Zaufanie, towar deficytowy?

Mów to co ci serce dyktuje a nie to co rozum podpowiada.

Moje serce jest złamane w tysiącu miejsc – powiedziała kobieta w niebieskiej bluzce.

Dlaczego nie przytrafiło mi się to 20 lat temu? – zapytał mężczyzna z siwą brodą.

Chcę mieć z powrotem moją normalną rodzinę – szepnęła nastolatka w okularach.

Wczesnym popołudniem na przełomie wiosny i lata grupa przypadkowych osób zebrała się dobrowolnie (bardzo istotne) w głównej sali lokalnej galerii sztuki. Zarówno mieszkańcy miasteczka jak i zarząd galerii uważali, że są w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do wielu innych małych miasteczek. Nie każde bowiem było stać na wsparcie finansowe tego typu instytucji. Obie strony kierując się nieco innymi pobudkami wspólnie troszczyły się, aby miejsce było atrakcyjne nie tylko dla lokalnych mieszkańców, ale również dla odwiedzających je z innych miejscowości. Zarząd galerii zgodnie z reprezentowaną postawą otwartą na wszelkie propozycje, organizował typowe wystawy obrazów, ale również spotkania z lokalnymi pisarzami a w tym przypadku z przedstawicielami plemienia Mohawk. Zainteresowanie niespodziewanie dla samej dyrektorki i inicjatorki pomysłu było nieoczekiwanie duże. Spotkanie przebiegło w bardzo ożywionej atmosferze a po jego zakończeniu było wiele pytań ze strony uczestników.

Galeria mieściła się w niewielkim, jednopiętrowym budynku, otoczona zieloną przestrzenią drzew i krzewów, oddzielających ją od okolicznych ulic i przejeżdżających nimi samochodów. Co prawda należy przyznać, że nie było ich aż tak wiele, proporcjonalnie do ilości kilkuset mieszkańców. Pomieszczenia galerii będące na parterze, może 100 letniego domu, nie były jej własnością. Wynajmowane od właścicielki całej posesji, kontynuującej pracę zmarłego niedawno męża, wizjonera pragnącego przekształcić małe miasteczko w centrum kulturalne najbliższej okolicy. W rzeczywistości dzięki jego staraniom miejscowość była znana z wielu festiwali odbywających się od wczesnych dni wiosny do najpóźniejszych dni jesieni. Obdarzona imieniem jego założyciela, galeria podążała jego wizją kultywowania i propagowania twórczości artystycznej w szerokim tego słowa znaczeniu.

Wracając do wydarzenia wczesnego popołudnia na przełomie wiosny i lata w założeniu miało ono mieć charakter terapeutyczny, ponieważ prowadząca je osoba, potomek mieszkających na tych terenach Indian z plemienia Mohawk, był uznawanym uzdrowicielem, doradcą i nauczycielem. W głównej sali galerii zebrani usiedli na krzesłach ustawionych w pojedynczym rzędzie w kształcie mniej lub bardziej regularnego okręgu. Ustawienie krzeseł było bardzo krytyczne, gdyż symbolizowało równość wszystkich uczestników tworzących w danym momencie mikro społeczność, dając każdemu z nich jednakowe prawa. Jednocześnie każda z osób konfigurowała wokół siebie przestrzeń, do której poprzez uczestnictwo w grupie zapraszała innych jej członków.

Po krótkim wprowadzeniu prowadzący zaproponował, aby każdy z uczestników sformułował jedno zdanie odzwierciedlające jego obecny stan w aspekcie emocjonalnym czy zdrowotnym dla przykładu. Kolejność wypowiadających się przebiegała zgodnie z kierunkiem ze wschodu na zachód (bardzo istotne). Spośród wielu wypowiedzianych zdań prowadzący zwrócił uwagę na stwierdzenia trzech osób: kobiety w niebieskiej bluzce, mężczyzny z siwą brodą i nastolatki w okularach.

Mów kierując się sercem a nie rozumem.

- Moje serce jest złamane w tysiącu miejscach – powiedziała kobieta w niebieskiej bluzce – nie jest pęknięte jak by określili niektórzy, lecz złamane. Tam, gdzie było jest tysiąc drobnych części, które niosę z sobą wzdłuż codziennej teraźniejszości. Czy jestem w stanie je połączyć? Jak odtworzyć solidną strukturę, którą były w przeszłości? A jeśli nawet uda mi się tego dokonać czy nie złamie się owa w przyszłości pod nawet najdelikatniejszym dotknięciem?

- Nie jestem w stanie przetłumaczyć moich uczuć na słowa – dodała i zamilkła.

Mów to co czujesz a nie to co myślisz.

Mężczyzna z siwą brodą był słusznego wzrostu i mimo wieku dobrze zbudowany. Pochodził z niezamożnej rodziny i od dzieciństwa był przyzwyczajony do ciężkiej pracy. Rodzice potrzebowali pomocy w gospodarstwie, nie starczało więc czasu na naukę. Mimo tego po opuszczeniu rodzinnego domu i usamodzielnieniu się, mężczyźnie z sukcesem udało się prowadzić kilka niewielkich biznesów. Rozpoczął swoją opowieść następującymi słowami:

Ożeniłem się spontanicznie i z ufnością, wierząc, że zapoczątkowany związek przetrwa wszelkie kryzysy. Zapewniłem żonie wygodne i w miarę swoich możliwości dostatnie życie, ale prawdopodobnie czegoś jej brakowało i w przekonaniu, że znalazła to gdzieś indziej opuściła mnie. Wystąpiłem o rozwód i pomimo tego, że żona po pewnym czasie chciała do mnie wrócić doprowadziłem sprawę do końca. Przez kilka lat byłem sam. W restauracji, gdzie zwykłem od czasu do czasu jadać posiłki pracowała kobieta, na którą zwróciłem uwagę. Nieco ode mnie młodsza, niebieskooka, z włosami skręconymi w liczne pierścionki. Wydawała się nieco zagubiona i rozkojarzona, sprawiając wrażenie potrzebującej pomocy. Obserwowałem ją przez pewien czas i w piątkowe popołudnie odważyłem się zaproponować jej wyjście do kina. Potem wszystko potoczyło się bardzo szybko. Rodzina, dzieci, zmiany pracy, poznawanie się nawzajem. Kobieta nie tylko okazała się zagubiona, ale również bezradna w prostych życiowych sytuacjach. Wiele obowiązków domowych przejąłem dobrowolnie, inne które kontynuowała moja obecna już żona monitorowałem troskliwie. Przypominałem, doradzałem, pomagałem w organizacji prostych zadań domowych. Żeby być razem i zapewnić dzieciom dostatnie życie otworzyłem rodzinny biznes. Pracowaliśmy we troje, włączając do małego zespołu najstarszą córkę. W miarę upływu czasu zdobyliśmy zaufanie klientów i dobrą reputację. Przez kilka lat zaglądałem za kurtynę przyszłości z ufnością. Żona wymagała większej i troskliwszej opieki, coraz bardziej oderwana od dzisiejszości. Wszystkie decyzje związane z pracą i domem byłem zmuszony podejmować sam. Podczas długich godzin spędzonych w pracy często czułem się bezradny i porzucony, oczekujący okruchów optymizmu, opinii, rady, poczucia, że nie jestem we wszystkim samotny. Z racji charakteru biznesu miałem okazje rozmawiać z wieloma klientami. Niektórzy potrzebowali moich usług tylko jeden raz, ale wielu z nich wracało do mnie kilkakrotnie a jeszcze z innymi pracowałem przez kilka miesięcy. Tak było w przypadku nietypowego dla nas projektu, którego specyfika wymagała ścisłej współpracy z klientką. Kobietą zrównoważoną, spokojną i rozważną. Podczas wspólnej pracy wyobrażałem sobie, że moglibyśmy być partnerami. Polegając na sobie wzajemnie, mając na celu dobrze wykonane projekty, satysfakcję i zadowolenie. Stopniowo w miarę zagłębiania się w projekt podejmowaliśmy rozmowy na inne niż związane z nim tematy. Wówczas nadmieniłem jej o moich planach opuszczenia żony po uprzednim zabezpieczeniu jej przyszłości.

- Nigdy się na to nie zdecydujesz – powiedziała z głębokim przekonaniem klientka.

Spojrzałem na nią sponad okularów, nie rozumiejąc co ma na myśli.

- Twoja żona w przeciągu wielu lat jakie spędziliście razem powierzyła ci w zaufaniu swoje najskrytsze tajemnice, to do czego wstydzi się przyznać sama przed sobą, drobne rzeczy jakie sprawiają jej przyjemność, plany i nadzieje na ich spełnienie, wierząc, że nigdy nie użyjesz i nie wykorzystasz tego przeciwko niej. Łamiąc je (zaufanie) nie tylko zburzysz teraźniejszość a przyszłość się okaże mglista, niejasna i przerażająca, ale również podważysz podstawy przeszłości. Czy to co było pomiędzy wami było prawdziwe i szczere, czy też niedopowiedziane, zakamuflowane z wieloma podtekstami, które miały uchodzić za wiarygodne? Czy jesteś gotowy dopuścić się zdrady danych obietnic i zachować respekt do samego siebie?

Słuchając słów klientki jednocześnie wsłuchiwałem się w głos swojej wewnętrznej intuicji i podążając za nim wiedziałem, że ma rację, że jest to również moja racja, którą staram się ukryć pod warstwą obietnicy innej, nowej niż ta znana do tej pory przyszłość. 

Nikt nie wie bowiem lepiej niż ja sam jakim zaufaniem obdarzam samego siebie. Jak głęboko wierzę w zasady życia, które wiodły mnie aż do dzisiejszego dnia.

- Dlaczego nie przytrafiło mi się to 20 lat temu? Dlaczego nie spotkałem kogoś kto potrafi zaspokoić mój głód rozmowy i słuchania jednocześnie, kto mnie rozumie bez użycia zbyt wielu słów?

Klientka wychodząc i zamykając za sobą drzwi uśmiechnęła się do mnie.

- Jednak najładniej wygląda w niebieskiej bluzce – pomyślałem wracając do pracy.

Pozwól mówić sercu a nie rozumowi.

Nastolatka w okularach nie ukrywała niezadowolenia a nawet złości.

- Chcę mieć z powrotem moją normalną rodzinę – szepnęła – ludzi, którym ufam. Zdawało mi się, że stoję na solidnym gruncie. Moja przeszłość jest niezmienialna, teraźniejszość stabilna a przyszłość wsparta na tych dwóch filarach, obiecująca. Okazało się, że poruszałam się po kruchej warstwie lodu niepewności. Kim jesteście? – zadaję sobie pytanie patrząc na rodziców. Zdawało mi się, że znam was dobrze, ale nie znałam was wcale. Co robiliśmy razem nie było tym co myślałam, było czymś innym i wy jesteście innymi ludźmi. Pretendowaliście od dawna, że nic się nie zmieniło. Ukrywaliście prawdziwe uczucia. Ustaliliście wszystko poza moimi plecami, nie boję się użyć tego sformułowania, powiadamiając mnie w ostatniej kolejności o rezultatach negocjacji. Nie daliście mi prawa do zabrania głosu, wyrażenia opinii, prośby żebyście spróbowali jeszcze raz. Uczyliście mnie, że należy być uczciwym, podczas, gdy sami nie przestrzegaliście tej zasady. Czy to jest mój dom, czy tylko miejsce, gdzie mieszkam, pełne nieznajomych. Może jestem naiwna albo ślepa nie widząc tego wcześniej. Czuję się zdradzona i oszukana.

Prowadzący nie ustosunkował się do żadnej z wypowiedzi ani tych przytoczonych ani innych wyrażonych przez kolejne osoby biorące udział w spotkaniu. Celem nie było wyrażanie opinii, komentowanie czy udzielanie porad, ale przeprowadzenie spirytualnej ceremonii oczyszczenia zebranych z negatywnej energii i wniesienie energii pozytywnej do przestrzeni pomiędzy nimi. Dym unoszący się z rozpalonych w małym naczyniu ziół miał za zadanie oczyścić zebranych w dwóch obszarach: fizyczno-biologicznym (ciało) i psychiczno-umysłowym (umysł), jak również pomieszczenie, gdzie odbywała się ceremonia.

Spirytualna ceremonia celebrowana przez rdzennych mieszkańców terytorium, gdzie znajdowało się małe miasteczko obejmowała:

„Obmywanie” twarzy dymem w celu usunięcia negatywnej energii, aby czuć się bardziej obecnym w rzeczywistości. Biorąc dym w ręce i rozprowadzając dookoła głowy w celu oczyszczenia rozumu, otworzenia się na pozytywne myśli.

Oczyszczenie oczu, aby dostrzegały dodatnie aspekty życia.

Oczyszczenie uszu, dając możliwość odbierania korzystnych wiadomości zbliżających się do naszego otoczenia.

Oczyszczenie ust, aby wypowiedziane słowa miały swoje źródło w dobroci i współczuciu.

Oczyszczenie serca, aby otwarło się na odczuwanie pozytywnych uczuć.

Oczyszczenie całego ciała, dla pewności, że ścieżka życia prowadzi w słusznym kierunku.

- Twoja wypowiedź zastanowiła mnie głęboko, posłuchaj moich przemyśleń wysupłanych z doświadczeń długiego życia. Rozumiem cię doskonale, oczekiwałaś, że jeśli podejmiesz wszystkie środki ostrożności i roztropnie zaplanujesz przyszłość nic złego nie może ci się przytrafić. Zawsze jest coś co może niespodziewanie się pojawić i uderzy cię silnie, przypomni, nie tylko że nie jesteś nieśmiertelna a nawet cię unicestwi. Życie nie jest pozostawaniem w stanie ładu ani byciem w chaosie, to walka z chaosem, który zaburza porządek. Żadne miejsce nie jest bezpieczne, gdyż każde zawiera element chaosu. Jeśli możesz zostań mistrzem zarządzania chaosem. Bohaterem, który dobrowolnie staje twarzą do nieznanego, potrafi zgarnąć z tego coś wartościowego i w rezultacie dzielić się tym z innymi – powiedziała kobieta w niebieskiej bluzce do nastolatki w okularach, przygotowując jednocześnie obiad.