Kobieta i Intruz

Jesienne deszczowe popołudnie. Park należy do mnie i do zapalacza latarni. Podążam za nim a może on prowadzi mnie w kierunku niewielkiego stawu. Poruszamy się wolno, bez pośpiechu. Oboje jesteśmy prawie w tym samym przedziale życia. Czas z upływem lat nabiera innego wymiaru, wartości i znaczenia. Pośpiech zamienia się w świadomy respekt każdej jednostki czasu. Jego popołudnie jest przeznaczone na zapalenie parkowych latarń. Moje na pożegnanie. Nie jest ważne, ile czasu nam zajmie. 

Wyznacznikiem jest osiągnięcie celu. Zatrzymuję się na granicy strumienia wody opuszczającej staw. Zsuwam z palca wspomnienia, zatrzymując je na długie minuty w zaciśniętej dłoni. Drobne przeźroczyste krople spływają po mojej twarzy. Czy to deszcz czy moje łzy z nim splątane? Oczekuję na właściwy i ostateczny moment. Decyzja podjęta dawno opiera się przed egzekucją. Muszę przekroczyć barierę niepewności. Zaciskam powieki, ramie nienaturalnie wolno podnosi się w górę, pokonuję jego opór i nagłym ruchem wyzwalam przedmiot przeszłości w przestrzeń. Nie chcę, nie mogę śledzić go wzrokiem. Wolę ufać, że woda zabrała go ze sobą. Woda, źródło oczyszczenia, ukojenia i spokoju. Cierpliwa i wytrwała, delikatna i silna.

„Oczy są ślepe, musisz patrzeć poprzez serce.”

Będąc przekonana, że jestem sama wzdrygam się słysząc te słowa. Niespodziewanie ktoś jeszcze jest świadkiem. Czego? Mojego zmagania się z sobą? Pokonywania słabości lub nieoczekiwanej upartości przeszłości? Na ścieżce obiegającej staw postać zapalacza latarni wydaje się rozmyta w jesiennym deszczu. Tylko głos jest potwierdzeniem jego realności.

„Pozwól tym co odeszli od ciebie odejść. Jeśli nie zrozumieli cię, pozwól im też na to. Jest łatwo poświęcić teraźniejszość w imię przyszłości. Nic, co robią nie jest z twojego powodu. Wszystko co robią jest związane tylko i wyłącznie z nimi.”

Analizuję słowa będąc odwrócona do niego plecami. Nie chcę, żeby widział mojej twarzy.

- Czy możesz powiedzieć to jeszcze raz, proszę? – odzywam się po dłuższej chwili. Odpowiada mi szept deszczu i spadających na trawę kropel wody. Na ścieżce nie ma nikogo.

Inny park, inny staw i inny zapalacz latarni. Czy inny? Nigdy nie widziałam jego twarzy. Prowadzi mnie w kierunku ławki stojącej na brzegu stawu. Siadam na jej skraju czekając na jego powrót. 

Zieleń nie skażona kurzem upałów lśni w łagodnym blasku latarni. Fontanna na środku stawu powtarza monotonnie swoją melodię. Czekam na niego cierpliwie, teraz już mi się nie spieszy. On również porusza się wolno. Lekko pochylony do przodu i nieco zgarbiony. Czas jest tylko liczbą minut a nie egzekutorem. Podnoszę się z miejsca na jego widok.

- Zapomniałaś zabrać kartkę – zauważa zapalacz latarni.

- Nie zapomniałam, to jej przeznaczenie.

- A tasiemka, dlaczego niebieska?

- Nie miałam innej.

- Musiałaś się spieszyć.

- Chciałam to mieć za sobą jeszcze dzisiaj.

Wolnym krokiem kierujemy się w stronę wyjścia z parku. Blada kartka, zawieszona na niebieskiej tasiemce na oparciu ławki, pozostaje za nami.

- Myślisz, że ktoś ją znajdzie? – pytam niepewnie zapalacza latarni.

„Osiągniesz spokój, jeśli wygasisz oczekiwania. Zaprzestań zmagań z rzeczywistością. Używaj to czym dysponujesz, co jest obecne a nie to co uważasz powinno być. Każdy wybór spokoju ponad reakcją prowadzi do twojego rozwoju.”

Nie wracam do parku przez trzy dni. Trzy, sześć i dziewięć, magiczne liczby. Dnia czwartego, zbliżając się do ławki z daleka widzę kartkę na jej oparciu. Jest nieco zwiędła i skurczona od słońca. Z poczuciem niezadowolenia siadam na ławce. Mam ochotę zerwać kartkę, rozszarpać ją na niezliczone części w odruchu odwetu. „Każdy wybór spokoju ponad reakcją prowadzi do twojego rozwoju” – słyszę słowa zapalacza latarni.

Dzień dziewiąty, ostatni. Tasiemka bez protestów zsuwa się z oparcia ławki. Wkładam ją do kieszeni swetra. Kartka przylega do mojej dłoni, nie chcąc mnie opuścić. Przesuwając ją w kierunku końców palców, śledzę ją sercem.

- Żegnaj, nadziejo – mówię do niej na pożegnanie.

Nie czuję jej dotyku w mojej dłoni, nie płaczę, ale serce… Zamykam oczy, nie chcę widzieć jego bólu.

- Kartka wypadła ci z ręki, może jest na niej zapisane coś ważnego.

- Moja nadzieja – odpowiadam niecierpliwie – właśnie się z nią pożegnałam.

- Nadzieja nigdy nas nie opuszcza. To my spychamy ją głębiej i głębiej w podziemia świadomości, bojąc się, że zapali się na nowo jasnym, ciepłym płomieniem. Czy mogę usiąść?

- Oczywiście, ławka należy do przestrzeni publicznej, jaką jest park.

Przyglądam się intruzowi uważnie. Wiek – emerytalny, początkowy. Wygląd – zadbany, ale bez przesady. Twarz starannie ogolona, ubranie solidne. Łysina nieco zaawansowana, bez kamuflażu. Głos – spokojny, głęboki.

Jestem ponownie w posiadaniu kartki nadziei. Prostuję jej pokurczone brzegi i chowam do kieszeni swetra. Rozmowa łączy nas na krótko. Nie zadaję wielu pytań, słucham uważnie, słucham sercem.

Robert (intruz) z trudnością powstrzymywał się, aby nie śledzić postaci oddalającej się kobiety. To nie tylko spokój jaki oferowała, sposób w jaki zadawała pytania, czy uwaga z jaką słuchała głęboko go zastanowiły. Energia obecna w jej spojrzeniu, ruchach, słowach czyniła ją pełną życia. A przecież to samo życie z pewnością starało się ją złamać. Wrócił do parku ponownie o zmierzchu, porze, kiedy cisza wypiera gwar, szarość zastępuje intensywność barw. Marzenia nabierają kształtów, nawet te najtrudniej osiągalne. Zapalacz latarni rozpoczął codzienną rutynę roznoszenia światła. Robert poczuł, że coś obudziło się w nim przypominając o zapomnianym a tlącym się jeszcze w nim poczuciu życia.

Parkowa ławka stała się terytorium, które kobieta i intruz dzielili w letnie popołudnia. Początkowo krótkie wymiany uwag na temat pogody, nabrały innego, głębokiego kształtu. Kobieta bez zadawania pytań dała mu poczucie bezpieczeństwa, świadomość, że nie musi ponownie potwierdzać swojej wartości ani siły. Istoty nabrało dzisiaj wypełniając go ciszą i spokojem. Poczuł się bezpieczny. Odprowadzając ją do granicy parku opowiedział jej niespodziewanie o błędach popełnionych w przeszłości w słowach twardych i surowych. Kobieta odpowiedziała milczeniem, zapraszając do dalszego słuchania.

- Boję się samotności, powrotów do pustego domu, ciszy, nieobecności - wyznał jej niespodziewanie. W zamian nie otrzymał ani rady, recepty na zmiany, zaledwie poczucie, że jest akceptowany takim jakim jest, pełnym człowieczeństwa. Patrząc na siebie jej oczyma podjął emocjonalne ryzyko - zaufał jej. Stalowa, pancerna zbroja go otaczająca traciła twardość metalu, nabierając delikatności jedwabiu. Mógł ją bez obaw położyć obok ławki, zapominając zabrać ze sobą, gdy spotkanie dobiegało końca. Od dawna nie odczuwał ulgi, że może być tym kim rzeczywiście jest. Okazać uczucia zalegające w nim, bez obawy doznania wstydu, łzy bez przeprosin, że jest słaby, że może odpocząć nie dlatego, że się poddaje, ale dlatego że czuje się bezpiecznie.

Miał zwyczaj przyklejania do drzwi lodówki kolorowych kartek papieru pokrytymi krótkimi powiedzeniami, radami czy przysłowiami. Do jednej z nich powracał każdego ranka czekają na kawę pyrkającą w ekspresie. „Częściej obawiamy się być zranieni niż w istocie jesteśmy. Cierpimy więcej z powodu wyobraźni niż rzeczywistości”.

Każde moje spotkanie z intruzem wnosiło coś nowego, inne spojrzenie ja jego osobę. Porażki a nawet klęski nie zmieniały kierunku w jakim podążało jego życie. Straty tymczasowe i na zawsze nie odebrały mu wiary, że warto je ponieść, aby utrzymać wartości w jakie wierzył. Fakt, że nie wszystko co mówił było zgodne z moimi przekonaniami, nie zmieniał respektu jakiego do niego nabierałam. Bez przyjmowania pozycji opiekuńczej matki, życzliwego przyjaciela okazywałam mu zainteresowanie a nawet pewien stopień admiracji. Nie potrafiłam zlokalizować przyczyny tego co zaistniało. Czy to moja postawa, czy jego potrzeba rozmowy, poszukiwanie potwierdzenia, że nadal nie tylko istnieje, ale jego bycie ma wartość? Z upływem czasu dałam mu imię należące do niego od zawsze – Robert.

Tego dnia przyszłam do parku przed czasem, porą, o której zwykliśmy się spotykać. Ranek wypełniony nadzieją, oczekiwaniem na zmiany nie utrzymał mnie dłużej w domu. Przywitała mnie kartka papieru zawieszona na niebieskiej tasiemce na oparciu ławki, miejsca naszych spotkań. Rozejrzałam się dookoła zastanawiając się czy jest przeznaczona dla mnie. Po krótkim okresie oczekiwania zdecydowałam się uchylić jeden z brzegów papieru. W tym samym momencie zabrzmiał głos Roberta: „Nie ważne jest to co nas dzieli. Ważne jest to co nas łączy.”

Mamo, mamo popatrz co znalazłam – woła dziewczynka biegnąc do matki siedzącej na ławce. Matka kieruje wzrok z kartek książki leżącej na kolanach na córkę. W dłoni dziecka błyszczy srebrna obrączka.

„Połóż w to samo miejsce, gdzie znalazłaś, może ktoś ją zgubił i wróci i będzie szukał.” – odpowiada matka.

Dziewczynka biegnie w kierunku strumienia odprowadzającego wodę ze stawu. Cichy plusk wody jest jeszcze jednym dźwiękiem wypełniającym park. Niezauważalnym a może istotnym.