Maria M. - W pewnym małym miasteczku

Akcja Benoit (Ben)

Lato tego roku minęło niespodziewanie szybko, tak szybko, że zabrakło czasu na wakacje podczas tych kilku miesięcy. Wypełnione zostały natomiast intensywnymi przygotowaniami do przeprowadzki, pakowaniem i rozpakowywaniem w nowym miejscu. Kupiliśmy dom w małym miasteczku uciekając od zatłoczonych ulic wielkiego miasta. Najbardziej cieszyły się z tego dzieci. Nie tylko dlatego, że każde z nich miało do dyspozycji swój własny pokój, ale w dużej mierze z powodu „prywatnego” placu zabaw tuż za domem. Nowa szkoła, nauczyciele i nowe przyjaźnie spowodowały, że pierwsze miesiące roku szkolnego minęły bez zwykłych „dramatów” z ich strony.

Nadeszła zima, grzejąc się wieczorami przed kominkiem zaczęliśmy snuć wakacyjne plany, nie, nie na letnie wakacje, ale na zbliżające się zimowe. Pobyt w położonym w tropikach resorcie wydawał się bardzo atrakcyjny, ale jednocześnie kosztowny.

- Może tym razem byśmy pojechali w góry, na narty – zaproponował mąż patrząc na mnie wymownie, jednocześnie podsumowując w pamięci wszystkie związane z wyjazdem wydatki.

Dzieci ku naszemu zdziwieniu ustosunkowały się do propozycji bardzo entuzjastycznie. Jak to zwykle bywa w takich przypadkach pomysłodawca kończy swój udział w tym momencie oczekując, że ktoś inny sprecyzuje wszystkie detale. Posługując się niezastąpionym Internetem po upływie kilku wieczorów byłam gotowa przedstawić domownikom kilka propozycji. W niedzielne popołudnie sześcioro oczu i sześcioro uszu śledziło i słuchało uważnie mojej prezentacji. Spośród znalezionych górskich resortów wspólnie wyselekcjonowaliśmy dwa najbardziej odpowiadające wszystkim członkom rodziny, jako że wyjazd miał mieć taki a nie inny charakter. Dokonując rezerwacji okazało się, że jeden z nich nie dysponował już wolnymi miejscami w terminie jaki nam najbardziej odpowiadał. Natomiast pozostały nie tylko miał miejsca wolne, ale proponował zniżkę w opłacie za dzieci w wieku szkolnym. Przejrzałam jeszcze raz stronę internetową resortu. Kilka niewielkich domów położonych było w malowniczej scenerii pobliskich gór. Oprócz wielu atrakcji właściciele zachęcali do odwiedzenia pobliskiego również niewielkiego ogrodu zoologicznego. Nie jestem zwolenniczką przetrzymywania dzikich zwierząt na mniejszej lub większej ograniczonej powierzchni, ale dla dzieci zawsze była to okazja do zobaczenia ich z bliska. Wypełniłam wszystkie formularze upewniając się kilkakrotnie, że poprawnie wybrałam daty naszego pobytu. Następnego dnia otrzymałam potwierdzenie rezerwacji, terminu pobytu i wysokości opłaty.

Podróż samochodem zajęła nam prawie cały dzień wliczając kilkakrotne postoje z realnych jak również wyimaginowanych nieco powodów. Po przybyciu na miejsce stwierdziliśmy, że rzeczywisty obraz resortu nie odbiegał od tego przedstawionego na zdjęciach strony internetowej. Zamieszkaliśmy w domu zbudowanym z drewnianych bali, wyposażonym we wszystko co niezbędne do dziesięciodniowego pobytu. Starannie ułożone obok kominka drewno zachęcało do rozniecenia ognia a zapachy dochodzące z pobliskiej restauracji do spożycia ciepłego posiłku. Pogoda sprzyjała nam do tego stopnia, że większość dnia spędzaliśmy na pobliskich trasach zjazdowych, wracając do domu, aby zmienić przemoczone ubranie i uzupełnić ubytek kalorii. Dzieci oczywiście nie zapomniały o obiecanej wizycie w ogrodzie zoologicznym, przypominając nam o tym każdego dnia przed zaśnięciem. Po upływie pięciu dni, gdy warunki pogodowe trochę się pogorszyły wybraliśmy się na spacer w kierunku sąsiedniego resortu, gdzie mieściło się zoo. Dzieci wyprzedziły nas znacznie motywowane jak najszybszym spotkaniem z egzotycznymi zwierzętami. Ku naszemu zaskoczeniu i rozczarowaniu dzieci na błotnistej powierzchni tuż pod nieustannie poruszającym się wyciągiem narciarskim ustawione były trzy metalowe klatki. W pierwszej białego niegdyś koloru koza skubała resztki siana. W następnej łaciaty kucyk stał nieruchomo zapatrzony w śnieżną przestrzeń. W ostatniej brunatny niedźwiedź w pozycji leżącej, gdyż tylko taką umożliwiała mu klatka, wydawał się drzemać.

- Dlaczego miś jest taki smutny i brudny? – zapytała córka.

- A czy ty byś była wesoła, będąc zamknięta w zardzewiałej klatce, leżąc w błocie i nie mogąc zmienić pozycji? – odpowiedział pytaniem na pytanie syn.

Miś otworzył powoli oczy. W ponurym spojrzeniu dostrzegłam iskrę nadziei. Czyżby będąc w tak koszmarnych warunkach nadal wierzył w lepszą przyszłość? Na tabliczce przytwierdzonej to metalowego pręta klatki ktoś napisał Benoit.

- Czy to jego imię? - dopytywała się córka.

- Oczywiście, że to jego imię – odpowiedział mężczyzna stojący tuż za nami. Benoit a w skrócie Ben jest bardzo utalentowanym i silnym misiem. Umie tańczyć w takt muzyki i skutecznie broni się przed atakami psów myśliwskich. Pokazy jego umiejętności można obejrzeć w środy i piątki po godzinie czwartej po południu. Zapraszam serdecznie, dzieciom na pewno będą się podobały.

Podziękowaliśmy uprzejmie za zaproszenie i udaliśmy się w drogę powrotną. W restauracji oczekiwała na nas gorąca i smaczna kolacja a w wynajmowanym domu palący się w kominku ogień. Późnym wieczorem będąc już w łóżkach dzieci nadal rozmawiały o misiu.

- Mamo, czy myślisz, że Ben wychodzi na spacer do pobliskiego lasu? Przecież to tak blisko, misie lubią wspinać się na drzewa lub ocierać się o nie – powiedziała córka.

- Nie wiem – odpowiedziałam w zamyśleniu – nikt w zoo o tym nie wspominał.

W piątek tym razem sama udałam się, aby obejrzeć pokazy Benoit. Miś prowadzony przez spotkanego poprzednio mężczyznę powolnie kroczył na tylnych łapach. Szeroka obroża i przypięty do niej gruby łańcuch nie pozwalały mu na swobodniejsze poruszanie się. Dźwięki skocznej melodii dochodziły z pobliskiego głośnika. W takt muzyki miś zaczął rytmicznie przestępować z nogi na nogę może raczej z łapy na łapę, co mogło sprawiać wrażenie, że tańczy. Bijąc brawa zgromadzeni wokół widzowie dali wyraz wyraźnego zadowolenia. Mężczyzna doprowadził misia do potężnego drewnianego słupa. Zaczepiając łańcuch na nim, podniósł rękę do góry jednocześnie oddalając się.

Niezauważone do tej pory psy otoczyły kręgiem Benoit głośno ujadając, próbując zbliżyć się do zwierzęcia, które nadal stojąc na tylnych łapach, przednimi próbowało się obronić. Ta część pokazu wywołała znacznie więcej emocji wśród publiczności. Jedni zdecydowanie dopingowali niedźwiedziowi inni psom. Po pewnym czasie, kiedy rezultat zmagań nie był rozstrzygnięty odwołano psy a Benoit odprowadzono do klatki. Nastąpił moment zadawania pytań co tak się wydawało było ostatnią częścią wydarzenia.

- Ile czasu potrzeba, aby nauczyć niedźwiedzia tańczyć w takt muzyki? – zapytała kobieta w czerwonej kurtce.

- To zależy od intensywności treningu i użytych metod. W naszym przypadku rezultat był prawie natychmiastowy, prawdopodobnie z powodu zastosowanej techniki. Najczęściej używamy rozżarzonych węgli, po których przeprowadzamy misia, coś w rodzaju spaceru po gorącym piasku – odpowiedział mężczyzna co jak się okazało był opiekunem i trenerem Ben.

- Czy podczas walki z psami nie ma obawy, że niedźwiedź je zrani? – zapytał ktoś stojący nieco dalej.

- Proszę się nie obawiać, już dawno usunięto zwierzęciu wszystkie pazury właśnie z tego powodu.

Padło jeszcze kilka pytań, których nie byłam w stanie powtórzyć mężowi, gdy rozmawialiśmy późnym wieczorem we dwoje o mojej wizycie w zoo. Na koniec poproszono zebranych o złożenie dobrowolnej opłaty, która miała być przeznaczona na zakup nowych, wygodniejszych i obszerniejszych klatek dla zwierząt. Ponieważ nie dysponowałam gotówką obiecałam, że wrócę nieco później.

Koniec części pierwszej, ciąg dalszy nastąpi.