Strach

Dzień ustąpił nocy kilka godzin temu. Wąska, miejska ulica jest pusta. Ciszę odmierza odgłos moich kroków. Tak by się wydawało. Nie jestem sama. Czuję bliskość podążającej za mną osoby. Przyspieszam, zaczynam biec. Za mną szeroko otwarte drzwi, przede mną ciasny korytarz. Pęcherz strachu na moim karku powiększa się do granicy pęknięcia. Skręcam w stronę pomieszczenia bez okien, w załamaniu dwóch ścian oczekuję na nieoczekiwane. Zdaję sobie sprawę, że Postać bez twarzy może tylko mnie skrzywdzić. Wołam o pomoc, ktoś musi mnie usłyszeć. Wargi przybierają kształt bezdźwięcznych słów. Słowa pozostają w krtani.

Gwałtownie przekraczam granicę snu i rzeczywistości. Kołaczące serce i przyspieszony oddech pozostają nadal po tamtej stronie, nie nadążając za świadomością. Boję się zasnąć ponownie.

Sen powraca do mnie nieregularnie i bez zapowiedzi. Zasypiam z obawą, że tej nocy mogę spotkać siebie w pomieszczeniu bez okien. Spotkać Postać bez twarzy i imienia.

Jeśli masz odrobinę szczęścia jest w twoim życiu ktoś komu możesz odsłonić swoje najciemniejsze strony. Nie obawiając się oceny, krytyki czy odrzucenia. Szczęście było tym razem po mojej stronie. Bliska mi osoba, po wysłuchaniu zwierzeń dotyczących powracającego snu, zasugerowała abym następnym razem odliczyła do trzech i klasnęła w dłonie a przebudzenie nastąpi natychmiast. Po kilku nieskutecznych próbach stosowania się do rady opanowałam inny prosty mechanizm samo budzenia natychmiast na początku koszmaru, wymagający jedynie kilkakrotnego powtórzenia „Obudź się, obudź się”. Niski poziom satysfakcji z jego stosowania motywował mnie do szukania innych metod czy sposobów na przejęcie kontroli nad ścigającą mnie Postacią. Nastąpiło to w momencie, gdy nauczyłam się wyzwalać we mnie wewnętrzną siłę pozwalającą na oddalenie się od niej na bezpieczną odległość. Ilekroć Postać kierowała mnie w ciemne, wąskie przejścia, schody prowadzące w dół do piwnicy moja podświadomość zawracała mnie w przeciwnym kierunku: światła, przestrzeni i wysokości. Biegnąc bez wysiłku coraz wyżej i wyżej po szerokich schodach, podczas jednego ze snów, znalazłam się na ich szczycie. Szybki oddech Postaci tuż za mną zepchnął mnie z ostatniego stopnia. Zdawać by się mogło, że siła przyciągania ziemskiego natychmiast i bez skrupułów zastosuje swoje prawo. Przeciwnie nieustanie towarzysząca mi podświadomość natychmiast przypomniała mi o możliwości użycia nieograniczonych zasobów wewnętrznej mocy przekonania, że pozbawiona skrzydeł, ale wyposażona w głęboką wiarę możliwości swobodnego unoszenia się w przestrzeni jestem w stanie pokonać nie tylko siłę grawitacji, ale być nieosiągalna dla zagrażającej mi Postaci. Pełna wiary w swoje możliwości unosiłam się bez wysiłku ponad ziemią. Zieleń lasów i błękitne plamy akwenów wodnych wprowadzały mnie w stan satysfakcji i dopełnienia. Do momentu uświadomienia nieodwracalnej konieczności powrotu na ziemię, gdzie tajemnicza Postać oczekiwała na mnie a strach z nią związany paraliżował moje ruchy. Pozornie wolna a jednak nadal uwięziona w innej przestrzeni niż załamanie dwóch ścian, w przestrzeni pomiędzy niebem a ziemią.

Będąc w realności dnia a nie nocy zdałam sobie sprawę, że ciągła ucieczka przed tajemniczą Postacią nie przynosi mi ulgi. Stawia mnie w pozycji osoby pokonanej i unikającej konfrontacji. Wiedziałam również doskonale na którym szczeblu drabiny emocjonalnej się znajduję. Zanim zaczęłam doświadczać stracho-snów zajmowałam uprzywilejowane miejsce na jej najwyższym szczeblu. Czując się bezpiecznie i komfortowo nieustannie monitorowałam otoczenie zewnętrzne, jak również wewnętrzne „ja” reagując natychmiast na potencjalnie zagrażające sytuacje i korygując je natychmiast. Wydarzenie nieoczekiwane zaistniałe poza moją kontrolą zepchnęło mnie na niższy szczebel dając mi do dyspozycji dwie opcje: uciekać lub zostać. Działając intuicyjnie podążyłam za pierwszą opcją. Jak daleko i jak długo można uciekać przed nieznanym lub tym co znaliśmy od dawna? Czy jest to ucieczka przed sytuacją, przed osobą czy przed mną samą? Ciągłe uciekanie okazało się niewystarczającym rozwiązaniem, gdyż nadal miałam poczucie zagubienia i bycia w niewłaściwym miejscu. Co z pozoru wydawało się katastrofalne, ale ponieważ upadłam tak nisko zmusiło mnie do działania. Dodatkowo poczucie zawodu i porażki, żalu do samej siebie, że nie jestem w stanie przeciwstawić się Postaci popchnęło mnie do desperackiej akcji przy naszym kolejnym spotkaniu. Po raz kolejny wciśnięta w ciemny kąt dwóch ścian tym razem nie odwrócona do niej plecami zawołałam mocnym głosem: Jeśli chcesz mnie skrzywdzić najpierw musisz mnie pokonać. Nie czekając na odpowiedź rozpoczęłam pojedynek. Nie mając nic innego do dyspozycji użyłam siły pięści. Będąc osobą niewielkiego wzrostu podejmującą pojedynek z dobrze zbudowaną Postacią powinnam go przegrać. Siła mojego przekonania o wygranej i widmo spadnięcia na najniższy szczebel drabiny emocjonalnej wyzwoliło we mnie energię jakiej się nie spodziewałam. Nie byłam gotowa na poddanie się, rezygnację i wycofanie.

Sen opuścił mnie przed zakończeniem pojedynku nie dając odpowiedzi o jego rezultacie. Pomimo tego ulga jaka towarzyszyła mi przez długi okres czasu była satysfakcjonująca. Po raz pierwszy miałam odwagę stanąć twarzą w twarz z Postacią i podjąć próbę przejęcia kontroli nad nią.

Postać powróciła do mnie bez zapowiedzi w swojej najgorszej formie, podchodząc do grupy zgromadzonych wokół mnie osób wywołała zgrozę i przerażenie. Uciekający pozostawili mnie samą. Pod czarnym kapturem kryła się twarz, pozbawiona kształtu ukrytego dodatkowo pod elastyczną plastikową maską; bezkształtną, koloru mlecznoróżowego. Postać bez pośpiechu zbliżała się do mnie, wsysając głośno powietrze analizowała poziom mojego strachu. Stałam bez ruchu oddychając głęboko i spokojnie, bez obawy przed nią, bez obecności strachu we mnie. Postać okrążyła mnie kilkakrotnie, ponieważ nie przedstawiałam dla nie żadnej wartości, zaczęła się oddalać.

- Zaczekaj – zawołałam – odsłoń mi swoją twarz.

Postać przemierzyła kilka kroków, zatrzymując się i obracając się w moją stronę, podniosła obie ręce do twarzy i zdjęła maskę odsłaniając oblicze. Nie unikałam jej widoku wiedząc, że jeśli będę patrzeć na nią odpowiednio długo jestem w niebezpieczeństwie zostać taką jak ona lub uzyskać stopień całkowitej odporności.

Podeszłam do Postaci, otaczając ją ramionami i przytulając do siebie myślałam:

- Znane powiedzenie często powtarzane dzieciom mówi: Strach ma wielkie oczy. Intuicyjnie czujemy jego wymowę, ale jakie jest rozumienie czterech słów w nim zamkniętych? Czy strach się boi, czy jest wolny od strachu? Jeśli się boi to czego? Utraty pozycji i znaczenia w naszym życiu? Zerwania przynależności do nas, tego, że przestanie straszyć, przestanie być strachem, przestanie istnieć? Należy go uspokoić i ukoić, zaopiekować troskliwie i utwierdzić, że w pewnym zakresie będzie nam zawsze towarzyszył. Dać mu imię, kształt i twarz. Strach potrzebuje zrozumienia i zaakceptowania. Jest możliwe zawarcie z nim porozumienia. Przecież każdy z nas żyje z poczuciem strachu. Bogaci przed utratą zgromadzonego majątku, biedni, że zostaną pozbawieni resztek tego co mają. Inni boją się straty pracy, kłopotów finansowych, odejścia bliskich, choroby czy śmierci.

Delikatnie odsunęłam od siebie Postać, patrząc ponownie w jej oczy przekroczyłam jej granicę. Przeniknęłam przez w tym momencie przezroczyste, wypełnione pustką ciało, znajdując się po jego drugiej stronie, stronie odwagi.

A jaką twarz ma twój strach?