Dodatkowe zdjęcia i video z powyższych uroczystości można znaleźć na facebook:

• Album:   https:// www.facebook.com/ media/set/? set=a.27680305024925844&type=3
• lub:        https://www.facebook.com/share/ p/19FGeA4XtH/

Patrycja i Koń

Bajka nie tylko dla dzieci, z przypisami dla każdego wieku.

Matkę, zajętą pracami domowymi, nie opuszczała myśl, że należy gromadzić i suszyć zioła na zimę. Dzień był do tego odpowiedni, ale z powodu natłoku innych, bardziej pilnych zajęć nie mogła sama tego zrobić. Postanowiła wysłać Patrycję na Leśną Polanę, aby nazrywała biało kwitnące kwiaty. Przywołała dziewczynkę do siebie i powiedziała:

- Udasz się na Leśną Polanę i nazrywasz naręcze kwiatów, tych białego koloru, ale pamiętaj wróć natychmiast, gdyż łatwo jest oddalać się od domu, ale trudno znaleźć do niego drogę powrotną. ⁽¹⁾

Patrycja bardzo dobrze znała drogę do Leśnej Polany, gdzie rosły wspomniane przez Matkę kwiaty. Ścieżka poza domem biegła początkowo obrzeżem lasu, potem podążała brzegiem niewielkiego stawu a skręcając w prawo prowadziła prosto do polany. Dziewczynka bez trudu nazrywała naręcze białych kwiatów, które matka zwykła suszyć w przedsionku, zawieszając je w przeciwnym do naturalnego kierunku. Dzień był wyjątkowo piękny. Promienie słoneczne prześwitywały spoza gałęzi drzew a wiatr flirtował pomiędzy liśćmi. Las zapraszał do dalszej wędrówki. 

„Pójdę tylko kilka kroków przed siebie” – pomyślała Patrycja – „mam jeszcze sporo czasu do kolacji”. Zanim się spostrzegła coraz słabsze światło słoneczne ustępowało miejsca wczesnemu zmierzchowi. Zdecydowanie była pora udać się w drogę powrotną do domu, ale jak ją odnaleźć, skoro wszystkie drzewa wyglądają podobnie a znajoma polana została daleko poza nią. 

„Usiądź na chwilę, odpocznij i postaraj się sobie przypomnieć w którym kierunku się udać” – podpowiedziało zmęczenie. Tak też uczyniła, ale mimo wysiłku nie była w stanie sobie przypomnieć skąd przyszła. Niespodziewany szelest liści i chrzęst łamanych suchych gałęzi, wyrwał ją z zamyślenia. Spomiędzy opodal rosnących krzewów wyłonił się Koń. Patrycja oprócz początkowego strachu odczuła ulgę. Zwierzę pomimo wielkości swojego ciała nie wydawało się groźne.

„Co robisz sama w lesie o tak późnej porze?” zapytał Koń.

„Na imię mam Patrycja, mieszkam nieopodal na skraju lasu. Matka wysłała mnie abym nazrywała białych kwiatów na Leśnej Polanie. Co uczyniłam niezwłocznie, ale zamiast natychmiast udać się w drogę powrotną do domu, postanowiłam pospacerować pomiędzy drzewami. Oddaliłam się tak bardzo, że nie jestem w stanie się zdecydować w którym kierunku się udać.”

„Nie jestem pewien czy jestem w stanie ci pomóc, pierwszy raz jestem w tych stronach, ale możemy dalej iść razem. Zostanę z tobą tak długo aż wrócisz bezpiecznie do domu. Obiecuję”. ⁽²⁾

I ponownie udali się w drogę. Po pewnym czasie w lesie zrobiło się tak ciemno, że mimo gwiaździstego nieba nie było nic widać.

„Odpocznijmy pod tym okazałym dębem ⁽³⁾, a kiedy nastanie ranek wyruszymy w dalszą drogę” zaproponował Koń. Patrycja bliska płaczu ułożyła się na mchu rosnącym dookoła drzewa i natychmiast zapadła w głęboki sen. Koń postanowił czuwać, ale zmęczony długą wędrówką również zasnął. Było jeszcze ciemno, gdy poczuł, że coś poruszyło się koło jego głowy. Ze zmęczenia był w stanie otworzyć tylko jedno oko. W niedalekiej odległości siedziała przed nim Jaszczurka.

„Co sprowadziło ciebie i dziecko w te strony?” zapytała przyciszonym głosem. Koń opowiedział jej swoją historię jak również tą zasłyszaną od Patrycji.

„Pewnie jesteście spragnieni i głodni. Jeśli udasz się ze mną, dam ci coś do jedzenia i wodę do picia.”

„Nie mogę zostawić Patrycji samej (tu spojrzał na spokojnie śpiącą). Obiecałem, że będę się nią zajmował aż do momentu, gdy odnajdziemy drogę powrotną do jej rodzinnego domu.”

„Zanim dziecko się obudzi będziesz z powrotem. Nawet nie zauważy twojej nieobecności.” Koń nadal nie był pewien jak powinien postąpić, ale uzasadnienie Jaszczurki wydało mu się rozsądne. ⁽⁴⁾

„Jeśli mamy iść zróbmy to teraz bez zwlekania”, powiedział. I udali się w drogę. 

Zaczęło świtać, gdy doszli do skraju lasu. Wskazując na niewielkie zabudowania pomiędzy drzewami Jaszczurka powiedziała: „Tu mieszkam z moim kolegą Wężem. Zaraz przygotuję ci wiadro z wodą do picia i wiązkę siana do jedzenia”. 

Po chwili uczyniła to co obiecała. Koń z ulgą wypił całe wiadro wody i zjadł trochę siana, nieustannie myśląc o Patrycji pozostawionej w lesie.

„Teraz pójdę do domu i przygotuję jedzenie dla dziecka. Nie zajmie mi wiele czasu,” oznajmiła Jaszczurka i udała się do domu. Koń z wrodzoną mu cierpliwością stał na podwórku, tuż koło kołowrotu do młócenia zboża. Zanim się spostrzegł Wąż wygrzewający się do tej pory w promieniach porannego słońca, oplótł się wokół jego nóg, w taki sposób, że nie był w stanie swobodnie zrobić kroku. Z domu pospiesznie wybiegła Jaszczurka i sprawnie przywiązała go do kołowrotu.

„Proszę pozwólcie mi odejść” zawołał Koń. „W lesie oczekuje na mnie Patrycja. Z pewnością boi się być sama.” Ale ani Jaszczurka, ani Wąż nie słuchali jego żałosnej prośby. 

„Nie zrobiłem nic złego, dlaczego mnie uwięziliście?” 

„Pozostawiłeś bezbronne dziecko w lesie. Nie dotrzymałeś danego słowa. Czy już zapomniałeś?” powiedział spokojnie Wąż. 

„Ale miałem dobre intencje. Chciałem przynieść wodę i jedzenie” nie ustępował Koń. 

„Jak mówi przysłowie, dobrymi intencjami jest wybrukowane piekło” dodała Jaszczurka.

Tymczasem Patrycja obudziła się głodna i zziębnięta. Zauważywszy, że Konia nie ma w pobliżu rozpłakała się żałośnie. Długo powstrzymywane łzy spływały po policzkach zostawiając ślady na twarzy dziewczynki. Okoliczne ptaki poruszone rozpaczą dziecka zaniosły wiadomość do Dobrej Wróżki, która natychmiast udała się na pomoc. ⁽⁵⁾ 

„Drogie dziecko wyglądasz na zagubione. Pewnie jesteś głodna. Chodź ze mną. W pałacu otrzymasz wszystko co potrzebujesz a nawet i więcej”. Patrycja posłuchała rady Wróżki, co prawda bez przekonania, ale też nie stawiając oporu i obie udały się w kierunku pałacu. 

Zgodnie z obietnicą dziewczynka miała wszystkiego pod dostatkiem. Potrawy spożywała na złotych talerzach, nosiła piękne suknie a komnata, w której przebywała, urządzona była z przepychem. Mimo tego, smutek jaki jej towarzyszył od samego początku stawał się coraz bardziej widoczny na jej pięknej twarzy. Wspomnienia rodziców, ich domu i Konia, który obiecał się nią opiekować, nie opuszczały jej. Długie godziny przesiadywała przy oknie wychodzącym na drogę prowadzącą do pałacu w nadziei, że Koń ją odnajdzie. Nie wiedząc oczywiście, że ten jest przywiązany do kieratu.

Koń również marniał w oczach, każdego dnia stając się słabszym i słabszym. Wyrzuty sumienia oraz obawa o Patrycję nie opuszczały go ani w dzień, ani w nocy. Pewnego dnia Polna Mysz zbierająca ziarno rozsypane na ziemi zauważyła łzy spływające z jego oczu. Poruszona do głębi postanowiła pomóc mu uciec. ⁽⁶⁾ 

Każdej nocy, gdy Jaszczurki i Węża nie było w pobliżu nadgryzała sznur, którym Koń był przywiązany do kieratu. Po upływie tygodnia pozostały tylko dwie cienkie nitki, które Koń mógł łatwo zerwać. Co też uczynił, gdy wszyscy w gospodarstwie głęboko spali. Pożegnawszy się z Myszą pośpiesznie oddalił się w kierunku lasu. Szedł bez oglądania się za siebie aż do wczesnych godzin rannych. Mgła rozwieszona pomiędzy drzewami zapowiadała pogodny dzień. Nie wiedział dokładnie czy idzie we właściwym kierunku, podążał za swoją intuicją.

Smutek Patrycji nie był obojętny Dobrej Wróżce. Martwił ją i niepokoił. Dziewczynka oprócz tego, że została obdarzona wyjątkową urodą, była spokojna i grzeczna. ⁽⁷⁾ 

Wróżki życzeniem było zatrzymać ją w pałacu tak długo jak długo by było to możliwe. Ale ponieważ z natury była dobra i czuła (jak mówiło jej imię) postanowiła pomóc Patrycji w odnalezieniu Konia a w następstwie domu rodziców. Rozesłała wiadomość do wszystkich leśnych zwierząt, aby niezwłocznie udały się na poszukiwanie Konia. Po niedługim czasie ptaki powróciły do niej głośno śpiewając. W bliskiej okolicy sarny widziały duże zwierzę błąkające się po lesie. Nie zajęło zbyt dużo czasu, gdy Dobra Wróżka pojawiła się we wskazanym miejscu. 

„Drogi przyjacielu” powiedziała do Konia „wygląda na to, że błądzisz po omacku po lesie w poszukiwaniu czegoś lub kogoś. Czy nie potrzebujesz pomocy?”

„Miłościwa pani” odpowiedział Koń „kimkolwiek jesteś odczytałaś moje myśli. Poszukuję przyjaciela, którego opuściłem w potrzebie. Obawa i zgryzota nie opuszczają mnie ani na moment. Poniosłem już zasłużoną karę i pragnę naprawić mój błąd.”

„Jeśli poszukujesz Patrycji to tak szczęśliwie się składa, że od pewnego czasu zamieszkuje w moim pałacu. Udaj się ze mną a wkrótce ją zobaczysz.”

I tak się stało. Radość Konia i Patrycji nie miała granic. Śmiejąc się i zalewając łzami na przemian opowiadali sobie nawzajem co im się przytrafiło. Postanowili natychmiast wyruszyć w drogę w poszukiwaniu rodzinnego domu Patrycji. 

„Co nagle to po diable” zauważyła owca. „Śpiesz się powoli” ⁽⁸⁾ dodał żółw, również przysłuchujący się rozmowie. 

Po krótkiej naradzie z Dobrą Wróżką ustalono, że podczas następnych dni poczynione będą niezbędne przygotowania a po ich zakończeniu Patrycja wraz z Koniem udadzą się w drogę. Dwa specjalnie szkolone sokoły miały im towarzyszyć i pokazywać w jakim kierunku należy zmierzać. Wczesnym rankiem dnia trzeciego wyruszyli w drogę. Dobra Wróżka towarzyszyła im przez pewien czas, ale tuż przed zachodem słońca postanowiła powrócić do pałacu. Na nocleg zatrzymali się w domu znajomego leśniczego, który znając okolicę tak dobrze jak własną kieszeń udzielił im dalszych wskazówek. 

W południe drugiego dnia stanęli na skraju Leśnej Polany, skąd Patrycja z łatwością odnalazła ścieżkę prowadzącą do domu. Widząc zarys budynków gospodarczych domostwa Patrycji rodziców, Koń zatrzymał się nie będąc pewnym czy nie powinien w tym momencie odejść. 

„Poczekam tu pomiędzy krzewami aż dasz mi znak, że jesteś bezpieczna a potem udam się w dalszą drogę” powiedział. 

„Nie rozumiem twoich wątpliwości” odpowiedziała Patrycja „Rodzice z pewnością ucieszą się widząc nas razem. Proszę nie zwlekaj, straciliśmy wystarczająco czasu. Rodzice na pewno martwią się o mnie, nie przedłużajmy ich cierpienia.” 

Koń niezdecydowanie kroczył za dziewczynką zatrzymawszy się tuż przed drzwiami domu. Patrycja zastała rodziców siedzących przy kuchennym stole pochłoniętych cichą rozmową. Sprawiali wrażenie, jakby przygotowywali plan prac polowych, jak to bywało na początku każdej wiosny, zanim ojciec wyruszył w pole. 

W roztargnieniu przesunęli wzrokiem po stojącej w otwartych drzwiach postaci, dopiero po chwili uświadamiając sobie, że to ich własne dziecko. Matka poderwała się natychmiast z ławy, przytulając czule Patrycję do siebie. Ojciec z zadowolenia klasną w dłonie, na co odpowiedziało mu rżenie Konia. 

Opowieściom nie było końca aż do późnych godzin nocnych, kiedy to Patrycja powiedziała „Łatwo jest oddalać się od domu, ale trudno znaleźć do niego drogę powrotną.”

_____________________________________________  

(1) Słuchaj rad tych, którzy tobie dobrze życzą.

(2) Rozważnie deklaruj obietnice.

(3) Dąb - drzewo symbol siły, wytrzymałości i mądrości.

(4) Nie wszystkie rady są dobre i nie jest konieczne z nich korzystać. Myśl krytycznie i słuchaj co podpowiada ci intuicja, która zwykle jest niezawodna.

(5) Nigdy nie trać nadziei.

(6) Nawet jeśli nie prosisz, ktoś może przyjść ci z pomocą.

(7) Uroda to nie wszystko. Wewnętrzne piękno jest o wiele ważniejsze.

(8) Stare przysłowia zawierają wiele mądrości, pod warunkiem, że je pamiętamy.