Część druga

- Czy właściciel resortu nigdy nie rozważał możliwości wypuszczenia Benoit na wolność? spytałam na koniec rozmowy.

- Właściciel nie, ale była propozycja ze strony jednej z organizacji zajmującej się dzikimi zwierzętami. Skończyło się na niczym, gdyż nie była ona w stanie zgromadzić odpowiedniej sumy pieniędzy, żeby Bena wykupić.

Poprosiłam o informację dotyczącą wspomnianej organizacji, na koniec zatrzymując się przy klatce misia. Leżał jak poprzednio w tej samej pozycji, przewrócona miska, w której prawdopodobnie powinna być woda i resztki żywności, zardzewiałe pręty klatki i spojrzenie z iskrą nadziei, tak go zapamiętałam.

Wakacje dobiegły końca, należały do przeszłości, ale nie dla mnie. Wizerunek Benoit przylgnął do mnie jak wizerunek drogiej osoby, będącej poza bezpośrednim zasięgiem, ale nadal obecnej w naszym życiu. Jak obraz kogoś kto odszedł, ale nadal nam towarzyszy w innej postaci.

Nawiązałam kontakt z organizacją próbującą wykupić zwierzę od właściciela resortu. Kwota jakiej zażądano była równoważnikiem wartości najnowszego modelu Mercedesa z uwzględnieniem dodatkowych specjalnych modyfikacji. W kraju, w którym panowała bieda, niedobór środków finansowych na utrzymanie szkół i szpitali trudno było się spodziewać, aby to było najłatwiejsze przedsięwzięcie.

- Jako organizacja charytatywna nie byliśmy w stanie zgromadzić takiej kwoty pieniędzy – powiedziała przewodnicząca podczas naszej rozmowy telefonicznej.

- Co jeszcze można zrobić? Może podać sprawę do sądu? – zapytałam.

- Owszem próbowaliśmy również i tego biorąc pod uwagę, że przepisy dotyczące ochrony dzikich zwierząt w naszym kraju są jednymi z najbardziej postępowych, bym powiedziała na świecie. Na przepisach jednak wszystko się zaczyna i kończy. Policja nie wyraża najmniejszego zainteresowania interwencją w sprawach dotyczących znęcania się nad zwierzętami. Sądy też nie traktują ich poważnie, do tego stopnia, że nawet mając wystarczające dowody nie wymierzają kary.

W miejscu pracy koleżanki i koledzy „żyli” historią misia, dopytując się często o postępy w „Akcji Benoit”, bo tak ją nazwali pomiędzy sobą. Niestety nie mogłam zaspokoić ich ciekawości. Po nawiązaniu kontaktów z kilkoma innymi organizacjami nie potrafiłam jednoznacznie określić kierunku dalszego postępowania. Pozornie wydawało się, że natrafiłam na przeszkodę, która przerasta moje możliwości, ale ja tego tak nie widziałam. Dla mnie nie była to kwestia jej wielkości czy stopnia skomplikowania tylko sposobu jej ominięcia, przeskoczenia lub po prostu zburzenia.

Będąc w pobliżu miejsca zamieszkania rodziców postanowiłam ich odwiedzić. Jak zwykle oprócz rozmowy na temat zdrowia wszystkich domowników, postępów w nauce dzieci i mojej i męża pracy zeszliśmy na temat zimowych wakacji. Opowiedziałam im również o moich staraniach przeniesienia niedźwiedzia do jednego z tak zwanych sanktuariów, gdzie mając zapewnioną dużą przestrzeń, dokarmianie i właściwą opiekę zwierzęta mogą żyć w warunkach jak najbardziej zbliżonych do naturalnych. Oczywiście nie pominęłam aspektu trudności na jakie do tej pory się natknęłam.

- Nie powinnaś się tym aż tak przejmować, przecież nie można zbawić świata ani pomóc wszystkim potrzebującym – powiedziała matka.

Nie miałam jej za złe słów wypowiedzianych prawdopodobnie w trosce o moje zdrowie.

Ojciec do tej pory milczący, chrząknął znacząco. Spojrzałyśmy na niego jednocześnie wiedząc, że chce powiedzieć swoje zdanie.

- Czasami, powiedzmy przeciętny obywatel, niewiele może zrobić, ale wsparty przez tych nieprzeciętnych jest w stanie osiągnąć zamierzony cel – powiedział z uwagą ważąc słowa.

Wywiad ze znaną modelką Lilianą dobiegał końca. Rozgoryczona i zawiedziona, przez moment przestałam słuchać toczącej się nadal rozmowy. Uczucie oczekiwania zsuwało się po mnie jak za duża suknia ze śliskiego materiału. Tyle wysiłku włożonego w nawiązanie kontaktu ze znaną modelką. Wymiana e-mail, zdjęć i dokumentów początkowo z jej personalną sekretarką a po długim oczekiwaniu z jedną z tych osób „nieprzeciętnych” jak określił to ojciec. W momencie, gdy wszystkie argumenty jak nitki nawijane na kłębek były do jej dyspozycji miało się okazać, że było to po nic?

- Mamo, mamo, popatrz nasz miś jest w telewizji – zawołała córka – wskazując palcem w kierunku ekranu.

- Wróćmy na moment do tej drugiej Liliany, zaangażowanej w różnorodne formy działalności charytatywnej – powiedział redaktor prowadzący wywiad.

- Na wstępnie pragnę sprostować, nie jestem sama. Jest nas grono około dwudziestu osób zaangażowanych w, właśnie w co? Tym razem jest to „Akcja Benoit”, tak nazwała ją osoba, która nawiązała ze mną kontakt prosząc o pomoc.

Po czym Liliana opisała wszystkie nasze rozmowy, dyskusje na temat wyboru najskuteczniejszej strategii umieszczenia misia w środowisku zbliżonym do naturalnego.

- Rozpoczynamy naszą kampanię bardzo delikatnie – powiedziała Liliana - zbierając podpisy pod petycją umieszczoną na naszej Facebook i Instagram, jak również na stronie internetowej. Równolegle zainicjujemy kontakt z właścicielem zwierzęcia w celu prowadzenia konstruktywnych rozmów.

Wkrótce na Internecie pojawiły się nie tylko zdjęcia misia; fragmenty wywiadu z Liliana poświęcone jemu można było oglądać na YouTube. Elektroniczny zegar liczył podpisy pod petycją. Początkowe kilka tysięcy pojawiły się po paru dniach, ale kolejne sto tysięcy, następne dwieście i pół miliona uzbieraliśmy na przestrzeni krótkiego. W tym momencie właściciel resortu ustąpił z pierwotnie zajmowanego stanowiska i wyraził zgodę na przekazanie misia.

Nie byłam zaangażowana w przebieg rozmów pomiędzy nim a reprezentantami zespołu Liliany, ale obecna w dniu transportowania Ben do innego „świata”. Właściciel resortu prosił, aby nie towarzyszyły temu wydarzeniu żadne media. Odbyło się ono w całkowitej prywatności, jeśli tak można to określić, przy obecności specjalistów zajmujących się transportem zwierząt, mojej, Liliany i kilku jej najbliższych współpracowników.

Proces adoptowania zwierzęcia do nowych, całkowicie odmiennych warunków rozpoczyna się od kompleksowego egzaminu stanu fizycznego, określenia ewentualnej interwencji medycznej, koniecznych zabiegów. Zwykle odbywa się tuż po przetransportowaniu do nowego miejsca, kiedy zwierzę jest jeszcze uśpione. Kolejnym etapem jest pobyt w odosobnieniu, w pomieszczeniu o limitowanej powierzchni, odizolowanym od świata zewnętrznego, nadmiernego oświetlenia i hałasu. Wbrew naszym ludzkim pozorom, przebywanie w takim pomieszczeniu wycisza znacznie zwierzęta. Ocena zachowania to kolejny krok, po nim następuje opracowanie przez specjalistów planu rehabilitacji i adaptacji.

W rezultacie po kilku miesiącach terapii Benoit stopniowo przyzwyczajał się do coraz większej i większej przestrzeni. Trawy pod łapami, możliwości zanurzenia się w przyległym stawie i ocierania się o korę rosnących wokół drzew a na końcu do obecności innych osobników tego samego gatunku. Ze względu na swoją przeszłość i kondycję fizyczną pozostanie w sanktuarium na długo… na zawsze.

Można argumentować w jakim stopniu jest uzasadniony wkład organizacyjny, finansowy, emocjonalny włożony w ratowanie jednego w tym przypadku niedźwiedzia. Z perspektywy toczących się wokół wojen, konfliktów i naturalnych katastrof, ogromu ludzkich cierpień, historia Benoit może się wydawać patetyczna czy nawet trywialna. Nie należy jednak zapomnieć, że w każdym konflikcie straty ponoszą nie tylko ludzie, ale i zwierzęta. W relacjach z różnych stron świata łatwo jest znaleźć wiele obrazów ludzkiej tragedii, rozpaczający rodzice po stracie najbliższych, zapłakane i osamotnione dzieci, wołające o pomoc przemawiają do naszych najgłębszych uczuć. Jak często natomiast uchwycone przez reporterów jest skrzywdzone zwierzę, wychudły pies szperający po śmietnisku, porzucone, niechciane kocięta, czy dzikie zwierzęta patrzące spoza zardzewiałych prętów klatek. Zadziwiające jest, że przy okazaniu odrobiny dobroci w oczach zwierzęcia nadal zabłyśnie iskra nadziei na lepsze jutro.

Sezon zakupów świątecznych już nadszedł. Nie pozwól złodziejom ukraść świątecznej radości. Organizacja Crime Stoppers ostrzega, aby w Święta Bożego Narodzenia uważać na złodziei. Organizacja twierdzi, że w okresie Bożego Narodzenia liczba przestępstw obejmujących włamania, kradzieże i włamania do pojazdów gwałtownie rośnie, co wymaga zachowania zwiększonej czujności.

Upewnij się, że zawsze rozglądasz się, kto cię obserwuje, nie tylko z perspektywy kradzieży, ale także z punktu widzenia bezpieczeństwa osobistego.

Będąc na zakupach, upewnij się, że twoje zakupy są dobrze ukryte w pojeździe i pamiętaj o szczelnym zasunięciu okien i zamknięciu drzwi.

Trzymaj kosztowności i torby z zakupami w niewidocznym miejscu, nigdy na siedzeniach lub podłodze. Obejmuje to także drobne (monety), tablety i telefony.

Robiąc zakupy w centrum handlowym, unikaj wnoszenia paczek do samochodu, a następnie wracania do środka.

Jeśli znajdujesz się w zatłoczonym miejscu, na przykład w transporcie publicznym lub w sklepie, uważaj, aby ktoś na Ciebie nie wpadł. Mogą próbować okraść twoją kieszeń.

Oczekując przesyłki, nie proś dostawcy, aby zostawił ją na werandzie. Jeśli to możliwe, wyślij ją do pracy lub do sąsiada.

Gdy ty lub twoi bliscy otworzycie prezenty w Boże Narodzenie, zachowajcie ostrożność podczas utylizacji opakowania. Opakowanie może służyć jako reklama tego, jakie atrakcyjne przedmioty znajdują się w twoim domu. Potnij pudełka i włóż je do kosza na śmieci, aby były mniej widoczne.