Ziarna dobroci.

Mężczyzna przyzwyczaił się do prawie codziennych wyjazdów motocyklem poza miasteczko. Wczesną wiosną, gdy śnieg brudny po długiej zimie leżał na poboczach drogi wsiadał na motocykl i jechał przed siebie. Tak było na początku, ale z czasem bardziej świadomie wybierał trasę, aż stało się oczywiste, że jeździ jedną i tą samą drogą. Jazda motocyklem nie dawała mu tyle samo przyjemności jak jazda samochodem. Odkąd żona umarła nie był w stanie jechać samochodem gdziekolwiek dla przyjemności, tylko i wyłącznie w celu załatwienia spraw w miasteczku, na zakupy lub z wizytą do rodziny. Kiedy byli razem często wybierali się „w podróż w nieznane”, jak to zwykli między sobą nazywać. Po prostu wsiadali do samochodu i krążyli po okolicy bez celu. Zatrzymując się na poboczu dróg, aby przyjrzeć się odlatującym na jesień ptakom, odetchnąć widokiem soczystej zieleni na wiosnę lub zwyczajnie patrzeć na płatki śniegu przyklejające się do szyby samochodu. Tak było na początku, ale z czasem żona czuła się gorzej i gorzej. Ich wyprawy poza miasteczko trwały krócej i krócej. Odchodziła powoli, bez pośpiechu, żeby mogli być ze sobą długo, zanim rozdzieli ich czarna mgła. Gęsta, lepka, nie pozwoli im nigdy więcej na dotyk, na uśmiech, na spojrzenie. Mężczyzna wiedział, że powinien być przygotowany na ten ostatni moment, ale kiedy nadszedł nie był gotowy. Przysiadł na skraju łóżka żony i prosił ją, aby nie zostawiała go samego, żeby podarowała mu chociaż jeszcze kilka dni, może godzin. Żona patrzyła na niego przygasającym wzrokiem, zarys uśmiechu na jaj ustach pozostał nadal, gdy lekarz poprosił go o opuszczenie pokoju. Zwlekał na tyle aby jeszcze raz dotknąć jej ręki, pogładzić po włosach, jeszcze i jeszcze…

Wracając samochodem do domu płakał bezgłośnie, łzy ciepłym sznurem szklanych korali zsuwały się po policzkach. Wnętrze samochodu wypełniał zapach żony otoczony dźwiękami muzyki jakiej często słuchali jadąc „w podróż w nieznane”. Pierwszy raz był bez niej. Nie chciał i nie mógł przyzwyczaić się do nowego stanu, bycia wdowcem. Przez długi czas nie porządkował niczego należącego do żony. W szafie wisiały jej bluzki, sukienki i płaszcze. W szufladach równo poukładane swetry, szale i bielizna. W domu nie zmieniło się nic i zmieniło się wszystko, był bez niej. Nie wychodził na zewnątrz i nie widywał nikogo, spał, słuchał jej muzyki i myślał. Dryfował w czasie poprzez lata jakie byli ze sobą razem. Fragmenty zdań, jej uśmiech, widok ponad szczytami gór, jej zamyślony wzrok, pierwszy dom, jej radość dziecka przekraczającego próg. Nie odpowiadał na telefony, odbierał listy i płacił rachunki. Był księgowym. Czekał na znak od niej, obiecała mu, że go odwiedzi. Nie w rzeczywistości, we śnie, więc spał.

Nadszedł moment, kiedy nie mógł już udawać, że nic się nie zmieniło. Zmieniło się wszystko. Zastanawiał się co by ona zrobiła, gdyby to on odszedł. Jak długo by czekała na jego powrót?

Pierwszy raz wyszedł z domu późnym popołudniem, tylko do ogrodu, nie dalej. Po kilku dniach poszedł na spacer podczas dnia, pojechał po zakupy do najbliższego sklepu. Jazda samochodem sprawiała mu ból. Jeździł blisko i niezbędne sprawy załatwiał szybko. Pierwszą osobą jaka odwiedziła go, był dobry znajomy ich obojga. Przyjechał na motocyklu, dużym, stabilnym, czarnym i lśniącym. Odtąd rozpoczęły się jego wyprawy poza miasteczko. Jeżdżąc prawie codziennie od kilku lat znał wszystkie zakręty, skrzyżowania, znaki drogowe, nowe konstrukcje domów, odbywające się przeprowadzki i wielu mieszkańców.

Tego roku, na wiosnę pojawiła się nowa osoba, spacerująca najczęściej wczesnym popołudniem wzdłuż jednej z dróg jaką przyzwyczaił się jeździć. Kobieta sprawiała wrażenie jakby szukała czegoś co zgubiła podczas spaceru poprzedniego dnia. Od czasu do czasu pochylała się z uwagą, jakby odnalazła zgubę i po chwili ostrożnie umieszczała ją w podłużnym plecionym koszyku. Co działo się poza nią niewiele ją zajmowało, nigdy nie patrzyła na mijające ją pojazdy, zajęta ciągłym poszukiwaniem. Po powrocie do domu mężczyzna zastanawiał się czy nie powinien zaproponować jej pomocy. Może we dwoje szybciej by odnaleźli to czego szukała?

Po odległej już w czasie stracie kobieta odnalazła siebie, wśród ludzi i przyrody. Miała również zadanie do wykonania. Pomagała koleżance skompletować materiały do nowego artykułu na temat roślin zamieszkujących w różnych nietypowych i pozornie by się wydawało trudnych do przetrwania miejscach. Spostrzeżenie mężczyzny, że kobieta nie zauważa tego co dzieje się wokół niej, nie było też do końca trafne. Kobieta rejestrowała wiele dźwięków a szczególnie ten, pochodzący od strony omijającego ją motoru. Odgłos pracującego silnika przypominał jej pierwszy pojazd jaki zakupiła z mężem jak tylko się pobrali. Nie stać ich było na samochód a pragnęli swobody poruszania się. Nie pamiętała marki motoru, ale nie zapomniała, że był czarny i ciężki. Kiedy dzieci nie było jeszcze z nimi często wyjeżdżali poza miasto, nie musieli wracać na czas, nikt na nich nie czekał. Wraz z dziećmi wiele zmieniło się między nimi. Nie było już czasu na wakacje we dwoje, zmęczeni codziennością zaprzestali wszelkich planów a wspólne krótkie wypady organizowane były z perspektywy dziecięcych potrzeb i przyjemności. Niewiele też ze sobą rozmawiali, chyba że dotyczyło to szkoły, odrabiania zadań domowych, czy potrzeby zakupienia nowych butów. Coraz częściej rozmawiali podniesionym głosem a krótkie spięcia stały się nieodłączną częścią ich wspólnego życia. Kilkakrotnie pojawiające się na codzienności bąble kryzysów starali się wspólnie załagodzić. Poprzez ustępstwa i wycofywanie się z propozycji większych zmian ze strony kobiety, życie wracało do normy. Kobieta czuła, że mimo wszystko nie jest między nimi, tak jak było kiedyś. Nie wiedziała, że jeśli kłamstwo zaczyna się wkradać, nic nie może się udać. Dnia krytycznego zdawało się, że wszystko co jeszcze ich trzymało razem, rozsypało się w pył rozgoryczenia, pretensji i żalu. Kilka miesięcy wcześniej mąż stracił pracę, trudno im było przeżyć z jej pensji i jego zasiłku. Zaczynało brakować pieniędzy. Kobieta zwróciła się o pomoc do rodziny, ale pożyczone pieniądze też nie starczyły na długo. Samochód od dawna wymagający naprawy nie chciał już przejechać ani jednego kilometra więcej. Młodsze dziecko wróciło ze szkoły z wysypką, trzeba było natychmiast udać się do lekarza. W domu panował chaos różnorodnych przedmiotów; zabawki, kartki papieru, części garderoby można było znaleźć w nie przeznaczonych dla nich miejscach. Kobieta zmywała w kuchni naczynia, zmywarka już od kilku tygodni nie była używana, należało wymienić pompę. Mąż zbliżył się do kobiety, usiłował jej coś powiedzieć, ale nie usłyszała jego głosu zajęta myślą - skąd mogli by otrzymać jeszcze pomoc. Dopiero po chwili zauważyła męża stojącego za nią, był gotowy do wyjścia.

- Nie mogę już tego dłużej znieść, nie mogę pretendować, że rodzina ma dla mnie najważniejsze znaczenie. Zrobiłem co mogłem, teraz muszę być sam. Zapracowałem na to. Zostawcie mnie w spokoju, tego potrzebuje najwięcej.

Kobieta nie parząc na niego powiedziała przyciszonym głosem:

- Nie rób tego, usiądźmy, porozmawiajmy. To prawda, że od pewnego czasu borykamy się z kłopotami, ale jeśli zastanowimy się razem co można jeszcze zrobić, na pewno uda nam się znaleźć … - słowa zamarzły na jej wargach.

Twarz męża, na którą spojrzała w tym momencie, tak dobrze jej znana, była woskowego koloru, bez wyrazu, bez emocji, bez uczuć. Wzrok skierowany w jej stronę nie zatrzymywał się na niej, przenikał ją i oddalał się w kierunku, którego nie znała.

- Nie rób tego, proszę - powtórzyła jeszcze raz.

W odpowiedzi mąż sięgnął do kieszeni, klucze zadźwięczały trwożnie w jego ręce i zamilkły na powierzchni stołu.

Początkowo kobieta oczekiwała, że mąż wróci do nich. Niespodziewanie zadzwoni do drzwi lub pojawi się przed domem. Po kilku dniach zrozumiała, że nie powinna się tego spodziewać, ale martwiła się o niego, jak daje sobie radę sam, czy mu czegoś nie brakuje. Wkrótce rodzina dowiedziała się o wszystkim. Znajomi również, zaproponowali pomoc. Samochodem można było jeździć ponownie, co prawda na trzech kołach tylko, jednego wciąż brakowało.

Myśląc o tym co się zdarzyło, kobieta miała wrażenie, że krąży w zagubieniu po labiryncie wspomnień, uczuć, wątpliwości i pytań. Co spowodowało, że osoba, z którą dzieliła tak wiele, odeszła pozostawiając ją samą? Czy to wszystko co przeżyli razem było tylko snem, rzeczywistością w jakiej ona istniała a on był zupełnie gdzieś indziej? Czy było to pretendowanie z jego strony, czy kłamstwo od samego początku? Dlaczego przez ten czas bycia razem nie utkała się z jego strony nić, która łączyła go z nimi, jego rodziną, nić, która w trudnej chwili by trzymała ich wszystkich razem? Lojalność, odpowiedzialność, troska o przyszłość dzieci, czyżby nie miało to dla niego żadnego znaczenia?

Poprzez znajomych uzyskała jego adres i napisała list. O tym jak dzieci tęsknią, jak jego obecność jest potrzebna rodzinie i czy nie można by było o tym porozmawiać. Nie otrzymała odpowiedzi a list przeadresowany i nieotwarty wrócił do niej pocztą. Zbliżały się męża urodziny, dzieci pytały, czy ojciec wróci do nich tego dnia. Kobieta poprosiła, aby napisały list do ojca z zapytaniem, kiedy wraca do domu, jeśli na urodziny, będą na niego czekać z prezentami i upieką jego ulubione ciasto. I tym razem przeadresowany i nieotwarty list wrócił do nich. Dzieci były zawiedzione, w ciszy odrobiły zadania domowe i zaraz po kolacji udały się do swojego pokoju. Nie spały, kobieta słyszała ich przyciszone głosy. Pewnie nie mogły usnąć. Tej nocy kobieta również nie mogła zasnąć. Nie dlatego, że brakowało jej pieniędzy, dzieci i ona sama też byli zdrowi. Myślała, dlaczego mąż nie przeczytał żadnego listu. Gdyby była na jego miejscu czuła by się samotna, pozbawiona czegoś, co ją czyniło kompletną. Chciała zadać mu pytanie, dlaczego nie dowiaduje się co u nich słychać, jak zdrowie wszystkich, czy nie potrzebują pomocy, może rady? Jak poradziła sobie ze wszystkimi kłopotami, za którymi zamknął drzwi? Czy dzieci o niego pytają, co myślą o jego nieobecności w domu? To były jej wątpliwości, uczucia i jej emocje, a jego? Powróciła do ich ostatniej rozmowy. Mąż wychodząc z domu powiedział wyraźnie, że nie chce nic o nich wiedzieć i żeby zostawili go w spokoju. Jeśli tak, myśl sączyła się dalej, to przypominanie mu o naszej obecności nie sprawia mu przyjemności tylko ból. Jeśli usuniemy się z jego życia na zawsze uczynimy go szczęśliwym. Zrozumiała, dlaczego mąż nie odpowiadał na próby nawiązania z nim kontaktu, robiły go nieszczęśliwym.

- Ale myśmy przecież tego nie chcieli - powiedziała nagle głośno - nie było to naszą intencją. Chcieliśmy dla niego jak najlepiej podejmując niewłaściwe kroki.

- Dlaczego o tym wcześniej nie pomyślałam? - zadała sobie jeszcze to jedno pytanie i usnęła głęboko.

Od tego czasu minęło wiele lat. Dzieci dorosły żyjąc własnym życiem, a nić jaka utkała się pomiędzy nimi, mimo że delikatna, była na tyle mocna, żeby trzymać ich blisko siebie a jednocześnie miękka i elastyczna, żeby każdy mógł mieć poczucie swobody.

A kobieta? Kobieta również zaczęła żyć własnym życiem. Spokojna, że podarowała mężowi szczęście bycia bez nich. Nauczyła się pomagać innym, tylu było potrzebujących, należeli do jej codzienności. Była pielęgniarką. W czasie wolnym pomagała przyjaciołom, tym razem zbierała rośliny w miejscach, gdzie nie należało się ich spodziewać, gdzie życie było trudne i niebezpieczne, a mimo to rośliny nie tylko rosły, ale kwitły i rozsiewały nasiona, aby następne pokolenie mogło rozpocząć cykl natury. Ta obserwacja nauczyła jej cierpliwości, dała jej spokój i pewność, że jeśli będzie wierzyć w to do czego zdąża, mimo przeciwności odnajdzie to co zgubiła lata temu.

Od dwóch tygodni mężczyzna wracał cierpliwie do miejsca przy drodze, gdzie zwykle pojawiała się kobieta. Wracał o tej samej porze każdego dnia, postanowił zaofiarować jej pomoc w odnalezieniu - zgubionego. Gdyby był młodszy nie podjąłby takiej decyzji, ale wiek zmienił wiele, rozluźnił reguły i zasady istniejące pomiędzy ludźmi. Propozycja pomocy była tylko propozycją pomocy. Prostym ludzkim gestem. We wtorek jak zwykle wyruszył w drogę. Tym razem już z pewnej odległości dostrzegł kobietę, pochyloną do przodu i intensywnie przyglądającą się… Właśnie czemu? Będąc już bardzo blisko, zwolnił zdecydowanie a będąc tuż przy miejscu, gdzie stała kobieta wyłączył motor. Kobieta spojrzała na niego przelotnie, cała jej uwaga skupiła się na motocyklu. Był czarny i ciężki.

- Mięliśmy z mężem podobny, wiele lat temu. Wtedy często wybieraliśmy się poza miasto, potem wiele się zmieniło - powiedziała.

- Kupiłem go, gdy umarła moja żona, czułem potrzebę bycia poza miejscem, gdzie byliśmy przez wiele lat razem - powiedział niespodziewanie sam dla siebie.

- To bardzo przykre, ja straciłam męża lata temu, pozostawił nas bez wyjaśnienia - dodała ze swojej strony kobieta.

Rozmowa potoczyła się jak woda wypływająca ze rozbitego naczynia. Rozlała się szeroko, spokojnie, nie napotykając na przeszkody. Gdy wsiąkła pomiędzy nimi w nagłą ciszę, mężczyzna zadał sobie pytanie: Jak to się stało, że powiedziałem nieznajomej kobiecie to czego nie mogłem opisać najbliższym przyjaciołom? Odsłoniłem przed nią zakamarki mojego cierpienia, słabości i tęsknotę. Zapomniałem natomiast zapytać jej czego szuka spacerując po obrzeżach drogi, przecież dlatego zatrzymałem się przy niej. Nagle zauważył kobietę oddalającą się w pośpiechu.

- Zupełnie zapomniałam, znajomi zaprosili mnie na kolację, muszę się spieszyć - zawołała w jego kierunku.

Mężczyzna uruchomił motor, na pewno spotkamy się ponownie pomyślał.

Zapytam ją jutro - postanowił.

Umiejętności godzenia się ze stratą nabieramy z trudem, dar dawania bez oczekiwania otrzymania niczego w zamian wydaje się nie do osiągnięcia, a jednak, gdy na naszej drodze zatrzyma się potrzebujący jesteśmy zdolni do wysłuchania, okazania współczucia, udzielenia pomocy, podania ręki. Ziarna dobroci zasiane dawno temu, zapomniane i przysypane kurzem nie zatraciły zdolności kiełkowania.