To była noc".

Wystąpiła w 47 filmach i nagrała ponad 60 piosenek, a także kilka albumów z przebojowymi singlami we Francji. Jedną z jej piosenek była erotyczna “Je t’aime ... moi non plus”, napisana dla Bardot, nagrana wspólnie z  piosenkarzem i autorem tekstów Serge’em Gainsbourgiem. 

Jakkolwiek, najsłynniejsza wersja tej piosenki to śpiewana przez Gainsbourga w duecie z brytyjską aktorką Jane Birkin.

Historia tej piosenki jest dość intrygująca. Utwór został napisany i nagrany pod koniec 1967 roku dla ówczesnej dziewczyny Gainsbourga, Brigitte Bardot. Po rozczarowującym spotkaniu, Bardot następnego dnia „zadzwoniła i zażądała w ramach pokuty”, aby napisał dla niej „najpiękniejszą piosenkę miłosną, jaką mógł sobie wyobrazić”; tej samej nocy napisał „Je t'aime”. Nagrali aranżację utworu „Je t'aime” Michela Colombiera w paryskim studiu podczas dwugodzinnej sesji w małej, przeszklonej kabinie. Inżynier dźwięku William Flageollet stwierdził, że widać było „intensywne pieszczoty” w czasie nagrywania. Wiadomość o nagraniu dotarła do prasy, a mąż Bardot, niemiecki biznesmen Gunter Sachs, gniewnie zażądał wycofania singla. Bardot błagała Gainsbourga, aby go nie wydawał. Ten się zgodził, ale nie był zadowolony: „Muzyka jest bardzo czysta. Po raz pierwszy w życiu piszę piosenkę miłosną i jest to źle odbierane”.

W 1968 roku Gainsbourg i angielska aktorka Jane Birkin nawiązali związek na planie filmu Slogan. Po zakończeniu zdjęć, Gainsbourg poprosił ją o nagranie z nim utworu „Je t'aime”. Birkin słyszała wersję Bardot i uznała ją za „bardzo gorącą”. Birkin stwierdziła, że ​​„zaśpiewałam ją tylko dlatego, że nie chciałam, żeby ktokolwiek inny ją śpiewał”, zazdrosna o myśl o tym, że Gainsbourg mógłby dzielić intymność w studiu nagraniowym z kimś innym. 

Gainsbourg poprosił ją, aby zaśpiewała o oktawę wyżej niż Bardot, „żeby brzmiała jak mały chłopiec”. Birkin powiedziała, że ​​„trochę mnie poniosło ciężkie oddychanie – tak bardzo, że kazano mi się uspokoić, co oznaczało, że w pewnym momencie całkowicie przestałam oddychać. Jeśli posłuchasz teraz płyty, nadal możesz usłyszeć tę małą przerwę”.

Nagranie z udziałem Birkin zostało wydane jako singiel w lutym 1969 roku. Singiel miał prostą okładkę z napisem „

Dlaczego wspominam tę piosenkę? Ponieważ często słyszałem ją, jako sygnał porannej pobudki, z głośników na placu apelowym w jednostce wojskowej Wyższej Oficerskiej Szkoły Radiotechnicznej w Jeleniej Górze. Była to wersja nagrana z udziałem Jane Birkin.

"Mój kraj, Francja, moja ojczyzna, moja ziemia, po raz kolejny jest najeżdżana – za przyzwoleniem kolejnych rządów – przez nadmierną liczbę obcokrajowców, w szczególności muzułmanów, którym oddajemy hołd. Jestem zdegustowana. Ja, symbol Francji, ledwo rozpoznaję moją ojczyznę, którą najechała banda obcych łajdaków zagrażających autentycznemu Francuzowi. Znaczna część Francji nie należy już do Francuzów. To jest paskudne. Jestem zniesmaczona i przerażona. Francja jest dziś rządzona przez tchórzy bez jaj.

Chwilami mam ochotę opuścić Francję, do tego stopnia jej położenie jest odrażające. Rdzenną populację należy szanować, tymczasem jest obecnie wiele miejsc, do których nie mogą wjeżdżać ani policjanci, ani strażacy ani lekarze – nikt: co to ma znaczyć? I to od lat. Jeszcze chwila i wyrzucą nas z kraju kopem w dupę – dojdzie do tego.

Nie mogę zrozumieć, jak do tego dopuściliśmy. Pozwolono, aby najechali nas ludzie, którzy nie mają z nami nic wspólnego, są skłonni do przemocy, okrutni i bardzo niebezpieczni."

Urodzona: 28 września 1934, 15. dzielnica Paryża, Francja
Zmarła: 28 grudnia 2025 (wiek 91 lat), Saint-Tropez, Francja
Małżonek: Bernard d'Ormale (małżeństwo 1992–2025) 
Dzieci: Nicolas-Jacques Charrier
Rodzice: Louis Bardot, Anne-Marie Bardot
Wnuki: Thea Charrier, Anna Charrier

W małym świecie małych miast wielkie wydarzenia mają miejsce. Mierzone nie liczbą uczestników ani wniesionymi kosztami, obramowane ilością włożonego wysiłku od momentu narodzenia się pomysłu, poprzez jego wykonanie aż do osiągniętych rezultatów.

Fascynacja pobudzona położeniem małej miejscowości, urokiem jej architektury oraz różnorodnością ludzkiej populacji przerodziła się w wizję jednego z mieszkańców: przekształcenia niewielkiej społeczności w ośrodek kulturalnego życia regionu. Podbudowana imaginacją i motywacją a także pozytywnymi (entuzjazm) oraz negatywnymi (strach) emocjami uformowała bardzo ambitny rozległy cel. Zbyt rozległy, aby można, go było wykonać w relatywnie optymalnym czasie. Entuzjasta intuicyjnie rozdzielił go na mniejsze etapy, możliwe do zrealizowanie uwzględniając aktualny stan swojego zdrowia. Starczyło mu jedynie czasu na otwarcie lokalnej galerii sztuki. W ponad stuletnim budynku, poprzednio mieszkalnym, położonym w niewielkim parku, kilka pomieszczeń stało się miejscem wystaw wyrobów artystycznych. Niespodziewane odejście wizjonera nie przeszkodziło jego wieloletniej partnerce Zofii, kontynuować nakreślone lata temu plany. Powstała kolejna wizja, utworzenie centrum spotkań mieszkańców w narożnej kamienicy, pomiędzy dwiema głównymi ulicami miasteczka. 

Po długim okresie oczekiwania, zaniedbany poprzednio dom ożył ponownie. Najobszerniejsze pomieszczenie na parterze stało się miejscem spotkań, projekcji filmów, pogadanek jak również posiłków z różnych okazji. Studia lokalnych artystów ulokowały się na wyższych piętrach.

Tym razem wokół dużego, drewnianego stołu zasiadło kilka pozornie przypadkowych osób. Znanych i mniej znanych, artystów i nie związanych zupełnie ze sztuką, właścicieli rozległych posiadłości jak również tych z trudem płacących za wynajem mieszkania. Nie jest to spotkanie o charakterze okolicznościowym ani oficjalnym, raczej wymiana zdań, opinii oraz spostrzeżeń podczas wspólnie spożywanego posiłku.

Zofia, właścicielka domu, związana z miasteczkiem od wielu lat, inicjatorka niezliczonej liczby wydarzeń oraz spotkań. Jednocześnie udostępniająca innym osobom czy organizacjom korzystanie z obszernej sali i przyległej kuchni. W początkowej fazie projektu najczęściej spotykająca się z krytyką oraz sceptycyzmem, uparcie podążająca w kierunku ustalonego celu.

- Dlaczego się nie poddałam, nie zrezygnowałam, przyznając, że inni, nie ja, mają rację? Odpowiedź jest tylko jedna, wiara w siłę małej społeczności, w zespołowy wysiłek dodawała mi odwagi do pokonywania przewidzianych i niespodziewanych przeciwności.

Krystyna, również wizjonerka. Osoba główna i niezbędna w prowadzeniu kilku sklepów, gdzie warzywa i owoce są sprzedawane po bardzo przystępnych cenach. Rozpoczynając działalność we własnym domu, przekształcając pokój rodzinny w pomieszczenie sklepowe wypełnione półkami i pojemnikami ze świeżymi owocami i warzywami, nie oczekując w zamian niczego. Początki nie były łatwe, wręcz przeciwnie obfite w drobne i poważniejsze niepowodzenia. W domu zapanował nieład i chaos. Zabawki dzieci pomiędzy skrzynkami z warzywami. Dostawcy niecierpliwie przypominający o terminach zapłaty. Znajomi, sąsiedzi nieustannie kwestionujący sens podjętego przedsięwzięcia, wątpiący w jego powodzenie. A na samym końcu nawet niektórzy klienci entuzjastyczni na początku, stopniowo przekształcający się w zajadłych krytyków.

- Dlaczego nie wycofałam się w komfort spokojniejszego rodzinnego życia, dając do zrozumienia, że wszyscy oprócz mnie mieli rację? Od dawna wierzę, że podejmując jakąkolwiek działalność należy oczekiwać, że porażki są nieuchronne. Jednocześnie utrzymując strach na odpowiednim poziomie oraz prawidłowy balans pomiędzy chaosem a porządkiem można obrać jedyny możliwy kierunek, czyli postęp. A poprawnie zdefiniowany cel, poprawnie sformułowane pytania wyznaczą poprawną drogę realizacji i dobranie poprawnych narzędzi.

Posiłek tylko z powodu zbiegu wielu okoliczności ma miejsce na kilka tygodni przed Świętami Bożego Narodzenia. O tym bardzo intensywnie myśli Monika, samotna matka dwojga nastolatków. Aktywna w małej społeczności, wrażliwa na krzywdę i biedę. Obecnie zaprzątnięta gromadzeniem artykułów dla rdzennych mieszkańców. Jej cel to przygotowanie dwudziestu toreb wypełnionych artykułami spożywczymi, ciepłą odzieżą oraz kocami i dostarczenie do tych, którzy najczęściej są najbardziej potrzebujący a najmniej zauważani. Mieszkańcy małych osiedli oddalonych od większych miejscowości, zapomniani przez wiele społecznych organizacji. Wyzuci z tradycji, języka i kultury pod hasłem integracji z „wielkim światem”. Wkrótce po raz drugi wyruszy w długą, męczącą drogę. W niektórych domach może nieoczekiwanie zastać dzieci, dla nich również przywiezie drobne upominki.

- Dlaczego? Powodów i uzasadnień jest kilka. Dorastające dzieci potrzebują wzorców do naśladowania. Przekonania, że można żyć inaczej, pełniej nie dla siebie, ale dla innych. Świadomość wyniesiona z domu, że generalnie ludzie dzielą się na zgodnych i niezgodnych, dających wsparcie w realizowaniu zamierzeń i tych utrudniających przeprowadzenie każdego, pomoże im przetrwać kryzysy. Unikanie chronicznych malkontentów, opieranie się na zrównoważonych optymistach to konieczna droga. Istotne jest również pielęgnowanie krytycznego myślenia a konieczne unikanie tak zwanego popularnego, zgodnie z następującą historią:

Pewien nauczyciel astronomii w szkole średniej postanowił przybliżyć studentom wiedzę poprzez praktyczne ćwiczenie. Na szkolnym tarasie ustawił teleskop i polecił uczniom ustawionym w kolejce przeprowadzić krótką obserwację firmamentu. Na końcu szeregu ustawił się inny nauczyciel zainteresowany przedmiotem, będąc osobą czterdziestą. Uczeń pierwszy zgodnie z poleceniem spojrzał w szklane oko teleskopu i z zakłopotaniem stwierdził, że nic nie widzi. „Musisz uregulować obiektyw” – polecił zniecierpliwiony nauczyciel. Uczeń skwapliwie wykonał polecenie. „Czy teraz widzisz?” – zapytał nauczyciel. „Tak widzę doskonale” – padła odpowiedź. Po czym kolejni studenci z wielkim zaangażowanie dokonywali podobnych obserwacji. Ale, ale student z numerem trzydzieści dziewięć stwierdził zdecydowanie, że widzi tylko ciemność i nic, poza tym. Zniecierpliwiony nauczyciel osobiście spojrzał przez obiektyw teleskopu. On również niczego nie widział. Osłona obiektywu nie została zdjęta na początku ćwiczenia.

Dalszą rozmowę przerwała Zuzanna zajmująca się przygotowaniem posiłku. Matka dwóch dorosłych córek, babcia oraz malarka. Karol starszy wnuk jest początkującym działaczem społecznym. Z pozoru nieśmiały, wyjątkowo na swój wiek poważny potrafi jasno wyartykułować swoje stanowisko. Przy pomocy członków rodziny i przyjaciół nie obawia się ani ryzyka, ani porażki organizując różne lokalne przedsięwzięcia. Czy wszystko mu się udaje? Absolutnie nie. Czy rezygnuje? Nie, ale czasami potrzebuje sztucznego oddychania, czyli wsparcia.

- Moim zdaniem – głos Zuzanny przerywa zastygłą ciszę – jest jeszcze jeden bardzo ważny element, o którym bym chciała wspomnieć. Wewnętrzna siła, nie, nie tak bym to nazwała. Brakuje mi odpowiedniego określenia. W rozmowach ze sobą nazywam ten stan dynamiką odwagi.

Odwaga dnia powszedniego to decyzja dotycząca powtarzania codzienności dnia wiedząc, że następny będzie podobny do poprzedniego. Wiedząc również, że prowadzi to do nieuchronnego końca, początku wielkiej niewiadomej a decyzja nie należy do osoby zainteresowanej, ale od tych poza nią w sensie bezpośrednim oraz pośrednim. Wiara w sens prostych, zwykłych czynności, nie zmieniających niczego w podstawach, drobnych, dobrych uczynków prowadzących do nikłych zmian. Zaufanie w sens kolektywnego wysiłku. Optymizm, czyli przekonanie, że będzie lepiej. Nadzieja, czyli wiara, że razem możemy zmienić wiele na lepsze. Stan niebezpieczny z wielu punktów widzenia. Budzący motywację, do kontynuacji, do następnych kroków, do widzenia szerzej i jaśniej. Broń niewidzialna, niewykrywalna i nieobliczalna w skutkach. Kreująca sytuacje pobudzające do bohaterskich czynów, poświęcania życia dla innych, dla ideałów, dla sprawy. Odwaga dnia wyjątkowego.

Osoby uczestniczące w opowiadaniu zostały wprowadzone do niego intuicyjnie, bez przypisanych pozycji czy ról. Pozwalając im działać i mówić w luźno zarysowanej strukturze od przystanku do przystanku zmierzając w nieoczekiwanym dla opowiadania kierunku.

Jaka jest autora rola w tym opowiadaniu? Obserwatora czy uczestnika? Osoby należącej do małej społeczności czy może będącej na jej peryferiach? Dla obecnych nie ma zbytniego znaczenia. Każdy głos jest ważny i każda opinia cenna. Każdy jest częścią czegoś większego, nieformalnego, niezdefiniowanego. Nie forma czy struktura się liczy, ale cel i końcowy efekt.