Chodźmy na Spacer

Narastająca potrzeba zachłyśnięcia się świeżym powietrzem nie pozwala mi skończyć tego co miałam zaplanowane na wtorkowe popołudnie. W pośpiechu zmywam naczynia po obiedzie i wychodzę na zewnątrz. Pies właścicielki domu, od której wynajmuję mieszkanie, biegnie w moim kierunku. Szczekaniem daje znać, że chce wejść do środka. Siedzący w pobliżu kot obserwuje mnie z natężoną uwagą. Mimo, że mieszkam już tutaj od kilku miesięcy, nie ufa mi pozostając w bezpiecznej odległości.

Dochodząc do końca ulicy, zmieniam kierunek. Następna ulica wspina się stromo pod górę. Na skrzyżowaniu dom wystawiony na sprzedaż. Rozmawiałam z właścicielką, jest sama, dom i ogród są za duże na jej obecny stan zdrowia. W domu po przeciwnej stronie ulicy mieszka starsze małżeństwo. Znam jego wnętrze, widziałam je zanim go kupili. Jest dla nich również za duży a teren dookoła nie zapewnia żadnej prywatności. Z rozmowy wynikało, że oboje są bardzo zadowoleni.

Ponownie skręcam, chcę przejść koło domu spokojnej starości. Podczas ostatniej wizyty Urszulę zabrało pogotowie do szpitala. Nie była w stanie podnieść się o własnych siłach. Przejeżdżając obok mnie na podniesionych wysoko noszach powiedziała:

- Nigdy nie byłam wewnątrz karetki pogotowia.

- Zawsze kiedyś jest pierwszy raz, opowiesz mi jak było, gdy wrócisz.

- Czy możesz przyjechać i zabrać mnie?

Nie jestem w stanie odpowiedzieć na jej pytanie. Jest już za daleko, żeby mnie usłyszeć. Tego dnia popołudnie wypełnia mi wspomnienie jej słów i ton głosu. Czy powinnam pojechać i ją odwiedzić, sprawdzić, jak się czuje i czy nie potrzebuje czegoś? Nic o niej nie wiem, jestem w tym miejscu od niedawna. Uspokajam się nadzieją, że już wróciła do swojego pokoju.

W pewnej odległości zauważam kształt osoby w niebieskim swetrze. Głęboko zgięta staruszka ustawia pojemnik na śmiecie na brzegu chodnika. Chcę przyspieszyć kroku, żeby zdążyć jej pomóc, jednak utrzymuję nadal ten sam rytm i w momencie, kiedy jestem tuż przy niej już idzie w kierunku domu. A może nie oczekuje lub nie chce pomocy, mając potrzebę bycia niezależnym jak tylko długo można. Spoglądam na dom, w którym mieszka. Widać potrzebę głębszych porządków przy wejściu oraz w ogrodzie.

Na tej samej ulicy kolejny dom wystawiony na sprzedaż. Byłam w nim dwukrotnie. Podczas drugiej dłuższej wizyty zajrzałam w jego wszystkie zakamarki. Od znajomych wiem kto w nim mieszkał. W wielu miejscach zobaczyłam ślady obecności osoby, która miała wizję jego zagospodarowania. Starannie dobrana kolorem tapeta. Kafelki na kuchennych ścianach i blatach w wesołych kolorach tropików. Kobieta odeszła kilka lat temu podobnie jak inni członkowie rodziny. Czułam się w nim tak jakbym go znała od dawna.

Chodząc codziennie na długie spacery znam wiele skrótów poza domami, ścieżek prowadzących pomiędzy parkingami dla samochodów. Nie tylko ja z nich korzystam. Karolina właśnie wraca ze sklepu warzywnego, gdzie pracuje społecznie. Zatrzymujemy się, aby wymienić kilka uwag na temat kończącego się dnia. Wyostrzone rysy twarzy oznaczają zmęczenie wielogodzinną pracą. Nie zadaję pytań co robiła, wiem dobrze, bo również udzielam się społecznie w tym miejscu. Karolina mieszka z mężem w odległości kilku ulic od sklepu. Mąż ma wyznaczony termin operacji pod koniec tygodnia. Jest dobrej myśli. Nie zatrzymuję jej dłużej, w domu czeka na nią kolacja.

Gromada dzieci biegnie w kierunku niskiego pawilonu. Instynkt współczesnego obywatela świata dzwoni na alarm. Obecność w miejscu publicznym dzieci bez opieki dorosłych to zjawisko niecodzienne. W pośpiechu analizuję sytuację i identyfikuję dzień tygodnia. Ah, dziś jest wtorek, dzień zajęć plastycznych w niewielkim studio prowadzonym przez moją przyjaciółkę.

Z przejeżdżającego obok samochodu ktoś kiwa do mnie ręką. To Nicole, z wykształcenia chemik, obecnie właścicielka niewielkiego gospodarstwa rolnego. Mieszka z matką w towarzystwie kilku koni, owiec i domowego ptactwa. Pracuje społecznie nie tylko w sklepie, ale również w lokalnym ośrodku pomocy potrzebującym. W każdą środę, dla każdego kto przyjdzie, jest dostępna gorąca zupa, herbata i kawa, jak również owoce i słodycze. To miejsce jest jednym z wielu, gdzie lubię przebywać. Zwykle starsi mieszkańcy pojawiają się o wyznaczonej porze. Przygotowując wszystko co potrzebne, z niecierpliwością czekam na ich przyjście. Historie z przeszłości, przeplatane wspomnieniami sprzed kilku dni, wypełniają przestrzeń pomiędzy siedzącymi przy stole.

Lindę spotykam nieoczekiwanie przed budynkiem, w którym wynajmuje mieszkanie. Na podstawie jej wyglądu nie jestem w stanie określić, ile ma lat. Może jest w moim wieku a może trochę starsza. Przeprowadziła się niedawno z sąsiedniego miasteczka. Wypowiedziano jej mieszkanie, inne były za drogie na jej dochód, zamieszkała więc, podobnie jak ja, w mieszkaniu przy głównej ulicy. Przychodzi od czasu do czasu do ośrodka pomocy. Stąd się znamy.

Lokalna biblioteka nadal jest otwarta. Dziś pracuje w niej Karina. Mieszka kilka kroków obok z Maxem, białym pieskiem, z którym jestem zaprzyjaźniona od niedawna. Zajmowałam się nim, gdy Karina wracała późnym popołudniem z kursu, z oddalonej o kilka godzin miejscowości. Po wielu latach samotności właśnie w bibliotece zapoznała kogoś, kto ma podobną wizję świata i przyszłości.

Chłopiec, w towarzystwie matki, przechodzi na drugą stronę ulicy, zmierzając w moim kierunku. Kiwa do mnie ręką, pokazując jednocześnie kartonowo – plastikowe opakowanie.

- Popatrz co dostałem w prezencie – mówi z dumą.

Jego twarz jest mi znajoma, ale imienia nie pamiętam. Znam go z lokalnej szkoły podstawowej. Przykucając obok niego, z zainteresowanie oglądam opakowanie, jednocześnie wydając dźwięki zachwytu. Nie mam pewności co jest wewnątrz. Samochód czy traktor?

Spacer dobiega końca. Kieruję się w stronę wejścia do mieszkania, które zajmuję na pierwszym piętrze. Przechodząc obok kuchennych drzwi mojej sąsiadki na parterze, rejestruję jej postać przy kuchennym stole. Jej wiek pamiętam doskonale – 92 lata. Mieszka z dwoma kotami, ale nie jest samotna. Systematycznie odwiedza ją córka, a od czasu do czasu syn, mieszkający nieco dalej. Każdego wieczora, zawsze o tej samej porze, zagląda do niej sąsiadka w podobnym wieku. Często słyszę podniesione głosy (obie noszą aparaty słuchowe), śmiechy i dyskusje. Czy mi to przeszkadza? Absolutnie nie. Daje mi świadomość, że w niewielkiej odległości jest osoba mi przyjazna. Podczas niezaplanowanych spotkań przed domem wymieniamy poglądy nie tylko na temat pogody, ale również na temat właściwego odżywiania się, form spędzania czasu lub o bardzie poważnym wydźwięku jak religia czy wiara.

Będąc sam na sam ze sobą w miejscu, które obecnie okupuję, zastanawiam się, jak głęboko we mnie jest chęć udziału w życiu tej małej społeczności. Czy moje nowe zachowanie jest pozorowane czy jest integralną częścią mojego ja? Po czym mogę rozróżnić to co jest prawdziwe i autentyczne od tego co jest nienaturalne i sztuczne? Jakie są tego uwarunkowania? W obecnym momencie udało mi się zdefiniować w sposób jednoznaczny tylko jedno: dobrowolność. Założyłam bowiem, że działania podejmowane dobrowolnie (poświęcenia są w tym zawarte również) prowadzą do pozytywnych rezultatów. A te wymuszone, wydające specyficzny odór, prędzej czy później prowadzą do katastrofy. Zapewne jest to rozumienie uproszczone i niekompletne, ale dla potrzeb opowiadanie uznane jako wystarczające.

Życie podstawiło mi nogę wiele razy, ale nie udało mu się mnie przewrócić. Usunęło tych, którzy mnie nie potrzebowali a może im zawadzałam lub irytowałam swoją osobą. Dało mi innych, którzy z niecierpliwością czekają na moje przyjście i szeroko otwierają drzwi przede mną. Zabrało mi wiele, ale dało mi w zamian coś innego. Mój świat, który odnalazłam dzięki jego zawirowaniom. Te zaprowadziły mnie do miejsca, gdzie czuję się u siebie. Może nie jest zbyt eleganckie, ale ma urok i przytulność małego miasta. Gdzie szarość zmroku nie oznacza, że trzeba oglądać się za siebie idąc chodnikiem. Może to tylko moja wyobraźnia, ale nie sądzę. W sobotnie przedpołudnia lokalne sklepy i niewielkie restauracje wypełniają przybysze z innych miejscowości. Czasami z zazdrością zadają nam lokalnym mieszkańcom pytanie:

- Co jest tak specjalnego w tej miejscowości, jej położenie, architektura, czy coś jeszcze innego?

Spójność wizji i kreatywność mieszkańców, silna potrzeba utrzymania jego charakteru i wysiłek każdego dnia. Taką bym dała odpowiedź.