Klucznik

Na początku był klucznik, potem mężczyzna a na końcu kobieta. Pomiędzy, wiele innych postaci, mniej lub bardziej ważnych, mniej lub bardziej zamożnych, mniej lub bardziej szczęśliwych.

Postać pierwsza: Klucznik

Klucznik był w tym samym wieku co najstarsze domy w miasteczku. Mieszkał również w najstarszej jego części. Nikt z mieszkańców nie wiedział o nim nic więcej, oprócz tego, że był klucznikiem. Przechowywał klucze, których nikt już nie potrzebował i podarowywał te, o które proszono. Nie było łatwo trafić do jego miejsca. Sieć wąskich ulic prowadziła do starego drewnianego domu, chylącego się w kierunku niewielkiego podwórka za nim. Dom pod numerem 71 stał na skarpie i sprawiał wrażenie, że lada moment zsunie się po stromej błotnistej drodze.

Postać druga: Mężczyzna

Tego dnia odwiedził klucznika mężczyzna. Wszedł zdecydowanie, pewnym krokiem pokonał przestrzeń pomiędzy drzwiami a klucznikiem i na koślawym stoliku stojącym tuż przy jego fotelu położył klucz.

- Nie będę go już potrzebował – oznajmił – ostatni raz zamknąłem za sobą drzwi prowadzące do przysięgi sprzed lat. Jest stara i z tego powodu postanowiłem ją unieważnić i nie przestrzegać więcej.

Klucz był wykonany z niezbyt kosztownego materiału, bogata dekoracja rekompensowała prostotę metalu. Zaśniedziałe lata w nim ukryte wypełniały zakamarki wzorów.

Klucznik spojrzał na klucz i na mężczyznę, nie mówiąc nic, pomyślał: Wiele umów pomiędzy państwami opartych jest na wiekowych porozumieniach, szeroko respektowanych i szanowanych, które nie tracą wartości wraz z upływem czasu a wręcz przeciwnie.

Zgonie ze swoim zwyczajem nie powiedział nic, przypominając sobie słowa dawno przeczytane:

„Zostało powiedziane: Kto nie odczuwa wagi przysięgi danej przed drugim w obliczu władzy ziemskiej i pozaziemskiej myśląc, że z czasem wyblaknie i stanie się niezobowiązująca nie …” - tu klucznik zatrzymał pamięć, gdyż mężczyzna odezwał się ponownie.

- W końcu to jest tylko zżółkła i wytarta kartka papieru.

Jeśli tak twierdzisz, to znaczy, że prawdziwie trudny czas nie przyszedł do ciebie jeszcze, a życie nie ścisnęło cię żelazną ręką - pomyślał klucznik.

Mężczyzna opuszczając dom zatrzymał się na czas oddechu, mrugnięcie powieki, sprawiając wrażenie jakby chciał jeszcze kontynuować swoją wypowiedź. A może tylko usłyszał myśl klucznika?

Postać trzecia: Kobieta

Drzewo przed domem żegnało liście powolnie opadające na stopnie prowadzące do domu. Kobieta wniosła ze sobą ich zapach i barwy jesieni, ale również coś innego. Klucznik określił to jako kruchość przemijającego ciepła, wilgoć porannej mgły i zapach nasiąkniętej jej zapachem ziemi.

- Planuję rozpocząć nowy etap mojego życia, związać się z osobą na czas mojego istnienia. Potrzebuję klucz do szczęśliwości.

Klucznik nie mówiąc nic, spojrzał na nią pytająco.

- Tak to prawda, gdybym nie miała wątpliwości, nie była bym tutaj – kontynuowała – zanim podejmę się zobowiązania chcę mieć pewność słuszności mojego wyboru. Czy jestem w stanie dotrzymać danej obietnicy?

Zatrzymała się przed ścianą pokrytą zawieszonymi na niej kluczami, przesuwając wzrokiem w poszukiwaniu tego jednego, właściwego.

Klucznik poruszył się w swoim fotelu i skinieniem głowy wskazał na stojące przy oknie krzesło. Nie było to w jego zwyczaju, ale postanowił tym razem odstąpić od niego. Brzmienie głosu, szarobrunatność oczu i delikatne ciepło jakie weszło do wnętrza domu z kobietą wywabiło z pamięci drogie mu wspomnienia.

- Będziesz składać przysięgę przed sobą, wybraną osobą, tymi których kochasz i respektujesz, i tymi którzy reprezentują władzę. Zadajesz sobie pytanie: Dlaczego mam poczucie, że potrzebuję to uczynić? Przecież można być ze sobą bez składania wiążących obietnic.

Oto moja odpowiedź: Życie nie jest łatwe i przyniesie trudny czas jaki będziesz musiała pokonać ze swoim partnerem. Napotkacie wiele przeszkód na swojej drodze i wiele sił będzie próbowało was rozdzielić. Możliwe, że pamięć złożonej przysięgi zwiąże was razem, nie pozwoli was rozdzielić w tych trudnych momentach. Jak obietnica dana odchodzącemu na zawsze.

Będziecie pod wrażeniem, że życie zamknęło was w szczelnej przestrzeni, w której z powodu różnic między wami i problemów jakie napotkacie temperatura jest tak wysoka, że może stopić każdy metal. Jednocześnie właśnie dlatego będzie to źródło waszej transformacji w dojrzałe osoby, spostrzegające drugiego tak samo jak samego siebie. A skoro tak, nie jest możliwe nigdzie odejść, gdyż nie jest możliwe porzucenie samego siebie.

Wiele problemów będzie powracać we wspólnej codzienności, jak melodia uwięziona w metalowym cylindrze mechanizmu katarynki. Zamiast prowadzić te same potyczki każdego dnia, miej odwagę rozpocząć „bitwę” natychmiast i spróbuj ją rozegrać ze spokojem, rozwagą, uważnym słuchaniem. Jeśli nie ukształtuje się w was poczucie, że dotrzymanie przysięgi jest zobowiązujące każda ze stron może odejść w dowolnym momencie. Jeśli może to zrobić, a może zrobić zawsze, nie jesteście spojeni jako jedno. Nie jesteście też w stanie przetrwać temperatury i ciśnienia, które wymaga waszej transformacji i tylko potrzebny jest pretekst, żeby odejść.

„Zostało powiedziane: Jeśli kochasz kogoś i chcesz tą osobę poślubić nie masz dowodów na to, że wybór jest właściwy. Masz tylko wspólnie podjętą decyzję, że na każdą okoliczność jesteście razem. Co oznacza być zdesperowanym na tyle aby dokonać przemian. Jest to także kwestia wiary, że jest to możliwe - podjęcie kroków w nieznane, w kierunku przyszłości.”

W izbie zapanowali cisza. Kobieta zrozumiała, że klucznik nie powie już nic więcej.

- Nie wezmę od ciebie klucza – powiedziała lekko zachrypniętym głosem – jest mi zbędny.

Wyszła tak cicho jak się pojawiła, zabierając z sobą ciepło kiełkującej rozwagi.

Do późnych godzin wieczornych klucznik siedział w swoim fotelu. Czy drzemał, czy rozmyślał a może wspominał? Zapalił lampę stojącą na koślawym stoliku i z jego szuflady wydobył starą, wytartą kartkę papieru. Przeegzaminował starannie urzędowe pieczęcie i ręcznie złożone podpisy. Delikatnie i czule przyłożył ją do serca. Na koniec przeczytał co zostało napisane na odwrocie:

„Czekaj na mnie pomiędzy ziemią a gwiaździstym niebem, gdzie wszystko co znaliśmy będzie należało do przeszłości. Choć nie będziesz mnie widzieć, będę blisko.

Czekaj na mnie ponad szczytami gór, powyżej ciemnością nieba, gdzie nie ma smutku i strachu.

Rozumiejąc się bez słów, na zawsze razem, gdzieś pomiędzy ziemią a gwiaździstym niebem.”

Przysięgo moja, stara, wytarta i zżółkła. Drogowskazie mojego życia w kierunku przyszłości. Wiaro w dokonanie przemian, osiągnięcie celu – pomyślał klucznik, opuszczając powieki.

•         obywatele 44 krajów i terytoriów: Australii, Austrii, Belgii, Bułgarii, Chorwacji, Chile, Cypru, Czech, Danii, Estonii, Finlandii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Hongkongu, Irlandii, Islandii, Izraela, Japonii, Kanady, Liechtensteinu, Litwy, Luksemburga, Łotwy, Makau, Malty, Niemiec, Norwegii, Nowej Zelandii, Portugalii, Republiki Korei, Rumunii, Singapuru, Słowacji, Słowenii, Szwajcarii, Szwecji, Tajwanu, Urugwaju, USA, Węgier, Wielkiej Brytanii, Włoch,

•        którzy studiują na studiach I stopnia w jednym z ww. krajów i terytoriów lub ukończyli je nie wcześniej niż w 2021 r. i

•       planują rozpocząć studia II stopnia w Polsce w roku akademickim 2023/24.