Dwa Oblicza Tego Samego

Angello: Biała kartka. Napisz to co chcesz napisać.
Evillo: Czarna kartka. Napisz to co chcesz napisać.”

W domu nie ma nic do jedzenia. W lodówce dwa pomidory pamiętające lepsze czasy, kiedy jeszcze były pieniądze na zakupy. Matka nie wstaje z łóżka przez ostatnie dwa dni. Ojciec nieobecny od miesięcy.

W kościele wydają gorącą zupę, chleb i kawałek ciasta. Owoców i warzyw nie ma. Może w przyszłym tygodniu filantrop podrzuci kilka kartonów pomarańczy lub bananów. Matka z trudem przełyka zupę. Ma niechęć do wszystkiego co nie zawiera przynajmniej kilku procent alkoholu. Ojciec po kilku nieudanych próbach odbiera telefon. Wyśle trochę pieniędzy jutro. Sam ma trudności utrzymać się ponad poziomem biedy.

Próbuję się uczyć. Wewnętrzny żar energii nie przestaje wibrować we mnie. Jestem głodny, zupy nie starczyło na długo. Jestem głodny, chcę wiedzieć więcej i więcej. Nauczycielka w szkole widzi we mnie potencjał. Sugeruje materiały do przejrzenia. Podsuwa kanapki i gorącą kawę. Inni mnie bojkotują, to delikatne stwierdzenie. Toleruję śmiech poza moimi plecami, bicie boli więcej. Przypomina mi ojca, tylko że on nie bił. Kary fizyczne go nie interesowały, wolał psychiczne czy emocjonalne. Nie mam przyjaciół, dziewczyny, nikogo nie licząc matki. Poprawiam się, mam matkę a to bardzo dużo.

Przygotowuję się do egzaminów. Uczę się w przerwach pomiędzy pracą i pracą. Rano kilka godzin w restauracji, po południu w biurze. Segreguję i roznoszę korespondencję. Na biurkach, stołach konferencyjnych dokumenty, rysunki techniczne, obliczenia. Papiery, papiery, papiery. Słucham uważnie i zapamiętuję. Chcę nauczyć się jeszcze więcej. Sekretarka dyrektora uśmiecha się do mnie nawet, wtedy, kiedy nie mam na sobie świeżej koszuli. Zabrakło proszku do prania i czasu na jego kupno. Jest na liście spraw do załatwienia. Zapraszam ją na kawę do pobliskiej kawiarni. Na więcej mnie nie stać. Brakuje pieniędzy. Z nauczycielką przeglądamy po raz ostatni notatki przygotowane do egzaminu. Jesteś gotowy – mówi – daj mi znać o wynikach.

Pierwszy etap poza mną. Nabieram powietrza w płuca i nie wypuszczam przez długi czas. Dziewczyna śmieje się, nauczycielka patrzy na mnie w zamyśleniu. „Masz szansę, nie zmarnuj jej. Masz talent użyj go właściwie. To dar od życia i obowiązek wobec innych.”

Czuję, że jestem we właściwym miejscu. Nie jestem jedyny w którym wibruje/żarzy się wewnętrzny płomień energii. Mam kilku przyjaciół. Może jednego przyjaciela i kilku kolegów. Spotykamy się od czasu do czasu przy okazji wspólnych projektów. Lubię pracować i uczyć się sam, ale grupa jest konieczna. Dynamika dyskusji, wymiana zdań, argumenty za i przeciw, spory i wspólne wyciąganie wniosków, to trudniej jest osiągnąć samemu. Matka choruje, jest w szpitalu od kilku tygodni. Lekarz nie daje dobrej prognozy. Dzwonię do ojca, przyjedzie jak tylko będzie mógł. Nie widziałem go od lat, pamiętam, jak wyglądał kiedyś, nie wiem, jak wygląda teraz. Matka nie chce go widzieć. Przyjechał po nic, nie licząc, że mógł mnie zobaczyć lub że ja miałem okazję go spotkać. Przeszłość igra ze mną ponownie. Pamiętam, kupił mi rower i nauczył mnie jeździć na nim. Na święta wyjeżdżaliśmy w góry. Było zimno i jeździliśmy na nartach. To wtedy, kiedy byliśmy jeszcze rodziną. Teraz nie wiem nic o nim ani on o mnie. Jak to się stało? Co życie zrobiło z nami? A może dlaczego pozwoliliśmy życiu to zrobić?

Odwiedzam nauczycielkę, to moja kotwica w chaosie. Studia mam poza sobą. doskonałe wyniki i rekomendacje, nawet propozycje pracy. Jestem na rozdrożu, potrzebuję drogowskazu, w którym kierunku się udać. Razem przeglądamy propozycje pracy, uznając, że od tego należy zacząć. Stabilizacja i balans. Ponownie mam rodzinę, tym razem własną. Mam żonę, dom i wkrótce zostanę ojcem. Szkoda, że matka nie może być z nami. Ojciec, nic nie wiem o nim. Pracuję więcej niż trzeba, nie wszyscy mogą nadążyć za mną. Wyprzedzam ich o kilka lat. Z tego powodu nie zawsze możemy się porozumieć.

Telefon ze szpitala, dział położniczy. Termin porodu dopiero za dwa miesiące. Na szpitalnym łóżku kruche ciało bez ruchu. To ja w miniaturze. Jeszcze nie teraz, za wiele mam do zrobienia. Żona nie może pogodzić się ze stratą, jest w depresji. Nie potrafię jej pomóc, nie wiem jak. Oddalamy się od siebie coraz bardziej. Spokojny rozwód, podział tego co udało nam się wspólnie zgromadzić. Ponownie nie mam rodziny.

Po drugim rozwodzie nie pamiętam tradycyjnej definicji rodziny. Zastępuję ją określeniem – związek partnerski, tymczasowy.

Nareszcie pracuję dla siebie. Potrzebuję inwestorów, czyli pieniędzy. Dużo podróżuję, negocjuję, uzgadniam. Dla siebie nie mam zbyt wiele czasu, dziesięć procent a reszta to firma i praca. Starannie dobieram partnerów i pracowników. Po burzliwym początku, krótkotrwałej stabilizacji, bankructwo. Zaczynam od początku, tym razem inteligentniej i nieco ostrożniej. Firma nabiera rozpędu. Jedna już nie wystarcza, a więc klonuję. Projekty są coraz trudniejsze, bardziej kompleksowe i skomplikowane. Kwoty pieniężne na ich realizację z tysięcy przekształcają się w miliony a nawet i więcej.

Od czasu do czasu zabieram dzieci na wakacje. Mam ich czworo. Nie wyjeżdżamy w góry na narty, za zimno. Czy jesteśmy rodziną? Nie wiem.

W myślach piętrzą się pomysły nowych projektów. Idee, których nikt jeszcze nie próbował. Nie wszyscy mnie rozumieją, łatwo tracę cierpliwość. Za często, to nie oni, to ja. Terapeuta sugeruje medytację. Potrzebuję drogowskazu, w jakim kierunku się udać. Straciłem kontakt z nauczycielką. Muszę sam zadecydować. W nocy budzę się z krzykiem, nie mogę zasnąć. Czy za dużo mam do stracenia, czy to przeszłość igra ze mną ponownie?

Widok z okna jest uspakajający, działa kojąco. Odzyskuję oddech. Jak mam użyć to co osiągnąłem? Zdaję sobie sprawę z niebezpieczeństwa popełnienia błędu. Stoję na oblodzonej krawędzi równoważni, każdy krok jest ważny a może być krytyczny. Doradców nie słucham, mogą być stronniczy. Muszę wiedzieć sam. Jeśli bym miał żyć sto lat to jestem dokładnie w połowie. Z pewnością nie będę żył tak długo. Mam mniej czasu przed sobą niż poza sobą. Przyszłość jest krótsza niż przeszłość. Nie mam na to wpływu, ale mam ogromny majątek, jestem bogaty, mogę go użyć. Uświadamiam sobie, że to daje mi moc podejmowania decyzji o innych, czyli władzę. Ogromna pokusa rewanżu oraz źródło satysfakcji. Czy tego potrzebuję? Widoku krzywdy tych co mnie skrzywdzili. To moja ciemna, okrutna strona. A ta druga? Nawet z moimi zasobami finansowymi nie jestem w stanie zlikwidować biedy, która będzie istniała zawsze. Może ważne jest w jakim wymiarze?

Gdybyś mógł napisać to co chcesz napisać, co byś napisał?

„O tym kim jesteś decyduje to co robisz a nie to co posiadasz.”