Tekst:  Czesław Piasta
Wokal / Muzyka:  Czesław Piasta & AI
Zdjęcia / Video:  Paweł Oświeciński, Czesław Piasta
https:// www.youtube.com/ watch? v=_2aCeyWOFlw&list=PLAZJqalWw7ds

Prof. Stefan Walasik - wychowawca klasy XIc, wybitny dydaktyk i matematyczny autorytet. Oprócz matematyki, uczył nas również mądrości życiowych: surowości ale także sprawiedliwości, mieliśmy dla niego wielki szacunek.

Prof. Stanisław Medyński - polonista, był jednym z najbardziej szanowanych i dystyngowanych pedagogów. Nauczył nas wrażliwości na język polski, na polską kulturę. On sam, to była pełna kultura osobista - punktualność, nienaganne maniery, elegancja, ubiór, czystość, zawsze wyprasowana nieskazitelnie biała koszula – wyglądał jak prawdziwy mężczyzna-elegant, dżentelmen.

Prof. Alfons Wicherek - lekcje wychowania fizycznego z popularnym „Wicherkiem”, oficerem z armii gen. Maczka, w murach Kolegium Pijarów były niezapomnianym przeżyciem. Za swoje zasługi bojowe został odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Człowiek renesansu o nieposzlakowanym charakterze. Łączył w sobie cechy surowego oficera, genialnego trenera, wszechstronnego sportowca oraz wrażliwego artysty. Choć uczył kultury fizycznej i wymagał żelaznej dyscypliny, prywatnie posiadał ogromną wrażliwość artystyczną. W wolnych chwilach od sportu i szkoły uciekał w sztukę – malował obrazy oraz pisał wiersze, co idealnie dopełniało obraz tego renesansowego człowieka.

Wszechstronny mistrz sportu i twórca potęgi szkoły. Przedwojenny tytan: sam Wicherek był wybitnym lekkoatletą (biegi krótkie i płotki) oraz zawodnikiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w rodzinnej Bydgoszczy. W 1935 roku zdobył oficjalny tytuł Najwszechstronniejszego Sportowca Pomorza (uprawiał też boks, wioślarstwo, tenis, pływanie i pięciobój nowoczesny). 

Architekt sukcesu „Chałubińszczaka”: To pod jego okiem szkoła zyskała renomę najbardziej usportowionego liceum w całym ówczesnym województwie kieleckim. Stworzył szkolne koło sportowe, z którego wyrosły potęgi radomskiej siatkówki i koszykówki. W latach 1963-1967 szkolne drużyny koszykówki i siatkówki były reprezentowane przez uczniów z naszej klasy.

Działacz miejski: W 1958 roku założył MKS Orlęta Radom, a oprócz tego trenował sportowców w klubach Broń Radom i Zryw Radom w sekcjach lekkoatletycznych, pływackich i tenisowych. 

Prof. Engelhard Radke - nauczyciel języka niemieckiego, to kolejna niezwykle charakterystyczna i barwna postać z tamtych lat, którą wspominam z ogromnym sentymentem i uśmiechem, dyskretny. Spotkał mnie kiedyś na moich wagarach nad jeziorem - zachował ten fakt tylko dla siebie, dodatkowo dopingował mnie do nauki języka niemieckiego. Język niemiecki okazał się dla mnie bardzo przydatny w czasie mojej praktyki studenckiej w Dreźnie, pisaniu pracy magisterskiej (w częściowym oparciu o prace profesora z Uniwersytetu w Dreźnie), podróżowaniu po NRD i RFN, w czasie mojego pobytu w obozie uchodźców w Austrii w roku 1981.

Prof. Stanisław Jędrzejewski - nauczyciel rysunku technicznego i prac ręcznych. To on odpowiadał m.in. za zaprojektowanie zbroi oraz replik broni dla uczniów z okazji obchodów Tysiąclecia Państwa Polskiego w roku 1966. Uczniowie naszej klasy maszerowali główną ulicą Radomia jako grupa rekonstrukcji historycznej wojów Bolesława Chrobrego a ja byłem fotoreporterem. Pod okiem prof. Jędrzejewskiego projektowaliśmy i budowaliśmy katamarany, którymi popłynęliśmy później na spływ Pilicą.

Nauczyciele byli bardzo wymagający, ale dopiero po opuszczeniu murów szkoły mogliśmy docenić, ile im zawdzięczamy. Byli to prawdziwi wychowawcy młodzieży, którzy wykształcili się w duchu okresu międzywojennego II Rzeczypospolitej, chociaż prof. Medyński ukończył KUL w czasach PRL. 

Klasa była bardzo zgrana, wspólnie stawialiśmy opór w trudnych sytuacjach, co doprowadziło nawet do zawieszenia całej klasy. Do dziś trwają te więzi. Początkowo mieliśmy spotkania klasowe co 5 lat, lub w czasie uroczystości i rocznic naszej szkoły (np. 100-tej rocznicy, 110. i 120.). W ostatnim okresie zmniejszyliśmy odstępy między spotkaniami, m.in. z powodu zmniejszania się liczebności naszej grupy. Ostatnie spotkania odbyły się w roku 2025 - jedno w czerwcu a drugie we wrześniu 2025 (przy okazji 120. rocznicy szkoły). W spotkaniu w roku 2017, z okazji 50. rocznicy naszej matury, uczestniczyło 24 uczniów z 28 żyjących. Czterech było usprawiedliwionych: jeden w delegacji służbowej za granicą, 3 chorych.

Klasa była męska, uczestniczą w klasowych spotkaniach sami mężczyźni, z jednym wyjątkiem - bywa tam moja żona Grażyna, jako gość z dalekiego kraju  W spotkaniach szkolnych uczestniczą także panie. Koledzy mieszkali w wielu miastach w Polsce, od Bałtyku do Tatr, Niemczech i dwóch z nas w Kanadzie - ja w Ottawie i jeden z kolegów w Kolumbii Brytyjskiej.

Trudno było zdecydować, jakie wybrać fotki z tysięcy w moim archiwum, żeby pokazać w video. Żeby móc umieścić więcej materiału foto i video, zamieszczone są dwie różne aranżacje piosenki, wykorzystujące ten sam tekst.

Nasza szkoła, IV Liceum Ogólnokształcące im. dra Tytusa Chałubińskiego w Radomiu, mieściła się w starym Kolegium Pijarów na radomskim Rynku. Obecnie budynek ten jest siedzibą Muzeum Ziemi Radomskiej im. Jacka Malczewskiego. Często spotkania klasowe odbywały się w restauracji Nihil Novi, mieszczącej się po przeciwnej stronie Rynku.

Moja Klasa XIc - Chałubińszczacy '67 - Wspomnienie

Tekst:  Czesław Piasta
Wokal / Muzyka:  Czesław Piasta & AI
Zdjęcia / Video:  Paweł Oświeciński, Czesław Piasta
https:// www.youtube.com/ watch? v=_2aCeyWOFlw&list=PLAZJqalWw7ds

W gmachu starych Pijarów, gdzie dziś milczy czas,
gdzie męska klasa Jedenasta C spotkała się raz.
„Chałubińszczacy” z Radomia, rocznik sześćdziesiąt siedem,
Każdy młody i dumny, choć w głowie miał grzech niejeden.
Profesor Walasik na tablicy pisał twardy los,
Uczył matmy i życia, szanował go każdy z nas.
Chałubińszczacy, bracia na całe życie,
Marian Jemioł listę prowadzi, żeby nas łączyć.

Bo my to chłopcy z tamtych lat,
Choć po świecie rozrzucił nas wiatr!
Od Radomia po Kanady brzeg,
Choć na skroniach bieli się już śnieg.
W Nihil Novi na Rynku znów staje nasz czas,
Marian listę otwiera i znów odlicza nas!

Przy spotkaniach wracają wspomnienia młodości.
Medyński w śnieżnej koszuli uczył nas pięknych słów,
Savoir-vivre'u i kultury, by polski odrodził się duch;
Słowacki, Mickiewicz, Krasicki stale w naszej pamięci.
A Wicherek? Legenda, oficer od Maczka, twardy jak stal,
Gonił nas po boisku, choć w sercu duszę artysty miał.
Malował obrazy i wierszem zagłuszał ten rygor i pot,
Dziś wiemy, jak wielki to był dla nas życiowy skok.

Pan Radke - niemiecki z humorem, dyskretny jak mało kto,
Niemiecki wbił w głowy surowo, lecz mądrze i głęboko.
I mnie ten niemiecki ocalił, gdy los mnie rzucił w Austrii kąt,
Przez Drezno i prace naukowe powiódł mnie stąd.
A Jędrzejewski? Pamiętacie ten klej, tekturę i pot?
Gdy na Tysiąclecie jako wojowie Chrobrego ruszyliśmy w lot!
Ulicą Żeromskiego, na koniach, rycząc jak lew,
Albo na katamaranie, z Pilicą idąc wbrew.

Bo my to chłopcy z tamtych lat,
Choć po świecie rozrzucił nas wiatr!
Od Radomia po Kanady brzeg,
Choć na skroniach bieli się już śnieg.
W Nihil Novi na Rynku znów staje nasz czas,
Marian listę otwiera i znów odlicza nas!

Dziś ubywa nas z listy, zdrowie nie to, rzednie nasz szyk,
Paweł w albumach zamknął te chwile, by nie znikł z nich nikt.
Lecz dopóki Marian dzwoni, dopóki sił starcza nam w rękach,
Lecimy przez ocean, by spotkać się w tych piosenkach.
Jest z nami Grażyna – rodzynka w tym męskim gronie od lat,
Bo wie, że bez naszej klasy uboższy byłby ten świat.

Chałubińszczacy, bracia na całe życie
Dziękujemy Wam, Profesorowie – Walasik, Medyński, Wicherek
Za to, kim jesteśmy dzisiaj, za mądrość i charakter
Na zawsze Jedenasta C… Chałubińszczacy! 

Więc wznieśmy toast za tamte dni, za tamten stary gmach!
Za Profesorów, co dali nam siłę, by wygrać walkę z losem.
Niech żyje klasa Jedenasta C! Niech żyje nasz stary dom!
„Chałubińszczacy” na zawsze – niech pieśń tą niesie wawelski dzwon!