Święto Niepodległości 2020 w Ottawie

— Kto ty jesteś?
    — Polak mały.
— Jaki znak twój?
    — Orzeł biały.
— Gdzie ty mieszkasz?
    — Między swemi.
— W jakim kraju?
    — W polskiej ziemi.
— Czym ta ziemia?
    — Mą Ojczyzną.
— Czym zdobyta?
    — Krwią i blizną.
— Czy ją kochasz?
    — Kocham szczerze.
— A w co wierzysz?
    — W Polskę wierzę.
— Coś ty dla niej?
    — Wdzięczne dziecię.
— Coś jej winien?
    — Oddać życie.

Kanadyjski Instytut Filmowy, Festiwal Filmów Unii Europejskiej w Toronto oraz Cinematheque w Vancouver we współpracy z Delegacją Unii Europejskiej w Kanadzie oraz Ambasadami i Konsulatami państw członkowskich UE zapraszają na pierwszą w historii internetową edycję Festiwalu Filmów Unii Europejskiej (EUFF) w Kanadzie. Cieszymy się, że możemy kontynuować kilkudziesięcioletnią tradycję prezentowania kina europejskiego w Kanadzie pomimo wyzwań, jakie stawia przed nami COVID-19.

Tegoroczna edycja EUFF odbędzie się w dniach 13-29 listopada 2020 r. wyłącznie online poprzez stronę www.euffonline.ca. Każdy film będzie dostępny w sieci przez 48 godzin. Filmy będą wyświetlane w językach oryginalnych z napisami.

W tym roku Polska prezentuje w ramach EUFF film Krzysztofa Zanussiego pt. "Eter". Po projekcji odbędzie się sesja pytań i odpowiedzi z reżyserem filmu. "Eter" będzie można oglądać od 21 listopada od godz. 8:00 UTC przez 48 godzin (Film w językach: polskim, rosyjskim, ukraińskim; napisy w języku angielskim).

Opis filmu:

Pod koniec XIX wieku, gdzieś na obrzeżach Imperium Rosyjskiego, lekarz podaje zabójczą dawkę eteru młodej kobiecie, którą chce uwieść. Udaje mu się uniknąć kary śmierci, ale zostaje zesłany na Syberię, skąd ucieka. Znajduje pracę w twierdzy na terenie Austro-Węgier i kontynuuje eksperymenty z eterem, jako środkiem potrafiącym hamować ból i jednocześnie dawać władzę nad innymi ludźmi.

W filmie występują m.in. Jacek Poniedziałek, Andrzej Chyra, Maria Ryaboshapka, Zsolt László, Ostap Vakulyuk oraz Stanisław Kołokolnikow.

Więcej informacji na temat filmu można znaleźć tutaj, natomiast bilety dostępne są pod adresem https://www.euffonline.ca/schedule.

• na jeden film $12,
• 5 filmów $50,
• cały festiwal (27 filmów) $100.

Dwie Królowe - Baśń

Dawno, dawno temu, tak dawno że nikt już nie pamięta kiedy to było, mieszkańcy małego miasteczka, położonego przy drodze do królewskiej siedziby, żyli spokojnie i szczęśliwie. Bez obaw spoglądali w przyszłość, gdyż młody Król wraz z Królową rządzili roztropnie i sprawiedliwie.

Zamek królewski położony był na niewielkim wzniesieniu, które wszyscy nazywali Górą. Widać z niego było pobliskie ludzkie osiedla, lasy i jeziora. Górę niebieską wstęgą opasywała rzeka, wolno i leniwie płynąca.

Król z Królową regularnie odwiedzali okoliczne wsie i miasteczka. Rozmawiali z mieszkańcami, udzielali rad i pomocy.

Na zamku królewskim zawsze było gwarno i wesoło. Często odbywały się uczty oraz tańce, a w długie zimowe wieczory słuchano ballad, legend i opowieści o dawnych dziejach.

Jednak od pewnego czasu Król posmutniał, chodził zamyślony i często przebywał w odosobnieniu. Nie przysyłał Królowej bukietów kwiatów do udekorowania jej komnat, ani podarków. Unikał wspólnych posiłków, zawsze znajdując powód na usprawiedliwienie swojej nieobecności. Nie odwiedzał też Królowej w jej komnacie sypialnej.

Królowa posmutniała również, pobladła na twarzy i straciła apetyt. Chodziła samotnie na długie spacery, zamyślona i zmartwiona zmianą w zachowaniu Króla. Nie rozumiała, co takiego mogło zmienić stosunek Króla do niej. Nadal była mu wierna i lojalna, troszczyła się o jego zdrowie i kochała go ponad wszystko. Dworki Królowej stały się niespokojne i drażliwe. Martwił je stan zdrowia Królowej. Bezsenne noce jakie spędzała w oczekiwaniu na Króla sprawiły, że na twarzy ich Pani pojawiły się głębokie bruzdy świadczące o cierpieniu. Jedna z dworek zaproponowała, aby wypytać dworzan usługujących Królowi. Z kilku poufnych rozmów wynikało, że Król wypatruje potomka, następcy tronu i kontynuatora rodu. Po kilku bezowocnych latach stał się niecierpliwy, uważając że Królowa nie jest w stanie dać mu dziecka. Dowiedziawszy się o tym Królowa wzięła całą winę na siebie. Napisała do Króla długi list, pełen gorących zapewnień o jej miłości i wierności. Opisała w nim lata jakie spędzili razem w szczęśliwości i zgodności. Na koniec poprosiła Króla, aby pozwolił jej się usunąć z życia dworu i zamieszkać w drewnianym, warownym zamku znajdującym się na wyspie, położonej na środku jednego z najpiękniejszych jezior w państwie. Tam chciała kontynuować swe życie samotnie, dając Królowi możliwość poślubienia innej kobiety, która mu da upragnionego syna.

Król po przeczytaniu listu zamyślił się głęboko. Nadal kochał Królową i chciał być z nią, ale musiał myśleć o przyszłości królestwa i zapewnić jego mieszkańcom godnego władcę. Dobro kraju uznał za ważniejsze niż szczęście osobiste. Przychylił się do prośby Królowej, odesłał ją wraz z kilkoma dworkami do miejsca, które wybrała. Tam miała zapewnione skromne, ale spokojne życie.

W kilka miesięcy po tym, na królewskim tronie zasiadła wybrana przez Króla, Królowa. Życie na dworze potoczyło się raźniej. Król odzyskał humor, śmiał się i żartował częściej niż poprzednio. Wrócił do odwiedzin mieszkańców państwa. Królowa towarzyszyła mu we wszystkim i mieszkańcy ponownie z wiarą patrzyli w przyszłość swoją i królestwa.

Od tego też czasu pierwsza Królowa była nazywana Królową Poprzedniczką a konsekwentnie druga Królową Następczynią.

Tak minął rok, ale Królowa Następczyni nie oczekiwała dziecka. Król dopytywał się o stan jej zdrowia codziennie, każdego dnia spodziewając się Dobrej Wiadomości.

Aż po upływie kilku kolejnych miesięcy Królowa Następczyni wysłała do Króla jedną ze swoich dworek z Dobrą Wiadomością. Radość zapanowała w całym królestwie. Król nie ukrywał swego zadowolenia. Przysyłał jej podarki i kwiaty, pisał czułe listy. Najlepszy na dworze lekarz otoczył przyszłą matkę troskliwą opieką. Na początku września urodził się Królewicz. Zdrowy, silny a nawet i piękny jak wszyscy twierdzili. Wkrótce odbyły się chrzciny dziecka. W najbardziej reprezentacyjnej na zamku komnacie, zwanej Salą Balową, zgromadzili się wszyscy znaczniejsi dworzanie. Na tronie zasiadł Król wraz z Królową Następczynią, z dzieckiem w objęciach. Dworzanie kolejno zbliżali się do szczęśliwych rodziców z gratulacjami i podarkami dla Królewicza.

- Najjaśniejszy Panie – odpowiedział najstarszy wiekiem dworzanin – zaraz po ogłoszeniu Dobrej Wiadomości, zapadł na śmiertelną chorobę i umarł.

- Jaka szkoda – powiedział Król, tak dobrze się zapowiadał. Pisarzu proszę napisać list do rodziny w moim imieniu z wyrazami bólu i współczucia. Skarbniku proszę wypłacić rodzinie zmarłego pięć złotych dukatów.

Po zakończeniu uroczystości rozmowom o dobroci i szczodrości Króla nie było końca. Wiadomość ta dotarła również do Królowej Poprzedniczki. Uśmiechnęła się ciepło po jej wysłuchaniu, szczęśliwa szczęściem Króla.

Życie na dworze biegło szybko i spokojnie. Królewicz wyrastał na mądrego i sprawiedliwego następcę tronu. Często biegał pomiędzy komnatami rodziców, aby opowiedzieć im co widział lub czego się nauczył. Król zwykle przesiadywał samotnie przeglądając stare rękopisy, jakie czytał wraz z Królową Poprzedniczką. Z radością patrzył na syna, ale nie czuł się w pełni szczęśliwy. Zadawał sobie pytanie:

- Czego mi jeszcze brakuje?

Królowa Następczyni śledziła syna zamyślonymi oczami, rada z jego postępów, ale nie czuła się w pełni szczęśliwa. Zadawała sobie pytanie:

-   - Czego mi jeszcze brakuje?

Do Królowej Poprzedniczki docierały wiadomości o postępach jakie czynił królewicz. Przywoził je systematycznie jeden z zaufanych dworzan. Królowa Poprzedniczka lubiła jego towarzystwo i prowadziła z nim długie rozmowy. Był to człowiek wykształcony, władający kilkoma językami, w obejściu bardzo spokojny i zrównoważony. Do Królowej Poprzedniczki odnosił się szacunkiem i respektem. Marzył aby Królowa kiedyś obdarzyła go głębokim uczuciem. Królowa Poprzedniczka zdawała sobie sprawę z tego, ale ponad wszystko lubiła przebywać w swojej komnacie i przeglądać stare ryciny jakie wspólnie oglądali z Królem. Cieszyła się jego szczęściem, ale nie była w pełni szczęśliwa. Zadawała sobie pytanie:

- Czego mi jeszcze brakuje?

Natomiast mieszkańcy małego miasteczka nie zdając sobie sprawy z rozterek Króla i obu Królowych, wiedli życie spokojne i szczęśliwe, bez obaw spoglądając w przyszłość.

_______________

Tekst zainspirowany lekturą książki Erich Fromm pod tytułem „The Art of Loving”.

Natomiast opisane okolice istnieją w rzeczywistości utrwalone na fotografiach jednego z mieszkańców miasta położonego u podnóża wzgórza z ruinami zamku na jego szczycie.