Ochodzy.
I bylbym Polakiem, tak jak wy.
WLodzimierz Nowak, Angelika Kuzniak
Tekst pochodzi z portalu Gazeta.pl - www.gazeta.pl © Agora SA
http://serwisy.gazeta.pl/df/1,3467,2242556.html
[ Wroc na poczatek ]
Krol Lech Drugi?
Szeryf w roli meza stanu
LUKASZ PERZYNA
Po sukcesie obchodow Powstania Warszawskiego oraz spektakularnych dzialaniach
przeciw nielegalnej dyskotece "Labirynt" nikt juz nie ma watpliwosci, ze Lech
Kaczynski zmierza do prezydentury kraju...
Podczas uroczystych obchodow 60-lecia Powstania Warszawskiego nie wypadalo
wazyc szans politykow. Glownymi bohaterami jubileuszu byli - co oczywiste -
sami powstancy... Gdy przebrzmialy echa rocznicowych salw, obserwatorzy
przewiduja, ze perfekcyjna organizacja warszawskich uroczystosci podbuduje
popularnosc prezydenta stolicy.
Doprowadzil - po latach perypetii - do otwarcia Muzeum Powstania
Warszawskiego. Pielegnujacy dotychczas wizerunek szeryfa, zaprzysieglego wroga
przestepczosci i korupcji, podczas uroczystosci zaprezentowal sie jak maz
stanu. - 1 sierpnia dostal wieksze brawa niz Aleksander Kwasniewski. Jego
sposob mowienia o Polsce i wartosciach odpowiada ludziom bardziej niz okragle
zdania postkomunistow - zauwaza posel PiS Tomasz Markowski. - W dzialaniach
Kaczynskiego zwiazanych z rocznica pojawil sie element przywodztwa narodowego
- nie unika patosu posel PiS Artur Zawisza.
Lech Kaczynski zmierza do prezydentury kraju. Towarzysza temu spektakularne
dzialania w stolicy: chocby walka z nielegalna dyskoteka "Labirynt" przy
Smolnej, zakonczona sukcesem - bo do lokalu wprowadzila sie straz miejska.
Kolejna kampania wymierzona jest przeciw agencjom towarzyskim (celem ma byc
usuniecie ich przynajmniej z centrum, co wczesniej udalo sie w Katowicach
bylemu wojewodzie Markowi Kempskiemu). Juz zaczelo sie ich nekanie
drobiazgowymi kontrolami oraz zdejmowanie billboardow reklamowych.
Prezydent, ktorego mozna zlapac za nos
U schylku kampanii warszawskiej w 2002 r. Lechowi Kaczynskiemu puscily nerwy.
- Spieprzaj, dziadu - zwrocil sie do naprzykrzajacego sie wyborcy na Pradze.
Inny polityk zaplacilby za to porazka. Ale wtedy wlasnie spoleczenstwo
odreagowywalo triumf SLD sprzed roku i katastrofe zwiazanych z nim nadziei
socjalnego elektoratu. W braciach Kaczynskich dostrzezono alternatywe dla
skorumpowanej wladzy. Lech bez trudu pokonal operetkowego kandydata SLD-UP
Marka Balickiego. Uwazany za faworyta Andrzej Olechowski nie wszedl nawet do
drugiej tury.
- Nastroje byly takie, ze gdyby Kaczynski kopnal psa, tlumaczono by, ze pies
byl wsciekly, a w dodatku naslany przez komunistow - ironizuje jeden z rywali
z warszawskich wyborow. Kaczynski nie wymysla juz wyborcom. Doprowadzil do
rozpadu koalicji z PO i rzadzi stolica wspolnie z LPR. Ociepla swoj wizerunek:
pozwala sie fotografowac w towarzystwie dzieci warszawiakow, ktore chwytaja go
dla zabawy za nos...
Wyjsc z niszy
Wzmacnianie organizacyjne i dynamizacje zaplecza, jakie stanowi partia PiS,
zapowiada lider organizacji warszawskiej Mariusz Kaminski. To jednak mniej niz
polowa sukcesu. Swoje zwyciestwa w Warszawie jej prezydent zawdziecza
umiejetnosci otwierania sie na inne srodowiska: do ratusza przyciagnieto
znaczna grupe z konserwatywnej flanki Unii Wolnosci. Z list PiS zostali
radnymi mlodzi dzialacze UPR.
Kaczynski powalczy o prezydenture kraju, jesli okaze sie kandydatem nie tylko
niszowym i partyjnym. Dawny wiceprzewodniczacy "S", w 1991 nawet kandydat na
szefa Zwiazku (przegral z Marianem Krzaklewskim), a zarazem potomek
zoliborskiej inteligencji ma szanse odwolac sie do szerokiej tradycji i skupic
wokol siebie rozne elektoraty. PiS - slabnacy w rywalizacji z PO i nawet LPR -
moze okazac sie kula u nogi w prezydenckich planach bylego prezesa NIK. W
realnosc tych ostatnich nikt juz nie watpi.
Lechowi Kaczynskiemu oplacaloby sie nawet przegrac w glorii proces karny, jaki
wytoczyli mu Lech Walesa z Mieczyslawem Wachowskim, o ktorych powiedzial, ze
popelniali przestepstwa. Jesli wyrok okaze sie dla prezydenta stolicy
niekorzystny - bedzie on musial opuscic ratusz. Kaczynski moze tez podac sie
do dymisji, jesli SLD, przy wsparciu na przyklad PO, przeforsuje w sejmie
zmiane ustroju stolicy, nazywana juz "rozbiciem dzielnicowym".
Do biegu gotowi...
Centroprawica ma dwoch silnych kandydatow do prezydentury: Kaczynskiego i
Zbigniewa Relige, ktory w badaniach zaufania zrownal sie z Kwasniewskim.
Slabsi, bo pozbawieni charyzmy pretendenci to Donald Tusk i Maciej Giertych.
Wiedzac o tym, Platforma przystanie pewnie na uklad, zgodnie z ktorym Jan
Rokita zostanie premierem, zas Kaczynski - wspolnym kandydatem na prezydenta.
- Odbieralismy juz sygnaly ze strony PO, ze sa gotowi sie porozumiec -
potwierdza Mariusz Kaminski.
Za to LPR, ustawiajaca sie w opozycji do calej klasy politycznej - choc
wspolrzadzi Warszawa z Kaczynskim i jego PiS - nie kwapi sie do wzmacniania
jego prezydenckich szans. Rowniez zaplecza Religi i Kaczynskiego pozostaja w
konflikcie od czasow PC i AWS. Ludzie Religi tez nie maja wakacji: zbieraja
podpisy pod obywatelskim projektem ustawy zdrowotnej, ktoremu profesor
patronuje... To, czy Polska bedzie miala kolejnego prezydenta o imieniu Lech,
zalezy od jego zdolnosci poszerzania zaplecza i zjednywania zwolennikow.
Rocznica powstania pokazala, ze Kaczynski pozostaje jedna z najmocniejszych
kart, jakimi dysponuje oboz posierpniowy. Jest w stanie przywrocic polskiej
prezydenturze jej utracony w czasach Walesy i Kwasniewskiego prestiz.
Lukasz Perzyna
"Tygodnik Solidarnosc"
[ Wroc na poczatek ]
Reminescencje olimpijskie
Tegoroczna olimpiada w Atenach dostarczyla nam troszke emocji oraz wrazen
natury bardziej artystyczno-scenicznej - ciagle mam w pamieci obraz zarowno
otwarcia jak i zamkniecia tej swietnej imprezy. Grecy wybudowali cudowny
kompleks olimpijski oraz psotarali sie o bardzo ladna oprawe artystyczna.
Druzyny olimpijskie Kanady i Polski wypadly bardzo podobnie w klasyfikacji
medalowej - oba kraje "popisaly sie" najgorszymi wystepami od bardzo wielu
lat. Pewnie temat olimpiady bedzie nam towarzyszyl jescze przez kilka
wydan Komunikatow.
Polska zajela 23. miejsce: 3 zlote, 2 srebne, 5 brazowych - razem 10,
Kanada 21. miejsce: 3 zlote, 6 srebnych, 12 brazowych - razem 12.
Dzisiaj o "Zlotej Polce" oraz koneksje olimpijskie w Polonii ottawskiej.
Pan Michal Staniszewski - znany Polonii ottawskiej z programu "Pasje,
talenty, sukcesy", prowadzonego przez Romana Gornego w naszym ottawskim
polonijnym programie TV - spedzil duzo czasu z kanadyjskimi sportowcami
zarwno przed olimpiada, jak i w czasie igrzysk.
Ateny: Nowa rola Michala Staniszewskiego
Kajakarstwo gorskie - Wiadomosci
PAP/20 sierpnia 2004
Ateny: Nowa rola Michala Staniszewskiego
Michal Staniszewski przyjechal na igrzyska do Aten jako jeden z trenerow
reprezentacji Kanady.
Staniszewski po zdobyciu wspolnie z Krzysztofem Kolomanskim srebrnego medalu
olimpijskiego w kajakarstwie gorskim w konkurencji C-2 przed czterema laty w
Sydney niespodziewanie zakonczyl kariere sportowa.
"Powrot do sportu nie wchodzi w gre. Swoj czas dziele tylko miedzy rodzine i
prace" - podkreslil. "Ciagle jestem bialo- czerwony, ale tym razem mam na
koszulce i na czapce inne godlo - orzelka zastapil klonowy lisc. Nie znaczy to
jednak, ze nie mam kontaktu z polska ekipa. Kibicuje rodakom, duzo z nimi
rozmawiam, podpowiadam. Jezeli z kims znam sie kilkanascie lat, to wyjazd do
innego kraju tego nie zmieni" - powiedzial Michal Staniszewski.
Propozycje pracy od Kanadyjczykow Staniszewski dostal jeszcze przed igrzyskami
w Sydney. "Jednak wowczas priorytetem byly dla mnie przygotowania do olimpiady
i musialem odmowic. Po tej imprezie Kanadyjczycy po raz kolejny sie zglosili.
Przemyslalem wszystkie argumenty i podjalem, nielatwa zreszta, decyzje o
zakonczeniu kariery i wyjezdzie za Ocean. Pojechalem tam w zasadzie w ciemno.
Nie znalem tego kraju, nie wiedzialem, jaka baze sportowa ma, ale propozycja
byla na tyle atrakcyjna, ze zaryzykowalem i jestem bardzo zadowolony" - dodal.
Staniszewski jest jednym z dwoch trenerow reprezentacji Kanady w kajakarstwie
gorskim. "Na co dzien pracuje z mlodzieza i odpowiadam za wyniki zawodnikow ze
wschodniej czesci Kanady. Moj kolega pracuje z kajakarzami z zachodu kraju, a
na zgrupowania reprezentacji przyjezdzaja najlepsi. Jest sie z czego cieszyc,
gdyz jeden z naszych podopiecznych w stolicy Grecji wywalczyl czwarte miejsce
w K-1" - poinformowal.
Wicemistrz olimpijski z Sydney, choc zakonczyl juz kariere sportowa, kilka
razy w tygodniu wsiada do kajaka. "Oprocz reprezentacji, prowadze takze grupe
naborowa. Pracuje z najmlodszymi i musze im pokazac na czym polega plywanie.
Dlatego czesto wsiadam do lodki i okazuje sie, ze trudno zapomniec to, czego
sie przez lata nauczylo. Od mlodych ciagle jestem szybszy, ale z seniorami tez
zdarza mi sie wygrac" - podkreslil.
Zdecydowanie odrzuca jednak mysl o powrocie do wyczynowego uprawiania
kajakarstwa. "Swoj czas dziele tylko miedzy rodzine i prace. Nie jestem
oczywiscie za stary, bo mam niespelna 31 lat, ale powrot do sportu nie wchodzi
w gre" - zaznaczyl.
Staniszewski mieszka w Ottawie, w samym centrum miasta. "Mam nadzieje, ze
niedlugo nieopodal zostanie wybudowany profesjonalny tor kajakowy. Baza jest
glownym problemem Kanadyjczykow, gdyz mlodziezy chetnej do uprawiania
kajakarstwa gorskiego nie brakuje. Przez trzy lata pod okiem pracowalo okolo
sto osob. Zainteresowanie mlodziezy to podstawa ewentualnych przyszlych
sukcesow" - uwaza.
Polscy kanadyjkarze Krzysztof Kolomanski i Michal Staniszewski byli
kandydatami do olimpijskiego medalu juz w 1996 roku. Do Atlanty jechali jako
mistrzowie swiata, lecz zajeli dopiero siodme miejsce. Cztery lata pozniej w
Sydney wywalczyli srebrny medal.
http://sport.onet.pl/1150070,1498,336085,wia,967997,ateny2004.html
[ Wroc na poczatek ]
Medal dla Otylii, splendor dla miasta
W Rudzie Slaskiej panuje euforia. Na ulicy, w domach, sklepach nie mowi sie o
niczym innym, tylko o zlotym medalu Otylii Jedrzejczak. Oblezenie przezywa
basen MOSiR-u, gdzie w asyscie rodzicow kilkuletnie rudzianki deklaruja, ze
"chca byc takie jak Otylka". Czy pojawia sie rowniez koszulki z jej
wizerunkiem? - Na razie nikt przynajmniej mnie o zgode na wykorzystanie
wizerunku corki np. na koszulkach nie pytal.
Mam nadzieje, ze nie dojdzie do tego za naszymi plecami - obawia sie nieco
ojciec naszej bohaterki, Piotr Jedrzejczak. Znajac zycie we czwartek rano, w
jedyny dzien tygodnia, w ktorym targowisko jest czynne kibice Otylii i tak
pobiegna tam szukac koszulki z charakterystycznym nadrukiem, by zalozyc ja na
przywitanie idolki. Podobny szal ogarnal trzy lata temu Wisle, gdy Adam Malysz
po raz pierwszy siegal po krysztalowa kule w Pucharze Swiata.
Powitaja z honorami
Smiglowiec z Otylka na pokladzie wyladuje w Rudzie Slaskiej w sobote o 17.
Zlota medalistke powita orkiestra deta z kopalni "Pokoj", a chwile potem
wladze miasta, rzecz jasna, chlebem i sola. - Zgodnie z tradycja - podkresla
prezydent Andrzej Stania, ktory oficjalnie przywita ja na specjalnie
postawionej przed budynkiem rudzkiego MOSiR-u scenie. Na sobotnie popoludnie
zaplanowano takze przejazd bohaterki igrzysk w Atenach ulicami miasta oraz
wystap gwiazdy hip-hopu (ulubionego obok soulu gatunku muzycznego
preferowanego przez Otylie), Ascetoholix w towarzystwie Libera. Mimo, ze w
ubieglym tygodniu media donosily o wypadku samochodowym artysty, koncertu nie
odwolal. - Jestesmy z nim w kontakcie. Wszystko jest w porzadku - slyszymy w
biurze prasowym. Od wczoraj, przez trzy dni w miescie trwa konkurs plastyczny
na najladniejszy plakat "Powitanie Otylii". Najladniejsza prace wybierze
Otylia, a zwyciezca dostanie koszulke z jej autografem. Dzieciaki szaleja.
Musze byc pierwsza. Jak Otylia mowi Marzenka, siedmiolatka z Kochlowic.
Ona jest stad
Wladze miasta licza po cichu, ze sukces Otylii bedzie mial wplyw na marketing
miasta. - Przede wszystkim patrzymy na to pod katem propagowania idei sportu w
miescie. Plywanie ma tutaj zreszta duze tradycje, mamy piec basenow, dzieci i
mlodziez maja zatem gdzie uprawiac te dyscypline. Nie ukrywamy jednak, ze
pozycja naszej plywaczki stanowi w duzej mierze o promocji miasta - podkresla
Andrzej Stania. Dlatego juz niebawem Otylka pojawi sie na folderach,
prospektach i albumach poswieconych Rudzie Slaskiej. Poza tym jest juz
pierwszy inwestorski odzew po triumfach "zlotego motylka". Otylce zostanie
nadany tytul honorowej obywatelki Rudy Slaskiej, choc... jest rudzianka z
urodzenia.
W urzedzie tlumacza jednak, ze slowo "honorowy" ma tutaj wyjatkowa wymowe, bo
teraz Otylia, chocby nawet chciala, nie wyprze sie swojego miasta.
Widza nas
Andrzej Stania, prezydent miasta: Brakuje nam basenu olimpijskiego i bazy
hotelowej z prawdziwego zdarzenia. Mamy kilka goracych ofert i chyba Otylia
tez w tym sie zasluzyla, ze zaczeli nas zauwazac na mapie. Zreszta kazdej
zagranicznej delegacji goszczacej u nas tlumaczymy, ze to jest wlasnie ta Ruda
Slaska, z ktorej ona pochodzi.
Podpis pod fote
Na razie zadnej ulicy czy szkoly nie nazwano imieniem Otylii Jedrzejczak, ale
przeciez nic straconego. Imie Otylia figuruje za to na jednym z przystankow w
Nowym Bytomiu. - Tak dawniej mowiono na te dzielnice, nawet co niektorzy
pisali ja "Otylija" - dowiadujemy sie w urzedzie. Teraz na przystanku figuruje
napisana przez "i" krotkie. - Z Otylia Jedrzejczak ma jednak niewiele
wspolnego, choc przyjezdni pytaja czy przystanku nie nazwano przypadkiem na
jej czesc - smieja sie mieszkancy Nowego Bytomia.
Trzy zlote w sam raz
Narysuje Otylce trzy zlote medale, a moze wiecej... Nie, trzy bedzie w sam
raz. Dlaczego? Bo na kolejnych olimpiadach tez bedzie wygrywala - mowi z
przekonaniem 11-letnia rudzianka, Natalia Janczewska. - Masz zupelna racje
przytakuje osmiolatka, Kornelia Moskwa. Siostra Natalki, rok mlodsza Agnieszka
chowa swoj rysunek. - To tajemnica - mowi z nalezyta powaga. Jest to jak
najbardziej zrozumiale chce aby to jej rysunek wybrala Otylia po swoim
powrocie. Wczoraj w swietlicy "Pod parasolem" w rudzkiej Bykowinie emocje
siegaly zenitu. Mozna porownac ze sportowymi zmaganiami na igrzyskach
olimpijskich. Dzieciom zalezy, by plakaty obrazujace powrot do domu zlotej
medalistki z Aten wypadly jak najlepiej. W sobote same zaniosa swoje prace
Otylce. - W ten sposob chcemy Otylie powitac - dodaje piecioletnia Paulinka
Slowinska. Wiktoria Czymbala i Karolina Jedrasik przygladaja sie rysunkowi
malego Sylwka, "rodzynka" w tym jak najbardziej damskim gronie. Sa troche
zdziwione, bo Sylwek narysowal Otylke wracajaca do domu na... deskorolce.
Dlatego, ze Otylia jest we wszystkim najlepsza rezolutnie odpowiada
chlopczyk.
Marcin Krol
"Trybuna Slaska"
[ Wroc na poczatek ]
Spie z medalem
Rozmowa z Otylia, jej rodzicami i prezesem PZP
WALDEMAR PIASECKI
Sroda, 18 sierpnia, na basenie plywackim w Atenach weszla do historii
polskiego olimpizmu. Osiagnelas najwiekszy sukces, jaki stal sie udzialem
Polki lub Polaka na igrzyskach olimpijskich. W Atenach zdobylas trzy medale w
konkurencjach indywidualnych, co jeszcze sie nie udalo zadnemu reprezentantowi
Polski. Co prawda, w 1964 r. w Tokio 19-latka Irena Kirszenstein tez zdobyla
jeden zloty medal i dwa srebrne, ale ten najcenniejszy byl wywalczony w
sztafecie 4 x 100 m, dzieki zbiorowemu wysilkowi.
- Cieszysz sie?
Jasne, ze sie ciesze. Miec podobny rezultat jak legendarna Irena Szewinska
to wielka radosc i satysfakcja. Oczywiscie, pamietam o wspanialym dorobku pani
Ireny, ktory obejmuje siedem medali na czterech igrzyskach. Co do mnie, dzis
planuje tylko wystep w Pekinie za cztery lata. Plywacy wystepujacy na czterech
kolejnych igrzyskach, co prawda, sie zdarzali, ale bardzo rzadko.
- Wierzylas w to zloto?
Bardzo chcialam wygrac, bo 200 m to moja najsilniejsza konkurencja. W
plywaniu bardzo rzadko mozna sledzic przebieg wyscigu, wszystko zwykle okazuje
sie dopiero po jego zakonczeniu i po wyswietleniu wynikow na telebimie. Tak
bylo rowniez teraz. Uwierzylam, jak zobaczylam swoje nazwisko na pierwszym
miejscu. Po pierwszej setce katem oka widzialam, ze Petria Thomas jest sporo
przede mna, ale plynelam swoim tempem i od polowy dystansu zaczelam
przyspieszac. Cel zostal osiagniety mam pierwszy zloty medal olimpijski.
Bardzo sie ciesze. Wciaz to przezywam, choc minelo juz kilka dni.
- Tak bardzo, ze nawet spisz z medalem na szyi?
Faktycznie, zdarzylo sie...
- Podczas dekoracji i sluchania "Mazurka Dabrowskiego" bylas wzruszona. Potem
zdjelas z glowy wieniec laurowy i rzucilas go kibicom.
Lubie sie dzielic radoscia. Wiele razy rzucalam w trybuny kwiaty czy wianki,
ktore otrzymywalam. Tak bylo i tym razem. Rzucilam wianek chlopakom, ktorzy
przyjechali z Polski, zeby mi kibicowac. Niektorzy koledzy mowili, ze powinnam
zasuszyc ten wianek i trzymac na pamiatke, ale ja chcialam tym wspanialym
kibicom podziekowac publicznie. To im sie nalezalo. Ciesze sie, ze ten gest
zostal zauwazony.
- Jak przyjeli twoj sukces inni sportowcy?
Wsrod plywakow panuje atmosfera fair play. Rywalizujemy ze soba, ale to sie
konczy w... wodzie. Potem potrafimy docenic klase innych i gratulowac sobie
zwyciestwa. Takie znajomosci sa czesto bardzo sympatyczne. Wymienie chocby
Slowaczke Martine Moravcova czy Ukrainke Jane Kloczkowa. Po wygranym wyscigu
odbieralam wiele gratulacji od kolezanek i kolegow z roznych krajow. Nie musze
mowic, jak bardzo sie cieszyli czlonkowie naszej ekipy.
- Ktoremu z rodzicow zawdzieczasz zloto olimpijskie? Kto cie pierwszy wrzucil
do basenu? Podobno mama, przezornie trzymajaca jednak kij, ktory moglaby ci
podac, gdybys sie topila.
To nieprawda. Pierwszy raz na basen rodzice zabrali mnie razem, kiedy mialam
szesc lat. Nikt nie ma pierwszenstwa. Mialam lekkie skrzywienie kregoslupa i
plywanie mialo mi pomoc. Pomoglo na cale zycie.
- Twoja milosc do plywania zaczela sie od pierwszego zanurzenia. Mozna tak
powiedziec?
Nie. Wcale nie bylam tak zakochana. Rodzice wkladali wiele wysilku, aby
zabierac mnie rano na plywalnie. Wszystko przyszlo z czasem. Rola rodzicow w
tym, ze plywalam, a potem rozpoczelam regularne treningi, byla decydujaca.
- Cala Polska zna juz dobrze twego chlopaka, Macieja Drzewinskiego. Na
zareczyny podarowal ci podobno 3,5-karatowy pierscionek z piecioma brylantami,
a do Aten przygotowal zestaw nagran hip-hopu majacych zagrzewac cie do walki.
Pierscionek - wrecz przeciwnie, jest maly i bardzo skromny. Nie wiem, skad
te 3,5 karata. Nosze go caly czas na palcu. Co do muzyki - zgadza sie. Oboje
lubimy hip-hop i chetnie go sluchamy. Maciek nagral taka skladanke. Sluchalam
jej w Atenach czesto i chetnie. Takze przed startami. Pomagalo. Pierscionek
podczas wyscigow przechowywal trener Pawel Slominski.
- Kiedy slub?
Na pewno nie przed ukonczeniem studiow. Wyjde za maz, kiedy bede miala na
dyplomie tytul magistra.
- Jakie sa twoje najblizsze plany?
Musze troche odpoczac po startach. Przede wszystkim zas nadrobic zaleglosci
na uczelni, zwiazane z przygotowaniami do Aten. Mam nadzieje, ze mnie
wczesniej nie wyrzuca. Oczywiscie, bede trenowac, ale nie bedzie to ostry,
specjalistyczny trening plywacki. Ten rozpoczne dopiero w styczniu przyszlego
roku przed nowym sezonem.
- Prezes PZP, Krzysztof Usielski, nie moze sie nachwalic osob zaangazowanych w
twoje znakomite przygotowanie do olimpiady, komplementujac przede wszystkim
trenera Pawla Slominskiego i psycholog Beate Mienkowska. Co ty na to?
Oczywiscie, przylaczam sie! Obydwoje wykonali znakomita prace.
- Praca trenera jest w powszechnym odbiorze bardziej oczywista niz psychologa.
Na czym polegala rola pani psycholog?
To byly rozmowy na przerozne tematy. Korzystanie z przygotowanej przez nia
plyty z nagraniami redukujacymi stres i motywujacymi przed startem czy filmu
ze zdjeciami najblizszych osob i znajomych w skojarzeniu z muzyka.
- W zestawie muzycznym byl kultowy juz motyw z filmu "Rocky"?
Tak. Bardzo lubie te muzyke. Jednak przed srodowym finalem sluchalam
polskiego hip-hopu.
- Kto jest wzorem dla mistrzyni olimpijskiej?
Przede wszystkim Jan Pawel II, co nie wymaga zadnego komentarza. Sposrod
innych osobistosci zycia publicznego - Jolanta Kwasniewska, za jej wielkie
serce i oddanie dzieciom potrzebujacym pomocy. W sporcie - nasz Robert
Korzeniowski, wzor pod kazdym wzgledem. W plywaniu - Rosjanin Aleksander
Popow. A jako postac, ktora potrafi wygrywac nie tylko z rywalami, lecz takze
z samym soba - amerykanski kolarz Lance Armstrong.
- Co czytasz? Jakie filmy ogladasz?
Wole emocje i wzruszenia niz akcje, dlatego sklaniam sie ku lekturze czy
filmom romantycznym i traktujacym o ludzkich dramatach.
- Przepowiada ci sie znakomita kariere w reklamie. Zartuje sie, ze jestes
warta tyle zlota, ile wazysz. Sukces w Atenach otwiera ci znakomite
perspektywy.
Nie ekscytuje mnie to specjalnie. Mam obecnie sponsora, z ktorym dobrze mi
sie wspolpracuje. Co bedzie dalej, zobaczymy. Moja motywacja na pewno
pozostana sport i plywanie.
- Naszym sportowcom w Atenach wiedzie sie jak dotad nienadzwyczajnie, by nie
uzywac mocniejszych sformulowan.
Trzeba sie cieszyc tym, co jest. Sylwia Gruchala zdobyla brazowy medal.
Przed nami jest sporo dyscyplin. Trzeba wierzyc, ze slonce jeszcze zaswieci na
polskiej ulicy. Nie czulabym sie najlepiej, gdyby olimpiada w Atenach miala
sie kojarzyc rodakom przede wszystkim z moim nazwiskiem.
Otylia Jedrzejczak, urodzona 13 grudnia 1983 r. w Rudzie Slaskiej. Gdy miala
szesc lat, lekarze zlecili jej plywanie z powodu skrzywienia kregoslupa.
Zaczela trenowac w Palacu Katowice pod kierunkiem Mariana Syposza. W
pierwszych zawodach wystapila dwa lata pozniej. Pierwsze zawody za granica
wygrala, majac dziewiec lat. Nastepnie uczyla sie w krakowskiej Szkole
Mistrzostwa Sportowego, trenowana przez Marie Jakobik, ktora prowadzila Otylie
do olimpiady w Sydney w 2000 r. W 1999 r. zawodniczka zostala mistrzynia
Europy juniorow na 100 i 200 m motylkiem, a na mistrzostwach seniorek na 200 m
motylkiem byla trzecia. Rok pozniej: pierwsza na 200 m i druga na 100 m w
mistrzostwach Europy oraz trzecia na 200 m w mistrzostwach swiata. W Sydney
piata na 200 m i dziewiata na 100 m. Od 2001 r. jest pod opieka Pawla
Slominskiego, z czym wiaze sie wyrazny progres wynikow. W tymze roku:
mistrzyni Europy na 200 m i wicemistrzyni swiata na 100 m. W 2002 r. bije
rekord swiata i zdobywa mistrzostwo Europy na 200 m (2:05:78), a na 100 m jest
druga. W 2003 r. mistrzyni swiata na 200 m i druga na 100 m.
W tym roku, przed Atenami mistrzyni Europy na 200 m i trzecia na 100 m. Na
igrzyskach w Atenach: zloto na 200 m motylkiem i srebro na 100 m tym stylem
oraz na 400 m stylem dowolnym. Ogolem jest posiadaczka 13 rekordow Polski w
koronnym stylu motylkowym, jak tez w dowolnym i zmiennym. Obecnie jest
studentka III roku Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie i zawodniczka
AZS AWF. Dotad zaangazowana w promocje niemieckich szkiel kontaktowych
Bausch&Lomb, kobiecego specyfiku przeciwbolowego Nurofen Menstrual oraz...
maslanki Mragowskiej. Po Atenach zostanie zasypana kontraktami reklamowymi.
Mowi sie o jej wystepie w serialu telewizyjnym.
Rodzice mistrzyni, Krystyna i Piotr, nadal mieszkaja w Rudzie Slaskiej. Ojciec
pracowal jako sztygar w kopalni, mama prowadzi dom. Brat Szymon ma 18 lat.
Otylia ma narzeczonego, studenta AWF, Macieja Drzewinskiego, zawodnika pilki
wodnej. Od nowego roku akademickiego zamieszkaja razem w akademiku na
Bielanach. Jest posiadaczka nissana primery (efekt dzialalnosci reklamowej).
Od kilku dni takze suczki labradora, o imieniu Atena, otrzymanej w prezencie
od narzeczonego. Uwielbia polski hip-hop. Jak wiekszosc sportowcow jest
przesadna. Kiedy startuje przed poludniem, zawsze plynie w bialym czepku, po
poludniu - w czerwonym. Przed skokiem do wody musi sie przezegnac. Mistrzyni
olimpijska ma 186 cm wzrostu, wazy 70 kg.
Otylia jak brylant
Krzysztof Usielski, prezes Polskiego Zwiazku Plywackiego
- No i mamy historyczny sukces olimpijski w wydaniu polskiej plywaczki.
Historyczny z wielu powodow. W 82-letnich dziejach naszego zwiazku, do Aten,
mielismy w dorobku trzy medale. Otylia Jedrzejczak zdublowala ten dorobek
liczbowo i "podniosla" wartosc medalowego kruszcu. Zdobywajac dwa medale
jednego dnia, obalila polski mit, ze start na dwoch roznych dystansach w
roznych stylach jest "szkodliwy", bo wydolnosc organizmu nie pozwala na pelna
regeneracje sil.
- Medale Otylii Jedrzejczak burza tez mit, ze tylko stypendia i treningi na
amerykanskich uniwersytetach prowadza do swiatowego wyniku.
To kolejny wazny aspekt. Poziom wyczynu plywackiego szalenie sie wyrownuje
ostatnio i nie musi podlegac swoistej amerykanizacji. Sam przed laty
wspieralem wyjazdy polskich zawodnikow do Kalifornii, gdzie zajmowal sie nimi
pan Aleksander Kurylo. Dzieki temu nie tracilismy az tak dystansu do swiatowej
czolowki. Rownoczesnie budowalismy baze krajowa, szkolilismy trenerow i
wspomagajacych ich specjalistow. Punktem zwrotnym bylo pobicie w 2002 r., na
80-lecie naszego zwiazku, rekordu swiata przez Otylie Jedrzejczak na 200 m
motylkiem (2:05:78). Polska weszla do swiatowej ekstraklasy.
- To byl przelom?
Tak! Uslyszalem wtedy od kolegi szkoleniowca ze Stanow: "Macie brylant, ale
musicie go jeszcze doniesc do witryny najlepszego sklepu jubilerskiego. Tam
rozblysnie pelnia blasku". Doniesienie brylantu Otylii do olimpijskiej mety
stalo sie najbardziej wyrazistym celem Polskiego Zwiazku Plywackiego.
- Kto niosl?
Wiem, ze "sukces ma wielu ojcow", wiec, ograniczajac wyliczanke, wymienie
trenera Pawla Slominskiego prowadzacego Otylie od czterech lat. To wybitny
fachowiec oraz czlowiek sluzacy rada naszej medalistce takze w sytuacjach
pozasportowych. Nie mozna pominac Beaty Mienkowskiej, psychologa Otylii,
majacej ogromny wplyw na formowanie postawy naszej zawodniczki.
- Co zrobicie z sukcesem Otylii?
Nie wolno zmarnowac tego, co ta wspaniala dziewczyna dokonala. A to jest
niebywala promocja plywania wsrod polskiej mlodziezy. Oznacza baseny
wypelnione kilkulatkami marzacymi o sukcesie starszej kolezanki.
Lubi biszkopt i kluski slaskie
Krystyna Jedrzejczak, mama Otylii
Kiedy mysle o jej zlotym medalu, widze go przez pryzmat rodzinny. To wielki
sukces zyciowy Otylki i efekt jej wielkiej pracy przez dlugie, dlugie lata.
Jednak wsparty na atmosferze domu i rodziny. Bylismy zawsze dobra, kochajaca
sie rodzina i corka w kazdej sytuacji mogla na nas liczyc. Zawsze byla
dzieckiem wyjatkowym. Wszystko chciala robic najlepiej i znajdowala w sobie
sile. Kiedy teraz mowi, ze to my z mezem mobilizowalismy ja do chodzenia na
plywalnie, gdy byla dzieckiem, jest to tylko czesc prawdy. Gdyby plywanie jej
nie posmakowalo, to by nie plywala. Nic by z tego nie bylo. Jej
zainteresowanie roslo wraz z wynikami. My staralismy sie tylko tak wszystko
organizowac, aby Otylia mogla sie skupic na nauce i plywaniu. Dawala jednak z
siebie wiecej. Byla bardzo opiekuncza wobec Szymka, swego mlodszego brata.
Zawsze lubila jesc w domu i do dzis przepada za moja kuchnia. Lubi kluski
slaskie, jak prawdziwa Slazaczka, de volaille'a i wrecz przepada za ciastem.
Najbardziej za biszkoptem z galaretka owocowa. Wspolne posilki sa w naszej
rodzinie ogromnie wazne. Od prawie roku Otylia spotyka sie z Mackiem. Jest od
niej starszy trzy lata, studiuje na AWF i tez jest sportowcem. Jest milym i
fajnym chlopcem. Wierze, ze dobrze uloza sobie z Mackiem zycie.
Wiadomosc o sukcesach corki zastala nas na Kujawach, w okolicy Wloclawka. Tu
mamy letni domek i na wakacje chetnie uciekamy ze Slaska. Juz niedziela, kiedy
Otylia zdobyla w ciagu godziny dwa srebrne medale, byla fantastyczna. O
srodzie nie wspomne... To byla nasza najwieksza radosc w zyciu, gdy
patrzylismy na to, czego dokonalo nasze dziecko. Teraz wszyscy pytaja mnie, co
dalej. Co ten sukces zmieni w zyciu naszej rodziny? Oby jak najmniej. Ja chce
pozostac tylko matka. Nie chce sie nigdzie pchac, unikam, jak moge, mediow.
Nie mam zadnych innych ambicji, tylko przytulic i ukochac moja corke. No i
wygadac sie z nia od serca, gdy tylko znajdzie czas...
Klucz i zlote serce
Piotr Jedrzejczak, tata Otylii
Coz moge powiedziec? Sukces piekny, jak corka... Gdybym mial ja
scharakteryzowac jednym zdaniem, powiedzialbym, ze to czlowiek o zlotym sercu.
Zawsze byla niezwykle wrazliwa i emocjonalna. Przejmowala sie cudza krzywda
czy nieszczesciem. Przed olimpiada zapowiedziala, ze jezeli zdobedzie zloty
medal, przeznaczy go na aukcje zbierajaca fundusze dla dzieci chorych na
bialaczke. Po wygraniu w srode w Atenach potwierdzila swoj zamiar. Sportowiec,
ktory decyduje sie oddac swoje najcenniejsze trofeum, jakim jest zloto
olimpijskie, robi cos naprawde wyjatkowego. Podziwiam Otylie i jestem dumny
jako ojciec.
Kiedy mnie pytaja, co bylo przelomowym momentem w karierze corki, nie mam
watpliwosci, ze bylo to zgrupowanie przed igrzyskami mlodziezy w Moskwie w
1999 r. Prowadzil ja trener Edmund Uscimowicz, ktory powiedzial: "Otylka,
bedziesz wielkim sportowcem. Mam specjalny klucz. Bede go trzymac, dopoki
bedziesz plywac. On ci przyniesie szczescie". Corka uwierzyla. Trener
Uscimowicz przygotowal Otylie do dwoch zwyciestw w Moskwie. Potem odniosla
sukces na mistrzostwach Europy juniorow i zdobyla medal ma mistrzostwach
swiata w Stambule. To byl przelom w karierze Otylii. Corka dzwoni do
Uscimowicza przed swoimi najwazniejszymi startami i prosi go o otwieranie
kluczem...
Nie moge sie juz doczekac na jej przyjazd. Planujemy pieknie ja przywitac,
usciskac. Pobyc ze soba. Nie wiem, ile to potrwa, bo Otylia chce pozaliczac
jak najpredzej zaleglosci na AWF. We wrzesniu wybiera sie z Mackiem na
wycieczke do Rio de Janeiro, ktora otrzymala w nagrode za tytul najlepszego
sportowca Warszawy. Slyszalem, ze corke chce takze zaprosic do Stanow Polonia
amerykanska. Mam swiadomosc, ze w jej zyciu rozpoczyna sie teraz nowy okres.
Nie mam jednak watpliwosci, ze Otylia zda egzamin w kazdej sytuacji.
Waldemar Piasecki
[ Wroc na poczatek ]
Komunikaty Ottawskie
2 wrzesnia 2004
|
|
|
|
|
|
|
|
