🎶Christmas Concert | Koncert Świąteczny 🎶
📅 Sunday 8th December 2024 at 4.30 pm
📍 St Aidan’s Anglican Church, 934 Hamlet Rd., Ottawa (map)

• Beginning Jan. 1, senior monthly passes will cost $78.50, a 60% increase from $49.
• Seniors will be able to continue to ride for free only on Wednesdays, will have to pay on Sundays.
• The youth (13-19) monthly pass will be discontinued and replaced by the adult monthly pass at a cost of $135 per month.
• Children ages 11 and 12 will now be required to pay for transit and will be eligible for a pre-teen single-ride discounted fare of $2.
• Children aged 10 and under will continue to ride free.

Nadzieja umiera ostatnia.

Sznur mnichów przesunął się obok siedzącej na kamiennej ławce postaci. Jej obecność nie zakłóciła rytmu kroków ani brzmienia pieśni, jakby postać była częścią kaplicy. Biało malowane łukowate sklepienie pochylało się nad człowiekiem a kamienne ściany słuchały jego rozmowy z Najwyższym. Mężczyzna nie poruszając wargami dziękował Najwyższemu za otrzymane dary. Obfitujący w profit handel, powiększającą się rodzinę i zdrowie. Nie prosił o nic, był wdzięczny.

Kaplica ze strony wschodniej przylegała do klasztoru, z zachodniej do kościoła pod wezwaniem Świętego Homobonusa patrona kupców, przedsiębiorców, tkaczy i szewców. Renesansowy kościół, obszerny i bogato zdobiony był miejscem odprawiania wielu ceremonii w niewielkiej miejscowości położonej pomiędzy szafirem wody a białością śniegu. Mieszkańcy w dużej mierze żyli dostatnio trudniąc się głównie handlem i rybołówstwem.

Seb tak jak jego ojciec był kupcem, majątek odziedziczony po przodkach nie tylko utrzymał w doskonałym stanie, ale zdecydowanie powiększył. Ostrożny w podejmowaniu decyzji, otoczony wsparciem najbliższych zapewniał dostatnie życie rodzinie. Wspierając miejscowy przytułek dla chorych i ociemniałych, zasiadając w radzie miejskiej zyskał opinię człowieka odpowiedzialnego, rozumnego i uczciwego. Siłę do pracy i do jej znaczenia przypisywał w dużej mierze rozmowom z Najwyższym. Nie widząc jego oblicza ani nie słysząc jego głosu nie podważał jego obecności. Kaplica była miejscem ich spotkań, ale również każdego dnia przed zaśnięciem Seb ostatnie słowa dnia kierował do Najwyższego.

- O czym z nim rozmawiasz? – pytała żona patrząc na pochylone plecy męża.

- Dziękuję mu za wszystko co osiągnąłem i co posiadam.

- Nic jemu nie zawdzięczasz. Dom i majątek przekazali ci rodzice a o resztę zadbałeś sam wytrwałą, codzienną pracą – argumentowała nadal żona.

Seb zwykł pomijać milczeniem jej słowa, kładąc pocałunek na jej wargach zasypiał spokojnie u jej boku.

Najwyższy wysoko oceniał oddanie Seb i jego zaufanie. Nie poddawał pod wątpliwość bezinteresowności i szczerości wypowiedzianych słów. Jego zdanie podzielali doradcy siedzący po prawicy. Natomiast zasiadający po lewej stronie Najwyższego byli odmiennej opinii, głośno wyrażając ją słowami:

- Seb rozmawia z tobą tylko dlatego, że żyje dostatnio i niczego mu nie brakuje. Poddaj go próbie, pozbaw go tego co najcenniejsze a przekonasz się, że się odwróci od ciebie.

Flotylla statków wiozących drogie materiały, przyprawy i kosztowności nie przypłynęła do portu w oczekiwanym czasie. Początkowo Seb nie był zaniepokojony. Niesprzyjająca żeglowaniu pogoda, częste przewlekłe sztormy utrudniały podróże morskie. Po upływie kilku tygodni i braku wiadomości z pobliskich portów niepokój stopniowo narastał w jego sercu. Z okien domu położonego w pobliżu kanału prowadzącego do portu obserwował ruch wpływających statków. Wiadomość dostarczył posłaniec zaprzyjaźnionego kupca, z sąsiedniego portu. Podobnie jak Seb on również oczekiwał z niecierpliwością zamówionego w odległych krajach ładunku. W zamian otrzymał wiadomość od kapitana fregaty „Iberia”, naocznego świadka wydarzeń. Trzy frachtowce wypełnione towarem zatonęły podczas nieoczekiwanego i niespodziewanie silnego sztormu, zabierając ze sobą nie tylko drogocenny ładunek, ale również większość załogi. Ocaleni rozbitkowie przypłynęli na pokładzie „Iberia” do macierzystego portu.

Tego dnia Seb dłużej niż zwykle rozmawiał z Najwyższym. Do domu wrócił o zmroku zastając wciąż na niego czekającą żonę z gorącym posiłkiem. Ciężko usiadł przy drewnianym stole wypolerowanym dotknięciami rąk przodków. Od czasu otrzymania wiadomości wczesnym rankiem nie widział jasno sposobu zaradzenia stratom w ludziach i towarze. Będąc osobą systematyczną z analitycznym podejściem do każdego zagadnienia postanowił w pierwszej kolejności zadbać o rodziny żeglarzy, którzy stracili życie. Każdej wdowie lub osieroconym dzieciom darował sumę pieniędzy na pokrycie najpilniejszych potrzeb. Strata finansowa była znaczna i na jej uzupełnienie potrzeba było kilku długich miesięcy wytężonego wysiłku.

Seb pracował długo i bardziej intensywnie niż zazwyczaj. Nawiązując nowe kontakty handlowe i przygotowując kolejną załogę do wypłynięcia w daleką podróż. Nigdy nie zaniedbywał rozmów z Najwyższym. Opiekuńcze sklepienie kaplicy, wiekowe ściany cierpliwie słuchały jego słów skierowanych do Najwyższego. Nie były to skargi ani prośby jedynie podziękowania za zdrowie najbliższych i jego własne.

- Panie – powiedział jeden z doradców zasiadających po lewicy – nie doświadczyłeś tego człowieka wystarczająco. Poddaj go kolejnej próbie a przekonasz się, że wyrzeknie się ciebie.

Posłaniec odnalazł Seb w porcie, stojącego obok kapitana fregaty, doglądającego załadunku towarów. Żona prosiła, aby natychmiast wrócił do domu. Jedno z dzieci niespodziewanie dostało konwulsji i należało niezwłocznie sprowadzić medyka. W drodze do domu Seb zatrzymał się u przyjaciela, doświadczonego lekarza i aptekarza w jednej osobie. Niezwłocznie udali się do domu, gdzie oczekiwała na nich zatroskana żona i dwoje młodszych dzieci. Po wnikliwym zbadaniu chłopca medyk nie był w stanie podać nazwy choroby ani wyjaśnić jej przyczyny. Zalecił zapewnienie dziecku spokoju i ciszy, podawanie lekkich posiłków, stałą obserwację podczas dnia jak również i nocy. Rodzice na zmianę czuwali przy łóżku reagując na każde poruszenie ciała lub wypowiedziane słowa. Mimo stosowania się do zaleceń lekarza stan chłopca nie ulegał poprawie a wręcz przeciwnie z godziny na godzinę jego ciało poddawało się niewyjaśnionej chorobie. Trzeciego dnia nad ranem w sposób niemal niezauważalny chłopiec odszedł do królestwa Najwyższego.

Żal matki po utracie syna wypełnił każdy zakamarek domu. Nie zaniedbując codziennych obowiązków można ją było najczęściej znaleźć w pokoju dziecka przekładającą z miejsca na miejsce pozostałe po nim ubrania, przedmioty codziennego użytku czy nieliczne zabawki. Seb przeżywając w cichości bolesną stratę nie wiedział, jak pocieszyć żonę. Jednego dnia późnym wieczorem, kiedy nie zastał jej w małżeńskiej sypialni udał się do pokoju syna. Zastał ją siedzącą na brzegu dziecięcego łóżka, skuloną, obejmującą czule ulubioną jego koszulę syna. Spojrzawszy na męża zapłakanymi oczami przemówiła do męża przyciszonym głosem.

Seb wysłuchał jej skarg, słowa spływały z warg szeroką strugą przeplataną łzami. Zmęczenie nie pozwoliło jej mówić więcej, zgarbiona, blada i bezwolna osunęła się w ramiona męża. Seb przygarną jej drobne ciało i swym cichym, głębokim głosem szeptał do jej serca słowa otuchy i nadziei. Bolesna strata nie odsunęła ich od siebie, przeciwnie zjednoczyła silniej niż kiedykolwiek. Jako mąż i ojciec mocniej niż poprzednio odczuwał znaczenie i wartość posiadania rodziny. Dwójka pozostałych dzieci stała się źródłem jego codziennej radości a stała obecność żony pozwoliła mu odzyskać stabilny grunt pod nogami. Dni płynęły szybko przekształcając się w tygodnie i miesiące.

Tak jak w przypadku pierwszego nieszczęścia tak i teraz Seb nie zaprzestał rozmów z Najwyższym. Rozmawiał z nim w kaplicy i każdego dnia przed zaśnięciem.

Doradcy Najwyższego zasiadający po jego lewej stronie nadal nie byli przekonani co przejrzystości i szczerości intencji Seb. Zaproponowali poddanie go jeszcze jednej próbie, która odsłoni jego prawdziwe oblicze. Po długim namyśle Najwyższy ustąpił i zesłał na niego chorobę.

Wczesnym rankiem Seb obudził dokuczliwy ból pod lewą łopatką. Zignorował go w pierwszym momencie, ale kiedy ból nie ustąpił postanowił udać się do zaprzyjaźnionego medyka. Po długotrwałych oględzinach medyk zalecił wyjazd poza miasto, aby odizolować chorego od ruchliwych i zatłoczonych ulic miasteczka. Seb udał się w odwiedziny do brata, właściciela kilku winnic w najbliższej okolicy. Po kilkudniowym pobycie stan jego zdrowia nie tylko nie uległ poprawie a wręcz przeciwnie choroba wzięła w posiadanie całe jego ciało. Liczne ropiejące wrzody nie ominęły twarzy i dłoni.

Żona opiekowała się nim troskliwie, przemywając ziołami zdeformowane ciało. Seb zaprzestał wizyt w porcie, wydając jedynie pisemne rozporządzenia. Wychodził z domu o zmroku udając się do kaplicy. Choroba nie opuszczała go od wielu tygodni. Myśli, których nigdy przedtem nie doświadczył powracały do niego podczas nieprzespanych nocy.

- Cóż takiego uczyniłem, że nieszczęścia przylgnęły do mnie i moich najbliższych? Dlaczego poddajesz mnie tak okrutnym próbom? Czy możesz dać mi znak, że mnie opuściłeś? – pytał Najwyższego.

Nie otrzymawszy odpowiedzi postanowił zasięgnąć porady przyjaciół. Po zakończeniu wieczerzy, na którą ich zaprosił w słowach prostych i jasnych opisał swój ból i niepewność dalszych kroków prosząc jednocześnie o radę. W zamian przyjaciele zadali mu kilka pytań proponując, aby w spokoju znalazł na nie odpowiedź.

- Czy jesteś na pozycji, aby oceniać czyny Najwyższego? – zapytał pierwszy z przyjaciół.

- Czy żal, złość i zniechęcenie przyniosą ci ulgę? – dodał drugi przyjaciel.

- Czy akceptacja i wiara nie ukoją skołatanego serca i niespokojnych myśli? – powiedział trzeci.

Po odejściu przyjaciół Seb udał się do kaplicy. Na kamiennym stopniu przy drzwiach zastał siedzącego chłopca.

- Co tu robisz o tak późnej porze? – zapytał.

- Czekam na człowieka o imieniu Seb. Podobno przychodzi codziennie do kaplicy rozmawiać z kimś ważnym.

- Czy ktoś cię przysłał a może masz dla niego wiadomość?

- Idąc w stronę miasta spotkałem starca w potarganych szatach, z długą siwą brodą, podpierającego się sękatą laską. Opowiedziałem mu swoją historię. Pochodzę ze wsi i jestem przyzwyczajony do ciężkiej pracy. Rodzice mając małe gospodarstwo nauczyli mnie szacunku do ziemi i zwierząt. Umarli oboje jakiś czas temu a ja znalazłem pracę u właściciela dużej winnicy. W zamian za długie godziny spędzone w polu otrzymałem skargi i narzekania, że nie pracuję szybko i wydajnie. Postanowiłem udać się do miasta w poszukiwaniu lepszego zajęcia. Starzec powiedział abym czekał u drzwi kaplicy na człowieka o wielkim sercu, który może mi pomóc.

- Chodź ze mną – powiedział Seb – otwierając drzwi prowadzące do kaplicy. Muszę porozmawiać z kimś ważnym. Potem udamy się do mojego domu. Dostaniesz strawę, czyste ubranie i nocleg. Jutro podejmę decyzję w twojej sprawie.

Noc powoli odchodziła na spoczynek, dzień różowił się ponad kanałem dając sygnał do rozpoczęcia prac w porcie, ale Seb nadal rozmyślał, jak odpowiedzieć na pytania zadane przez przyjaciół. Zdawał sobie sprawę, że nie do niego należy ocena zamiarów Najwyższego w stosunku do niego. To, że nie znał przyczyny nieszczęść jakie go spotkały nie oznaczało, że Najwyższy doświadcza go w określonym celu. Będąc niecierpliwym, rozdrażnionym, pełnym rozgoryczenia i złości nie przyniosę ulgi ani sobie, ani bliskim ani nikomu z moich przyjaciół, myślał. Stracę szacunek i respekt do samego siebie a inni mogą odsunąć się z mojej drogi. Pozostając ufnym, cierpliwym i współczującym mogę przynieść ulgę skołatanemu sercu, uspokoić postrzępione myśli i ukoić ból schorowanego ciała. Nie wiedząc, kiedy sen owinął go ciepłym szalem jak dziecko zasypiające w ramionach matki. Z jego ciemności wyłoniła się postać starca opisanego przez chłopca.

- Bez doświadczenia straty nie jesteśmy w stanie docenić przywileju posiadania. Bez utraty zdrowia zapominamy cieszyć się sprawnością ciała i umysłu. Bez pożegnania na zawsze bliskich nie dostrzegamy radości bycia z nimi. Śpij spokojnie i pamiętaj, tym co utracili najwięcej, najwięcej też będzie darowane – powiedział.

W przeciągu kilku kolejnych lat Seb odzyskał poniesione w handlu straty. Żona powiła mu bliźnięta a nękająca ciało choroba opuściła go bezpowrotnie. Przygarnięty chłopiec z pewnymi trudnościami przywykł do miejskiego życia. Seb dostrzegając jego talent do nauki języków i głębokie zainteresowanie arytmetyką powoli, ale systematycznie wprowadzał go w tajniki handlu. Rozmawiając z Najwyższym dziękował mu w równej mierze za lata niepewności, cierpienia i bólu jak również za pełne dostatku, spokoju i radości.

Opowiadanie luźno oparte na opowieści biblijnej o człowieku poddanemu bolesnym próbom, które nie podważyły jego wiary i nadziei wiedząc, że nadzieja umiera ostatnia.