Wojna, wojna i po wojnie.

Żołnierze wymienili ze sobą spojrzenia. Jeden z nich ujrzał sakiewkę wypełnioną złotymi monetami, drugi dziewczynę z przyległego miasteczka, którą sobie upatrzył a jeszcze inny chatę rodzinną, za którą tęsknił.

Głos zabrał najstarszy wiekiem i rangą.

- Możesz przekroczyć wrota Dalmeni rządzonej przez Oskara Przebiegłego, ale pamiętaj do naszego obowiązku należy zameldować twoje przyjście starszemu rangą a on swojemu przełożonemu a ten pewnie i samemu królowi.

Wojna i pokój, dobrobyt i zastój gospodarczy królestwa, to zaprzątało myśli króla Dalmeni, Oskara Przebiegłego.

Od wielu lat pomiędzy czterema sąsiadującymi królestwami panował pokój. Ludzie prości żyli dostatniej niż kiedykolwiek. Plony wystarczały na zaspokojenie głodu nie tylko do wczesnej wiosny, ale aż do jej ostatnich tygodni. Bydła, kur i innego ptactwa było pod dostatkiem w każdym gospodarstwie. Domostwa budowano obszerniejsze niż kiedykolwiek a tuż obok stodoły, chlewnie i kurniki.

Na dworze zamożnych mieszkańców ucztowano często i wielokrotnie bez specjalnej okazji. Z ożywieniem dyskutowano i debatowano nad zauważalnym spowolnieniem w niektórych sektorach gospodarki. Co prawda wytwarzano duże ilości sprzętów i narzędzi użytku codziennego, ale to nie pomnażało wystarczająco szybko włożonych nakładów pieniężnych, ani nie przynosiło dużych dochodów. Zdaniem niektórych pokój trwał za długo a z nim zanikała potrzeba produkowania broni i zbroi dla żołnierzy, armat i prochu. Zasoby tego były tak obfite, że z trudnością mieściły się w arsenałach każdego królestwa.

Szczególnie niecierpliwy był Oskar Przebiegły. Od kilku miesięcy rozpatrywał wraz a ministrem wojny różne możliwości wywołania konfliktu i konsekwentnie wojny. Królestwo, z którym sąsiadował na wschodzie, Lugunicja, było znacznie mniejsze i słabsze niż jego. Również dalszy wschodni sąsiad, królestwo Vitonia, terytorialnie znacznie okazalsze, było politycznie i gospodarczo chwiejne, władza przechodziła z rąk jednego do drugiego księcia, z których żaden nie pozostawał na tronie zbyt długo. Największe zagrożenie w jego opinii stanowiło królestwo Rutoni położone wzdłuż wschodniej granicy Vitoni. Król Karol Cierpliwy rządził w nim twardą ręką a kraj pod jego rządami stawał się coraz bardziej bogaty i silny. Wielotysięczna armia, dobrze uzbrojona i hojnie opłacana, stała w ciągłej gotowości do obrony królestwa i odparcia ataku.

Zarówno król Dalmeni, jak i minister wojny zgadzali się jednomyślnie, że bezpośrednie zaatakowanie Rutoni jest zbyt ryzykownym i niebezpiecznym posunięciem. Należało posłużyć się którymś z mniejszych królestw. Wybór padł na Vitonię ze względu na jej kontynuującą się niestabilność i wielkość terytorialną. Oskar Przebiegły zarządził niezwłoczne wysłanie gońców do obecnie rządzącego w Vitoni Vlada Łatwowiernego. Wysłano ich z listem zabezpieczonym królewską pieczęcią, zapraszającym na uroczyste obchody dwudziestych urodzin najstarszej córki Oskara Przebiegłego. W liście nie podano oczywiście najmniejszej wzmianki na temat planowanej, przyszłej wojny.

Vlad Łatwowierny nie tylko zaakceptował zaproszenie, ale wraz z licznym gronem złożonym z członków rodziny i wysoko postawionych urzędników przybył do Dalmeni na kilka dni przed planowaną uroczystością. Tak jak było oczekiwane przywiózł ze sobą kosztowne podarki dla córki króla Oskara Przebiegłego, ale również dla niego samego i jego małżonki.

Świętowano uroczyście przez cały tydzień. Na zamkowych dziedzińcach odbywały się turnieje i potyczki rycerzy. W komnatach zamkowych uczty i tańce na ich zakończenie. Król Oskar Przebiegły nie zmarnował żadnej okazji, aby przekonać Vlada Łatwowiernego o krzywdach jakich doznaje ze strony króla Karola Cierpliwego i o możliwości ich wyrównania z pomocą Oskara Przebiegłego. Oczywiste się stało, że wojna a nie negocjacje to najskuteczniejszy sposób. Vlad Łatwowierny początkowo nieufny i niechętny do rozmów w miarę trwania pobytu na zamku coraz częściej zgadzał się z Oskarem Przebiegłym. Ustalono, że podczas wizyty, jaka miała odbyć się w najbliższym czasie, brata Karola Cierpliwego w Vitoni, zostanie on po kryjomu zamordowany a to najprawdopodobniej zainicjuje konflikt militarny.

Od tego czasu upłynęły cztery lata. Wojna pomiędzy Vitonią a Rutonią trwała nadal a żadna ze stron nie była w stanie zaproponować negocjacji i rozmów pokojowych. Vlad Łatwowierny wciąż wierzył, że jest w stanie ją wygrać. Karol Cierpliwy zgodnie ze swoim imieniem czekał na nieuniknione osłabienie armii przeciwnika. Król Oskar Przebiegły za pośrednictwem czwartego królestwa – Lugunicji – dostarczał broni, armat i wszystkiego co było konieczne do kontynuowania konfliktu.

Ludność mieszkająca na terenach nieustannych potyczek, zubożała, ograbiona przez przesuwające się wzdłuż linii frontu armie, w głównej mierze opuściła rodzinne strony chroniąc się w sąsiednich królestwach. Porzucone często w popłochu gospodarstwa, splądrowane przez szukających wartościowych przedmiotów żołnierzy spoglądały na okoliczne pola z wyrzutem pozbawionymi szyb oknami. Niektóre zostały rozebrane doszczętnie, gdyż każdy kawałek drewna był cenny. Deski i inne elementy drewniane użyto na konstrukcje okopów i koniecznych struktur obronnych, resztę spalono na ogniskach przygotowując strawę dla żołnierzy i dając im sposobność ogrzania się podczas chłodnych dni zimowych.

Nie tylko bezpośrednie okolice położone w najbliższym sąsiedztwie konfliktu zostały dotknięte brutalną ręką wojny. Cały kraj odczuwał niedostatek żywności, drewna na opał, wszystkiego co było potrzebne do codziennego życia. Mieszkańcy wszystkich czterech królestw z niecierpliwością oczekiwali zawarcia pokoju. Zmęczeni niepewnością jutra nie planowali przyszłości, żyjąc dniem bieżącym. Nadal uprawiali pola, hodowali bydło, ale nie z taką jak poprzednio troską i zaangażowaniem. Rodziny, z których młodzi mężczyźni zostali powołani do służby w armii z utęsknieniem wyglądały najbliższych, modląc się gorąco o ich szczęśliwy powrót do rodzinnych domów.

Królowie czterech mocarstw odczuwając rosnące niezadowolenie mieszkańców ich królestw zdawali sobie sprawę, z konieczności zakończenia wojny, jednak żaden z nich nie był w stanie zaproponować konstruktywnego rozwiązania. Powinien tego dokonać bezpośredni inicjator konfliktu, ale jego zdaniem został po części wmanewrowany i użyty do rozpoczęcia wojny. Jego sąsiad z zachodu, oprócz pośrednictwa w dostarczaniu uzbrojenia i czerpania z tego niewątpliwych korzyści nie poczuwał się do obowiązku zainicjowania pokoju.

Było oczywiste, że królestwo Vitoni mimo znacznej pomocy nie jest w stanie ogłosić zwycięstwa, co gorsze należało się spodziewać, że utraci znaczną część swojego terytorium. W konsekwencji królestwo zaatakowane należało nazwać zwycięzcą.

A jaką pozycję zajmował pomysłodawca wywołania konfliktu?

Od pewnego czasu król Oskar Przebiegły niedomagał na zdrowiu. Często przebywał w odosobnieniu, zamykając się w swoich komnatach. Nadworny medyk pomimo wielu starań nie był pewien co do natury choroby, a więc nie mógł właściwie przygotować potrzebnych by się wydawało leków. Król systematycznie uczestniczył w posiedzeniach rady nadzorczej i był wystarczająco poinformowany o sytuacji pomiędzy innymi królestwami, w Dalmeni jak również na terenie zamku. Tego dnia dowódca straży zamkowej zameldował o przybyciu nieznajomego starca oraz o wyrażeniu zgody na jego pozostanie na dziedzińcu zamkowym. Król przyjął wiadomość z uwagą i zainteresowaniem jako wnoszącą ożywienie w monotonnym życiu dworskim. Nakazał natychmiastowe przyprowadzenie gościa przed swoje oblicze. Po niedługim czasie starzec stanął przed królem.

- Przynieście mu strawy gorącej, chleba i wina oraz wody do umycia twarzy i rąk – zarządził niespodziewanie silnym głosem król.

Po spożyciu posiłku i pokrzepieniu się doskonałej jakości winem król zaprosił starca, aby usiadł z nim bliżej kominka i ogrzał się przy ogniu. Odprawiając wszystkich obecnych tymi słowami rozpoczął rozmowę:

- Widzę, że jesteś sędziwego wieku i z pewnością widziałeś nie jedno. Przedłożę ci moje troski a ty dasz mi radę jak mam postąpić.

Tu opowiedział starcowi historię toczącego się konfliktu. Ten słuchał uważnie, nie zadawał pytań ani nie wyrażał opinii, w zamyśleniu patrząc na płomienie ognia leniwie ślizgające się po palącym się drewnie. Po długim milczeniu jakie zawisło pomiędzy nimi starzec powiedział:

- Zanim nadejdzie ostatni moment twojego pobytu tutaj zadaj sobie pytanie kto stanie przy twoim łożu: zemsta, kłamstwo, zdrada i chciwość? A może przyjaźń, miłość, przychylność i hojność? Negatywne myśli to trucizna dla ciała, które choruje z tego powodu, słowa wypowiedziane ze złością zadają głębokie rany a szkodliwe czyny powodują ból i cierpienie. Krzywda wyrządzona drugiemu wraca ze zdwojoną lub potrojoną siłą do ją zadającego. Masz czas na dokonanie właściwego wyboru. Nie czekaj, zrób to natychmiast, bo gdy płomień twojego istnienia zgaśnie na zawsze, będzie za późno.

Król nie mówiąc nic skiną głową dając mu znak, że może odejść. Wczesnym rankiem następnego dnia zwołał członków narady nadzorczej i nadwornego pisarza i po krótkiej rozmowie podyktował listy adresowane do władców sąsiednich królestw. Negocjacje i rozmowy o zakończeniu konfliktu trwały kilka tygodni a w przeddzień rocznicy jego rozpoczęcia podpisano pokój.

Po rozmowie z królem starzec pozostał na zamku jeszcze przez kilka dni i tak jak obiecał każdemu ze strażników wręczył podarek. Pierwszy, który oczekiwał sakiewki ze złotem został mianowany na dowódcę oddziału straży zamkowej. Otrzymał hojne wynagrodzenie, nową zbroję oraz dostatnio wyposażoną komnatę do zamieszkania. Ten któremu marzyła się dziewczyna z sąsiedniego miasteczka, otrzymał radę, aby pokłonił się jej rodzicom i poprosił o jej rękę. Nie wiedząc, że starzec złożył im już wizytę i przedstawił strażnika zgodnie z prawdą jako człowieka prawego, uczciwego i lojalnego. Ostatni który tęsknił za bliskimi, a których nie widział od dawna otrzymał pozwolenie na powrót w rodzinne strony. Wojna i tak dobiegała do końca a podczas pokoju nie było konieczne utrzymywanie liczebnej armii.

______